Category Archives: Zomer ’13

Opnieuw wat progressie tijdens 1500m KBC Nacht van Atletiek

Hallo iedereen,

13c82aa8-e7da-11e2-b4d6-e3ffa1b0ad2a_originalh380Een week na m’n eerste 1500m sinds 2 jaar , was het de beurt aan de volgende. Deze week leek het nog even dat die in het water ging vallen, omdat ik een heel vermoeid gevoel had en  heel vaak enorm draaierig was. Afzeggen voor de wedstrijd zou niet leuk geweest zijn, maar we weten dat dit altijd kan gebeuren. De gezondheid gaat altijd voor. Velen vragen zich af waarom ik blijf lopen en of het wel verstandig is. Ik kan enkel zeggen dat als de proffen zouden zeggen dat het voor m’n gezondheid en behandeling schadelijk is, en het m’n genezing in gedrang brengt, ik er met veel pijn in het hart mee zou stoppen. Maar dat is gelukkig niet het geval. Dit is nog nooit over hun lippen gekomen en ook nog nooit voorzichtig gesuggereerd. Ze weten dat het een moeilijke weg is, en weten net als ik niet hoe en wat, maar ik denk dat ik een van de best medisch opgevolgde atleten in het veld ben tegenwoordig, dus mocht ik er iets verkeerd mee doen, zouden we het heel snel weten.

Wat wel fout zou zijn, is als we dingen zouden gaan forceren. Maar dat doen we niet. Nu forceren zou op korte termijn misschien betere resultaten opleveren, maar op lange termijn schadelijk kunnen zijn, zowel voor de gezondheid als voor m’n loopcarrière. Daardoor gaat het in m’n ogen soms wat te traag vooruit, maar het gaat wel vooruit en de progressie zie ik en voel ik. Net zoals de wedstrijd in Heusden-Zolder gisteren tijdens de Nacht van de Atletiek.

De doorkomsttijden waren hetzelfde, of zelf iets sneller dan in Oordegem, maar het gevoel was beter. Ik voelde me niet meteen op m’n tandvlees zitten, en koos gelukkig ook vrijwel meteen om me achteraan aan het lint te hangen. Natuurlijk zou ik liever vooraan lopen, maar dat is nog niet voor nu. Die atleten zijn in volle voorbereiding voor het Wereldkampioenschap binnen een maand, en dat is echt nog een paar stappen hoger dan waar ik nu sta. Maar anderzijds is het niet slecht om toch in die koersen te lopen. Je ziet nog het grote verschil, maar je ziet ook waar je terug naartoe werkt en naartoe wilt. De kloof is er, maar ik kan ze letterlijk en figuurlijk zien kleiner worden en hoop dit de komende wedstrijden te blijven zien.

De laatste ronde kon ik een atlete voorbij steken en toen viel ik jammer genoeg wat alleen. Ik had nog wat in de benen1044333_570274403011457_1423835091_n2 zitten,maar wist ook niet goed wanneer ik die versnelling kon maken. Die inschatting is moeilijk als je weinig ritme in de benen hebt. Ik had het gevoel de laatste 200m toch nog iets dichter te kunnen komen op de grote groep atletes, maar het gat was te groot om er echt naartoe gezogen te worden. Aan de aankomst had ik wel een beter gevoel dan in Oordegem, minder verzuurd, minder leeg. Natuurlijk wel moe, maar dat heb je natuurlijk als je net een wedstrijd hebt gedaan;) Ik liep 4.17.54. Dat is 2,5 seconden sneller dan vorige week en naar mijn gevoel met ‘dezelfde’ inspanning of eigenlijk zelfs wat vlotter. Dus dat geeft wel goede moed. Het is weer een mooie tussenstap en ook een bevestiging dat er progressie in zit en ik ook niet met uitschieters te maken heb. Geen slechte tijd, maar natuurlijk nog heel wat stappen te gaan om te geraken waar ik terug wil komen en van daar te zien hoe ver we kunnen geraken.

Ik kreeg de vraag of de dokters denken dat dit haalbaar is, terug internationaal niveau lopen. Maar eerlijk, misschien zouden ze op voorhand zelfs niet gezegd hebben dat deze tijd haalbaar was. Of ze zouden zeggen dat 4.00 haalbaar is. De proffen en dokters zijn heel goed in hun medische situaties, maar weten weinig of niets over topsport of andere situaties. En dan spreken we nog niet over de mogelijke relaties tussen al die factoren. Als er iets zeker is, dan is het dat pure wetenschap niet alles is, en als de pure wetenschap het antwoord in het midden laat, waarom zou ik het dan niet, zolang het haalbaar is ,ik er voldoening uithaal en er ook niets verkeerd mee doe,  proberen. Ok, de weg is lang, en vaak zwaar. Maar zou ik gelukkiger zijn om me vanuit m’n zetel  af te vragen of het ooit mogelijk was, daar weet ik het antwoord alvast wel op: nee. Het lopen maakt het soms zelfs iets ‘gemakkelijker’ om met m’n ziekte om te gaan. Die nevenwerkingen, die behandeling, die ziekte,… blijft. Maar het lopen gaat vooruit, soms wel zoals de processie van Echternach, 2 stappen vooruit en 1 achteruit. Maar zolang we vooruit gaan, is het al veel! Natuurlijk zou ik liever zevenmijlslaarzen hebben nu. Maar misschien heb ik dit proces ook wel nodig en is het beter zo. Zolang ik kan, zal ik m’n loop doel proberen te bereiken, net zoals m’n andere doelen.

Vorige week ook op controle naar Leuven gegaan. De resultaten laten nu nog even op zich wachten. Ik dacht even dat tijdens het bloed afnemen, toen ze de naald er in staken, deze er een cm verder in m’n huid terug ging uitkomen. Ik dacht, nee lieve verpleegster, zo’n naald werkt niet als een sluitspeld. Het is niet de bedoeling dat die er terug uitkomt. Maar de naald zat gewoon zo oppervlakkig. Ook wel te zien aan de bloeduitstorting nu. Al kan dit ook te maken hebben met het feit dat ik vrijwel meteen dat hard stuk doek van tussen m’n huid en de plakker heb gehaald;)

Met de thesis gaat het vooruit, maar er is nog werk aan de winkel! Volgend weekend geen competitie, maar even terug een weekje iets meer intensiteit inplannen op training om daarna weer enkele competities te kunnen doen. Daarnaast ook proberen goed te rusten, zodat ik hopelijk minder het gevoel heb om chronisch op een draaimolen te zitten. Eén iets chronisch is al meer dan genoeg!

Vele groetjes en liefs

Lindsey

x

Een nieuwe mijlpaal: 1500m wedstrijd gelopen

Hallo iedereen

Na bijna 2 jaar was het vandaag tijd voor een nieuwe mijlpaal, nog eens een 1500m lopen. Zoals in m’n vorige blog gezegd, was het moeilijk op voorhand te voorspellen hoe het zou gaan, maar het doel was om me in een groepje te ‘nestelen’ en het tempo te volgen. Op voorhand hadden ze wel gezegd voor 4.07 te lopen, maar vroeger had ik al vaak meegemaakt dat ze zeggen voor 4min of 4.05 te lopen en uiteindelijk na een tactische race en een snelle laatste ronde in 4.10 te finishen. Ik had dan ook niet verwacht dat ze effectief voor 4.07 zouden lopen en nam me voor om met de koplopers te volgen. Dat heb ik ook zo’n 700m gedaan maar dat tempo is voor mij nu nog te hoog gegrepen. We mogen geen stappen overslaan en dat is nog een aantal stappen verder dan waar ik nu alweer zit.

Gevolg was dat ik de overige 800m tussen 2 groepjes in liep, en dus zelf moest proberen tempo te houden. Niet evident als je al zo lang geen 1500m meer in je benen hebt en zeker niet als het eerste deel net iets te snel was. Ik had zelf gehoopt om enkele mikpunten voor me te hebben, maar zeker niet verwacht dat ik zelf het mikpunt zou zijn voor het 2e groepje atleten. Dat was jammer genoeg wel het geval. Op het einde kwamen die allemaal nog dichterbij, maar ik kon gelukkig nog op 1 atlete na, stand houden. Zo kwam ik als 6e aan in 4.19.97. De wedstrijd werd gewonnen in 4.08 en 4 atletes hadden rond die tijd.

M’n eerste reactie was toch wel wat ontgoocheling, omdat ik sneller had gehoopt en enkele goede laatste trainingen maakten dit ook wel realistisch. Anderzijds, toen ik losliep en alles nog eens overliep, besefte ik dat ik gewoon fier moet zijn dat ik deze stap alweer heb kunnen zetten. Na 2 jaar terug een 1500m starten en meteen onder de 4.20 is zeker niet slecht. Zeker niet als ik denk aan vorige jaren waarin het gemakkelijk enkele seconden kan schelen als je zelf tempo moet maken, of iemand als mikpunt kan hebben. En dan spreken we nog niet van al de andere factoren die bij mij nu mee bepalend zijn. Ik heb mezelf ook niets te beklagen. Had ik niet mee gevolgd met de kop, ging ik nadien misschien gedacht hebben: had ik maar proberen volgen. De kans was groot dat het 2e groepje dan niet rond de 4.21-22 zou gefinisht zijn, want dan hadden ze mij niet als mikpunt gehad en had ik waarschijnlijk rond de 4.25 gelopen. De laatste ronde kreeg ik het moeilijk, maar ik ben blijven knocken tot het einde en heb m’n hoofd niet laten hangen. Want dat alles valt in het niets ten opzichte van m’n dagelijks gevecht tegen de kanker en de behandeling. Ik heb de knop kunnen omdraaien en ook durven afzien en die grenzen in de wedstrijd verlegd, want een training is geen wedstrijd en je trainingsafstanden zijn geen 1500m. We mogen ook niet dezelfde ‘fouten’ maken als vroeger en alles vanzelfsprekend vinden, want dat is het zeker niet, en zeker niet in die situatie. Anderzijds wil ik natuurlijk beter en dat is ook eigen aan topsport. Ik ben dankbaar voor deze tussenstap, maar kijk ook al uit naar beter.

Een belangrijke stap is dus weer gezet, en ik hoop de komende weken nog positieve progressie te zien in m’n gevoel tijdens wedstrijden, het ritme en m’n chrono’s! Maar nu de komende dagen goed recupereren, ik zal het kunnen gebruiken!

Bedankt voor iedereen die supporterde en/of mee duimde voor een goede prestatie!

Vele groetjes

Lindsey x

Voor wie de wedstrijd wil zien en ook een kort interview (dankzij Atletieknieuws.be) kan op volgende link klikken:

Interview na wedstrijd

1500m wedstrijd

If you do not hope, you will not find what is beyond your hope


image3Hallo iedereen

M’n laatste examen van dit academiejaar zit erop en m’n voorlaatste examen wat betreft m’n diploma Revalidatiewetenschappen en Kinesitherapie aan de KUL.

Ondertussen zijn we bezig met de laatste rechte lijn voor m’n masterproef. Een rechte lijn met toch wat putten in, maar ook daar is het eindpunt in zicht. In september volgt daar de verdediging van, maar begin augustus moet het wel ingediend zijn. M’n promotor vertrekt ook eerder op reis en zo is de deadline nog vervroegd tot ergens eind juli.

Ook het regelen van m’n stageperiode kinesitherapie begint eindelijk vorm te krijgen. Ik wil daar nog niet teveel over nadenken, over hoe ik die dagen zal doorstaan, maar op een of andere manier zal ook dit wel lukken. Het is natuurlijk een pluspunt dat ik weet dat m’n diploma daarna binnen is en het is ook leuk om die stageplaatsen te leren kennen, mensen te behandelen en proberen helpen,…Topsport en studie is al niet evident om in een redelijke termijn je diploma te behalen, neem daar nog eens kanker bij en je voelt je vaak alsof je je in het oog van een orkaan bevindt. Maar de orkaan mag binnen enkele maanden gaan liggen. Geef me dan maar een rustig zeebriesje.

We hebben nog stevig doorgetraind, niet altijd evident, en soms compleet knock out erna, maar nu komt de periode eraan waarin het hopelijk allemaal wat zal renderen en ik kan afbouwen naar enkele wedstrijden. Ik hoop na het zomerseizoen te voelen dat m’n inspanningen ook effectief iets opleveren en m’n niveau in stijgende lijn blijft gaan. Ik moet er nog steeds aan wennen dat alles anders voelt, alles anders is en m’n lichaam me van dag tot dag, zelfs van uur tot uur, compleet kan verrassen. Soms positief, maar helaas vaak negatief.

Toch zal ik me daar naar competitie toe moeten proberen boven te stellen, en ongeacht hoe of wat, te proberen en kijken hoe het verloopt. Het sterkt me te weten dat ik veel steun krijg van m’n dierbaren, en dat of ik nu eerste of laatste ben, ze van me houden om wie ik ben. Uiteraard zijn ze gelukkiger als ik eerste ben, omdat ze weten dat mijn doorzetting dan beloond wordt, en ik ook natuurlijk. Maar ritme opdoen is de eerste opdracht!

image7

Ondertussen is m’n haar met zo’n 24 cm korter gemaakt. Ik heb er ongeveer 2 jaar voor gespaard. Na m’n diagnose was ik nog naar de kapper gegaan en na 2 weken was er een nieuw paniek moment wanneer de borstel vol met haar zat toen ik uit de douche kwam. Op dat moment en de weken daarna, leefde ik even met het gevoel dat ik kaal zou worden door de chemopillen. Moeilijk te beschrijven, maar heel onaangenaam. Toen mijn haaruitval stabiliseerde, heb ik beslist om m’n haar te laten groeien voor de actie Geef om Haar, en m’n staart te doneren zodat ze deze konden gebruiken om een pruik met natuurlijk haar te maken. Door deze staarten te doneren, kunnen zij een financiële bijdrage bieden aan mensen die een pruik moeten kopen door de gevolgen van hun chemobehandeling. Want bovenop al de ziektekosten, is dit een flinke hap uit de boterham. Ik had eerst nog iets langer willen ‘sparen’ maar de zenuwpijn in m’n armen liet dit niet echt toe. De afgelopen maanden deed het me steeds meer pijn om m’n haar te wassen, te kammen,… omdat het zo lang was en dus voor m’n armen een grotere belasting werd. Je kan natuurlijk goed willen doen voor anderen, maar je mag er zelf niet aan onderuit gaan. M’n nevenwerkingen zijn al erg genoeg, dat die extra last er niet bij kon. Maar ik wist gelukkig dat ik sowieso al boven de 20 cm zat.

Momenteel kan het dus even niet in een staart, maar dat maakt me niet uit. Ik ben echt blij dat ik dit heb kunnen doen, maar zal het nu toch even op aanraden van m’n armen, bij korter haar houden. Er zijn/waren veel mensen benieuwd naar m’n nieuwe kapsel, maar op zich is dit niet aan de orde. Voor mij was het belangrijkste dat ik die staart kon ‘doneren’. Al ben ik natuurlijk blij dat ook korter haar best wel meevalt en vooral een stuk handiger is in ‘gebruik’;)

Binnenkort weer een controle in Leuven. Ik kijk er echt niet naar uit. Enerzijds wil ik toch weten hoe het met m’n kankerwaarden zit en tegelijkertijd ook weer niet. Altijd heel dubbel en tegenstrijdig. Als ik er aan denk, krijg ik er toch stress van en de dag zelf bereikt dit meestal een hoogtepunt. Belachelijk soms als ik er over nadenk, want ik kan er niets aan veranderen. Maar toch… Het bepaalt soms wel de komende maanden, hoe zal ik me voelen, zijn er oplossingen voor hoe ik me voel, moet ik veranderen qua medicatie schema, dosis, soort,… Wat het resultaat ook is, ik voel me meestal een paar dagen als een visje die z’n school is kwijt geraakt en moederloos in de grote oceaan ploetert om in het heldere water te blijven,… Gelukkig weet ik na bijna 2 jaar wel al een beetje hoe ik er fysiek en mentaal op reageer, maar je er echt op voorbereiden kan je toch niet. Je weet dat het komt, je ondergaat het, en erna klauter je, met hulp van anderen weer naar boven. Zelfs al is het goed nieuws en zijn de waarden gedaald, dan denk je meteen verder, dat je het sneller wilt zien dalen, dat je je eindelijk beter wilt voelen,… Nee die tussentijdse controles, ik moet ze niet;)

Als m’n waarden beter zijn, wil ik het wel weten. Als ze slechter zijn, liever niet. Dan zou ik

image8 liever nog even in het ongewisse willen zijn, dat m’n nevenwerkingen niet voor niets zijn en m’n kanker verder bestreden wordt. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Anderzijds, beter te weten, wat het dan ook is, dan kan er indien nodig iets aan gedaan worden. En al bij al, soms denk ik, is het nu hoger, lager, gelijk,… het maakt soms weinig uit voor de medici, omdat ik gelukkig al in een iets veiligere zone zit qua ‘plots fataal aflopen’, de nevenwerkingen erkennen ze wel als heel hinderlijk, maar weinig aan te doen. Het is zo een traag proces dat ik er echt soms horendol van word. De afgelopen periode staarden de dozen medicatie me bijna letterlijk aan. Normaal vul ik altijd 1 doos continu aan zodat ik nooit naar boven moet hollen achter m’n pillen, wanneer m’n alarm afloopt. Maar zo zag ik het echt niet minderen en het was een nog hogere berg om tegenop te kijken. Hoe stom ook, maar vanaf dat moment, heb ik besloten om doos per doos uit te nemen en telkens te doen alsof (ook al weet je dat het dikke zever is) het m’n laatste doos is en ik daarna kan stoppen. De ontnuchtering is groot, telkens ik de lege doos kan weggooien en er m’n nieuwe moet zetten, maar ergens helpt het toch een beetje. Ik probeer te visualiseren dat het einde van die behandeling toch in zicht komt. Al wil ik niet denken aan de berg pillen die er in realiteit nog voor me staat. Ik zou echt heel veel doen, om eigenhandig die waarden naar beneden te krijgen, om uitzicht te krijgen om met die pillen te mogen stoppen, en liefst voorgoed, en tegelijk mag ik me daar niet op focussen eigenlijk, omdat die kans ook best kleiner wordt met de tijd. Maar ook daar weiger ik me bij neer te leggen. Er zijn altijd oplossingen en ik hoop ze samen met m’n sterk team te vinden.

Laat me dus maar focussen op de successen, op de leuke dingen, en op wat meer rust! De rest, moeten we er bij nemen. Zolang de weegschaal wat in balans is tussen positieve en leuke dingen versus negatieve en ellendige dingen, blijven we vooruit gaan, en vinden we altijd nieuwe moed!

Ik hou jullie op de hoogte!

Liefs

Lindsey

x

Faith means trusting in advance what will only make sense in reverse!

Hallo iedereen
@Jasper Jacobs
@Jasper Jacobs
M’n controle in het UZ was niet de verhoopte licht fakkel. De waarden waren ongeveer gelijk gebleven maar alleszins niet verbeterd. Toch wel een harde noot om te kraken! Op dat moment voelde ik me ook heel slecht, terug mede door het studeren veel hevigere nevenwerkingen door de stress en vermoeidheid. De ene moment dacht ik, foert ik schakel van vandaag op morgen opnieuw over naar weer een andere medicatie. De andere moment dacht ik nee, ik heb nu niet al zovele maanden geknokt met trainen, studie,… Om de kans te hebben dat ik terug ernstig op nieuwe medicatie reageer en dit alles in het water zou lopen.
Uiteindelijk haalde het laatste de bovenhand. Liever kiezen voor een beetje zekerheid, ook al is het dan deze met de frustrerende nevenwerkingen van nu, dan op dit moment terug die grote stap in het onbekende, de volslagen onzekerheid.
Voorlopig dus geen wijzigen aan dosis of soort medicatie, maar even afwachten tot we in juli weer op controle gaan. Met de hoop dat de nevenwerkingen weer wat afnemen eens de examens achter de rug zijn!
Al 1 examen gedaan, juridische en beroepsorganisatie van de kinesitherapie. Het was een ganse boterham, zeg maar liever zo een oud boerenbrood van 2kg, maar het is gelukt! De periode ervoor en erna was wel een hel en ik dacht er ook aan m’n 2 dosissen overdag te nemen. Een vroeg in de ochtend, de andere voor het slapen gaan. Probleem is dat je dan 6 uur nuchter moet zijn op een dag. 6uur nuchter zijn op een dag valt mee, maar wanneer het is van moeten, is het een gans ander gevoel en is elke geur of hapje dat voor je ogen passeert, een potentiële kweller! Uiteindelijk toch maar verder gekozen voor m’n nachtelijke wekdienst.
Alsof m’n lichaam duidelijk aangaf dat het erover ging en m’n geest ermee akkoord ging, ben ik nu aan het leren voor het volgend examen maar met een ander gevoel. Het studeren lukt weer heel moeizaam, het examen komt dichterbij, maar op een of andere manier fok ik mezelf er minder over op. Als ik ermee begin, heeft iets sterker precies de bovenhand om me kalm te houden. Nu, je hoort me niet klagen, zolang ze dan ook maar maken dat het examen tot een goed einde gebracht wordt;)
Het trainen in die kou, wind en regen is voor niemand een pretje, maar m’n lichaam wist echt niet hoe ermee om te gaan en mentaal
@Jasper Jacobs
@Jasper Jacobs
woog het ook door. De pijn tijdens het lopen was weer feller en zo werden de momenten waarop ik me niet ‘ziek voel’, serieus ingeperkt om niet te zeggen nihil. Maar met de zon, is er ook nieuwe moed gekomen en ik hoop dat die lang mag aanhouden!
Volgende week (17juni) nog een examen en dan even bekomen voor ik weer in gang schiet voor m’n thesis. Ook m’n stage regelen voor volgend semester, de laatste rechte lijn naar m’n diploma, moet dan in orde komen. Maar op dat vlak voel ik me voorlopig een kikker die in een emmer aan het trappelen is. Laat ons hopen dat het melk is en ik er binnenkort boter van gestampt heb, zodat ik ook daar wat doen aan zie!
Op vlak van lopen heb ik al m’n trainingen kunnen afwerken de afgelopen periode. De pijn was soms moeilijk te harden, maar gelukkig was dit niet te zien aan de trainingsvolume en intensiteit. Ik hoop dat dit zal lonen wanneer ik in juli en augustus enkele wedstrijden doe. Hopelijk zitten de omstandigheden dan wat mee en heb ik ook ‘betere’ dagen qua nevenwerkingen. Maar nu eerst nog enkele weken doortrainen en na de examens wat op m’n positieven komen!
Ik hou jullie op de hoogte!
Groetjes
Lindsey

Men kan tegen de golven opbotsen, of zich er in de toekomst door laten dragen

Hallo iedereen

foto-41Ondertussen zijn we weer een maandje verder. Een maand waarin ik m’n verjaardag heb gevierd. Al is vieren een groot woord, want om 7u ‘s morgens was ik al op weg met mama naar Leuven om een groepswerk te presenteren en te verdedigen. Tegen 2u was ik uitgeblust thuis en ben ik voor een paar uur m’n bed ingekropen. Op dat moment begon ik te denken, toen ik 22 was, wat dacht ik toen dat ik op m’n 24 ste zou doen? Het contrast is schrijnend. Ik zou verwachten dat ik ‘s morgens om 6u uit m’n bed gebeld word, om dopingcontrole te doen. Niet dat ik, zoals nu,  als een levende wekker zou rondlopen, telkens opschrikkend als iemand hetzelfde alarmdeuntje heeft als mij en ik denk dat ik m’n nuchtere uren of medicatie gemist heb. Elke dag 5 wekkers zetten om toch zeker te zijn dat ik geen fouten maak in m’n  medicatie schema en ipv sporadisch eens om 6u wakker gebeld te worden voor een dopingcontrole, elke nacht om 3.30 uur  wakker moeten worden. Ik had verwacht dat ik al een Olympische Spelen achter de rug zou hebben, niet dat ik buiten adem van de medicatie, met een brok in de keel, vanop een (weliswaar prachtige) berg de eerste beelden van atletiek op de Spelen zou zien. Mijn bloed zou ik enkel afgeven voor bloedcontroles op ijzer en vitaminen te controleren, enfoto-3 waarschijnlijk ook regelmatig voor het bloedpaspoort in het dopingbeleid. Mijn 10 tubes maandelijks nu, zijn een gans ander verhaal en al zeker met een gans ander doel. Wanneer ijzertekort voor vele atleten een wereldramp is, kan ik nu alleen maar vurig hopen dat er ooit een tijd komt dat dit m’n enige zorg bij een bloedcontrole zou zijn. Al vrees ik dat die tijd niet komt, zelf niet mocht ik in remissie komen, althans niet in dit leven. Mijn toekomstige 24 jarige ik, zou tonnen energie hebben, om leuke dingen te doen, goed te sporten en telkens beter, haar diploma behalen en de wereld voor zich hebben. Niet elke dag moeten denken ok, wat zal ik met m’n beperkte energie toch proberen te doen. En vaak het gevoel  hebben dat je heel wat in de steek moet laten of achterwege moet laten, of minder goed kan doen. Alles kost meer inspanning, met vaak veel minder resultaat. De ‘realiteit’ 24-jarige ik, voelt zich vaker een hoopje ellende dan haar lief is, en blijft pogingen doen om niet toe te geven aan het gevoel  verpletterd te worden door de wereld. Ze voelt zich soms gevangen in haar lichaam, waarin de ambitieuze, soms wel iets te perfectionistische, maar altijd bezige bij, naar buiten wilt, maar zich verstikt voelt en gevangen is in rook, niet weten  waar naartoe te vliegen. Ik probeer veel te relativeren, me op te trekken aan de goede dingen! Maar sommige dagen is de frustratie van wat ik rondom me zie, hoor,… en hoe ik me voel te groot en lukt dit niet. Dan weet ik wel dat er nog veel ergere dingen zijn, maar sta ik stil bij het mijne, wat ook erg is. Ik weiger er verbitterd om te worden, er zijn zuurpruimen genoeg in de wereld met altijd excuses en negativisme. Daar wil ik niet bij horen, ook al heb ik dan misschien meer reden dan sommigen van hen. Al zouden ze dat nooit toegeven, want ik zie er toch goed uit en loop nog. Nee, in dit geval is te lang stilstaan niet altijd goed. Laat ons maar vooruit gaan en me optrekken aan de lichtpuntjes! Gelukkig werd ik uit m’n gepieker gesleurd door m’n fantastische ouders, zus en vriend, en een lekkere taart! Ik ben hen zo dankbaar, ze zijn mijn rots in de branding! Zonder hen, was ik al verpletterd.

Maar goed, terug een vak achter de rug aan de unief die dag, en ook dankbaar dat ik toch mijn verjaardag mag vieren! Dankbaar dat ik ouder mag worden, en elke dag opnieuw kansen krijg om mooie dingen te ontdekken, leuke dingen te doen, gelukkig te zijn. Alleen is het soms zo verdomd moeilijk met hoe ik me voel om de moed te vinden dit vol te houden, al is het maar proberen. Ik ben dankbaar dat die medicatie er is, zonder zat ik halfweg mijn maximum verwachtte levenstermijn (5jaar), met die diagnose. En toch vervloek ik ze. Ik voel wat het met m’n lichaam doet, en hoe het ook mentaal doorweegt na 21 maanden. Het is soms uitzichtloos en dat is gewoon dik dik dik klote.

foto-5Een dag later was ik als meter aanwezig op het benefiet ontbijt van Filip Decru die zondag 12 mei vertrekt met de fiets naar de Noordkaap en terug. Hij zal er 80 dagen over doen en zamelt hierbij heel wat geld in voor Koester, UZ kinderkankerfonds Gent. Wie wil kan hem nog altijd steunen en een bijdrage geven. Neem gerust een kijkje op www.80dagenvoorkoester.be. Ondertussen ben ik beginnen leren want 24 mei een examen. Juridische aspecten en beroepsorganisatie. Een ganse mond vol en vooral een dikke map leerstof! Het is terug stampen of verzuipen en voorlopig voelt het nog als verzuipen! Toch begint er stilaan iets van structuur naar boven te komen en ik hoop dat dit de komende 2 weken nog duidelijker wordt!

Ik heb ook mijn eerste outdoor wedstrijd gedaan sinds 2 jaar. Eigenlijk wilden we wachten op goeie omstandigheden, maar in België kan je dan soms wel een tijdje wachten. We hadden dan besloten dat we toch ergens moesten beginnen en het was Namen geworden 800m. Op basis van trainingen had ik een tijd in gedachten, die m’n trainer ook voorspelde onafhankelijk van mij. Helaas was bijna alles wat kon tegenzitten van de partij, ik probeerde me wel rustig te houden maar als je 4u op voorhand vertrekt en zeker 1u speling hebt om dan nog 1u te hebben voor je opwarming, maar op 30min voor je wedstrijd zit je nog in de file, dan schiet er van rustig zijn weinig over! Uiteindelijk ben ik op 2km van de piste uit de auto gesprongenimg_2132 en beginnen loslopen om 20min voor m’n wedstrijd de piste te zien. M’n spikes zaten echt gespannen en na ze 3 keer opnieuw uit en aan te doen, liet ik het maar voor wat het was. Pas achteraf stond ik er bij stil dat heel wat vloeistof naar het onderste deel van m’n lichaam was gezakt tijdens de lange autorit, samen met de vochtophoping die ik al vaak heb. M’n voeten en kuiten hadden dus meer weg van olifantenpoten dan iets anders. De wedstrijd was op schema zeiden ze, dus de opwarming werd snel afgehaspeld, maar uiteindelijk was er toch 30min vertraging en zaten we daar. We is een groot woord want er stonden maar 2 atleten en een haas aan de start. Die andere atlete bekeek me dan nog eens alsof ze me ging opeten, terwijl ik net een brok in de keel had gekregen toen ik nog eens m’n nummer checkte en het oranje lintje, awareness van leukemie, zag hangen. Damn damn. In die rivaliteit heb ik geen zin meer en ik heb er al zeker geen energie voor. Ik voelde meteen dat training, waar ik zelf tempo bepaal en ook op het beste moment van de dag m’n inspanning doe, iets gans anders is nog dan wedstrijd waar het tempo opgelegd wordt. We liepen tamelijk in jojo (ik moet het nu zeker meer hebben van een gelijkmatig tempo), eerst te snel, dan te traag en de enige andere atlete in koers liet me niet voorgaan. Kwam ik naast haar lopen, versnelde ze, vertraagde ik om achter haar te lopen, vertraagde ze mee. Uiteindelijk had ik er na 450m genoeg van (toen de haas uitstapte) en heb ik zelf de kop genomen. De laatste 100m beukte ik tegen een muur van wind en toen ik de tijd zag wilde ik het liefst van al rechtsomkeer maken. 2.11.63 was totaal niet de vooropgestelde tijd. Een tijd die ik al vanaf cadet in m’n eentje kan lopen. Ik denk zelf dat had ik gans in m’n eentje gelopen er beter in zat. Zo zie je nog meer eens dat je het vaak niet hebt zoals verwacht. Eerst was ik heel pissig, maar tegelijk had ik teveel zenuwpijn in m’n armen om het goed te laten doordringen. Je hersenen kunnen niet alle signalen even hard doorlaten en (helaas) was de zenuwpijn allesoverheersend. Maar toen we in de auto zaten naar huis ( we zijn alles samen toch wel zo’n klein uurtje op de piste geweest om 7u onderweg te zijn) kon ik het al beter relativeren. Er zijn veel veel ergere dingen, maar als topsporter wil je gewoon altijd er uit halen wat er in zit. Er zaten heel wat omstandigheden tegen, die bij mij dan ook nog vaak foto-31feller doorwegen doordat m’n lichaam al continu aan het vechten is tegen de ziekte en de medicatie probeert te verteren, maar dat is wat het is. Valt niets aan te veranderen, nogmaals, helaas. Wat was er dan positief aan en waaraan trek ik me dan op. Ik heb sinds 2 jaar terug een wedstrijd buiten gedaan. Ik heb ritme op gedaan, heb proberen tempo wisselingen op te vangen, heb geknokt en de wedstrijd gewonnen. De eerste stappen zijn terug gezet en er zullen nog wat wedstrijden nodig zijn om toch terug iets meer ritme in de benen te hebben. Niet als aan de grond genageld te staan bij het startschot, maar als een speer weg te vliegen. De tijden komen  wel weer. We mogen geen stappen overslaan.

Nu staat de interclub nog op het programma… ik zal er proberen om met een minimumfoto-43aan energie (ze geven weer slechte weersomstandigheden) een zo groot mogelijk aantal punten voor mijn club te verzamelen. Ik ben dankbaar dat ze me blijven steunen en in me geloven en hoop zo iets terug te kunnen doen voor hen. Nu is het dus verder trainen en studeren en we zien wel wanneer de volgende wedstrijd komt. De piek qua wedstrijden is sowieso bedoeld voor juli en augustus, wanneer het (buiten m’n thesis) iets rustiger is op studie vlak, en ik m’n energie in minder delen moet splitsen!

Volgende week ook terug controle in Leuven, fingers crossed dat er toch iets uit de bus komt waar ik me kan aan optrekken en me een ganse lichtfakkel oplevert!

Groetjes! Lindsey