Category Archives: Zomer ’13

Sometimes the smallest step in the right direction, ends up being the biggest step in life!

Hallo iedereen

foto-1Vanmorgen luisterde ik tijdens een duurloop naar het liedje: ‘Don’t you worry child’ van Swedish house mafia. Mooi, maar verdorie, bij het horen van het zinnetje: Don’t you worry, don’t you worry child, see heaven’s got a plan for you, moest ik altijd even slikken. Ik zou het plan maar al te graag eens willen weten, en indien het mogelijk is, zou ik onderhandelen met een legertje van de beste advocaten rondom me, om bepaalde route wijzigingen in te brengen.

M’n eerste maand stage zit er ondertussen op,  het was loodzwaar, dat zeker. Goud is blijkbaar zwaarder dan lood, maar goud zou een te mooi woord zijn om in deze context te gebruiken. Anderzijds deed het ook deugd te merken hoe ik evolutie maakte tijdens de behandelingen, in het contact met de patiënten, de uitvoering van m’n technieken, m’n redenering,… Ik ben heel blij dat deze maand er op zit en de evaluatie goed was! Dit kunnen ze me alvast niet meer afnemen en het brengt me weer een stap dichter bij m’n diploma! Intensieve trainingen waren absoluut niet aan de orde, maar ik ben blij dat ik m’n conditie wel op pijl kon houden ondertussen! Het was telkens al m’n moed verzamelen om te vertrekken naar de stage, maar eens ik bezig was kon ik de pijn en vermoeidheid meer naar de achtergrond drukken of verbergen. ‘s Avonds voelde ik me wel als platte kaas, maar gelukkig kon ik dan meteen m’n bed in.

Nu heb ik 6 weken stage bij www.osteokinedamme.be . Telkens maandag- woensdag- vrijdag. Zo kan ik de dagen tussenin bekomen,foto-2 of vooral liggen in bed en energie bijeen rapen om de dag erop weer aan te zetten. Ik zou er natuurlijk ook als een zombie aanwezig kunnen zijn (wat soms ook zo voelt), maar als ik iets doe, wil ik het ook goed doen. Ik heb er even aan gedacht zoals een klein kindje met een adventskalender de dagen af te tellen en af en toe een chocolaatje uit de kalender te toveren als beloning voor het geduld en het wachten. Feit is, dat het nog teveel dagen zijn om moed te geven. De kalender is dus snel van de kaart geveegd, maar de chocolade komt altijd van pas;)

Ik zal er niet omheen zwansen, het is een hele zware periode voor me. De klok tikt verder, m’n ambitie en dromen blijven even groot, maar die stomme klote ziekte blijft koppig en hardnekkig aan me trekken. Ik had het kunnen weten, soort zoekt soort. Maar ik blijf hopen dat ik het meest koppig ben, en de aanhouder wint!

Toch kan ik het niet laten aan andere situaties te denken, waarin een acute, zware, hevige behandeling van enkele maanden, een acute kanker kan genezen. Ik zeg wel kan, want ik besef dat het helaas niet altijd zo rooskleurig verloopt. En zelfs dat rooskleurige ziet maar al te vaak pikzwart in realiteit. Een ziekte waarvan je geneest en je daarna terug stap voor stap kan proberen die ziekte los te laten en te durven leven. Ik begrijp de (ex)-kanker patiënten die zeggen dat het leven nu veel waardevoller is, dat ze genieten van elk moment en dankbaar zijn voor alles. Ik wil dit ook voelen, ik voel dit ook, maar het uitvoeren is verdomd moeilijk als je continu nog midden in de harde realiteit ploetert van medicatie, nevenwerkingen, controles,… Ik wil er van af, hoe rapper hoe beter. Ik zou er alles voor over hebben, maar het probleem is dat het gewoon op dit moment niet mogelijk is. Anderzijds, het is niet zo zwart-wit. Het is niet enkel doodgaan of leven, ik besef dat er zich heel veel mensen in de schemerzone tussenin bevinden. Ik besef dat leven niet automatisch betekent dat het goed gaat, dat je je goed voelt. Ik besef dat ‘genezen zijn’ niet altijd wilt zeggen dat het zomaar los te laten is, en dat de angst om te hervallen altijd achter de hoek blijft schuilen, ik besef dat je er in alle situaties het beste van moet proberen te maken…. Beseffen, beseffen, beseffen…het is al veel, maar het uitvoeren, daar kan ik echt wat hulp bij gebruiken!

De periode is aangebroken waarin ik het gewoon allemaal beu ben en het ook eens luidop wil uitschreeuwen. Genoeg van de zever rond m’n medicatie en de nevenwerkingen, genoeg van: we zullen moeten afwachten, we zullen eens informeren en er dan nadien niets meer over horen, genoeg van: het komt wel goed, nog even geduld hebben, kortom genoeg van heel die situatie.

foto-4Vorig weekend was er een huwelijk van een collega van Jens. Reeds een week voordien ben ik naar de zonnebank beginnen gaan, omdat ik zo bleek en getrokken zag, dat hoe later het feest zou worden (en hoe meer dronken de mensen), ze zich eerder in een spook kot zouden wanen dan op een huwelijk wanneer ik hen passeerde. Nee, geen puppy ogen van oei die ziet er ziek uit, maar een gewone verschijning tussen al de andere gasten, daar ging ik voor. Maar het blijft een eeuwige dubbele medaille. Zie je er slecht uit, dan krijg je de extra harde confrontatie dat hoe je er uit ziet, voor een stuk weerspiegelt hoe je je vanbinnen voelt. Dan kijken mensen je vol compassie aan, en geraak je in de categorie ”ocharme” verzeild. Daar had ik geen last van op de trouw, maar de andere kant van de medaille blonk als de weerkaatsende zon op het water. Oh, je ziet er echt super goed uit! Alles goed dan met de ziekte en zo? Een messteek zou waarschijnlijk minder pijn doen. Want het weerspiegelt het enorme contrast tussen hoe ik me voel, en hoe ik er uit zie op dat moment. Tussen de realiteit, en wat sommigen mensen ervan maken. Tussen hoe hard het allemaal knokken is, en hoe vanzelfsprekend sommige mensen denken dat het allemaal gaat. Ik ben er niet uit wat nu het beste is, er goed of slecht uit zien. Begrijp me niet verkeerd, ik wil er niet ziek uit zien. Maar het zou me misschien wat energie sparen in het proberen uitleggen. Maar eigenlijk, het uitleggen heeft gewoon geen zin. Diegene die het begrijpen, begrijpen het zonder woorden. Diegene die het niet doen, mogen nog alle woorden van de wereld horen, het resultaat zou hetzelfde blijven. De maatschappij steekt dingen en mensen graag in hokjes : ziek of niet ziek, er goed uit zien of er slecht uit zien, werken of niet werken,… Maar feit is, dat dit helemaal niet overeenkomt met wat het vaak echt is. Sommigen werken, maar zijn eigenlijk fysiek amper in staat daartoe maar willen vooruit. Anderen werken niet, terwijl ze eigenlijk niets hebben, maar de energie er niet voor willen gebruiken, terwijl nog anderen niet kunnen werken maar smeken omdat het toch zou lukken. Het ‘hokjes denken’ is veel te eng, de vooroordelen kloppen er totaal niet bij en het kwetst maar al te vaak mensen. Als je iets niet begrijpt, vraag het dan, en beweer niet dat je het meteen snapt, maar sta er voor open. Ik las ergens de spreuk: the human mind is like a parachute, it functions best, when it’s open.

foto-3Dit houdt allemaal niet tegen dat ik probeer vooruit te komen en ook effectief vooruit kom! Er is altijd voor alles een oplossing, voor alles een nieuwe wending, maar ik heb op dit moment echt nood aan wat positieve nieuwe wendingen en ik hoop dat ze snel op m’n pad zullen komen, terwijl ik er ondertussen hard blijf naar zoeken! Het voelt soms alsof ik een kei ben geworden in het  übersnel verwerken van verliessituaties. Ik heb ergens hoop in, waardoor je even een kleine boost aan energie krijgt. Na enkele dagen blijkt de hoop onterecht, wat je eerst ontkent, daarna woedend maakt, daarna gewoon triest, waarna je er begint over na te denken, beseft dat het misschien beter is zo en ik op zoek ga naar een nieuwe boost. De snelheid van het proces staat jammer genoeg niet in verhouding met de pijn die het wel telkens doet voor mij en m’n dierbaren. Het voelt soms aan alsof je met je hoofd tussen een hangklok bengelt, wanneer je bijna bekomen bent van de ene slag, komt de andere er alweer aan.

De medicatie is ondertussen verhoogd. Ik zit nu al aan de 2e tussenstap en ondertussen voelt m’n lichaam als een prikkeldraad waar er mieren oplopen. De vergelijking houdt redelijk goed stand. Het is een knetterende prikkeldraad en de mieren lopen alsof ze over warme kolen lopen. Korte en vele, maar harde contacten. Wanneer ze in een knetterzone belanden en zelf als verschroeid van de draad vallen, volgt er een korte explosie over gans de draad. Ik kan echt soms beginnen wenen van angst dat het weer zo erg zou worden als een klein jaar geleden. Vergeleken met toen, is het  nu totaal niet erg. Maar had ik dit toen niet gehad, zou ik nu waarschijnlijk al niet meer weten hoe te functioneren en ermee om te gaan. Maar grenzen kunnen altijd verlegd worden. Probleem is, dat ik niet weet of ik dat nogmaals zou kunnen volhouden en verdragen, die felle pijn. Ik hoop dat ik het antwoord altijd moet schuldig blijven!

Anderzijds heb ik soms ook schrik dat het niet extreem erg wordt, maar blijft zoals nu of nog iets erger wordt. Zo net binnen de grens van wat ‘dragelijk’ is, maar toch weer een pak feller en erger dan de vorige ‘steady state’. Want hoe lang kan je het ‘dragelijke’ blijven verleggen. De zone waarin de artsen vrij gerust zijn dat je niet zult sterven aan de ziekte of de nevenwerkingen, waarin er niets fataals gebeurt, maar jij ondertussen wel alle hoekjes en kantjes van je kracht en grenzen moet aftasten, terwijl je hoort: het zal wel beteren, het komt door de medicatie daar kunnen we weinig aan doen.

Ik ga er van uit dat iedereen zijn best doet binnen zijn kunnen, misschien maakt me dat goedgelovig, misschien niet. Maar ik vraag me soms af of hun kunnen niet exponentieel zou toenemen mocht het hen persoonlijk aanbelangen, mochten ze er zelf baat bij hebben. Ik hoop voor hen, dat ook dit antwoord me schuldig blijft, want dan hoeven ze kanker niet mee te maken.

Ik heb goede moed dat eens het nieuwe jaar begint en m’n diploma binnen is, m’n lichaam aan de nieuwe dosis gewend is, er enkele nieuwe wendingen zijn ingetreden, het allemaal een stuk beter zal gaan!  Ik ben al volop aan het denken welke leuke dingen ik dan effectief zal doen met m’n dierbaren, wanneer m’n energie niet meer in m’n studie moet gestoken worden. Deze dingen houden me recht, ook al is het ondertussen weer eventjes te veel overleven, dan leven naar m’n goesting.

Lieve groetjes

Lindsey

Als slot nog een gedichtje dat ik schreef rond de periode van 2 jaar ziek zijn:

2 years of tears but also joy
Cancer sucks and it destroys
A lot of things have changed over time
But there are always people who make me shine!
It is not easy, it never will
Wanting a lot, while you feel like standing still
But there is always hope, striving to survive
Feeling happiness and making something of my life
The outside is not how the inside deals
Never to expect how the next moment feels
The world is moving on, while mine sometimes don’t
The same for my parents, boyfriend and sister but they do all what I want
To make me feel better, to always be supportive
With their courage, optimism, and the only motive
That their love for me is endlessness and I feel the same
I have cancer and there is no one to blame
My only wish would be the cure
Not only of me, but for everyone, I’m sure
No more medication and pain,
But the inner wisdom I’m still learning may stay the same
Not counting the days, but make the days count
I wish it was that easy as it sounds
But I will keep trying to move ahead
Making my dreams come true and reaching my goals, just like I always did.

There is a crack in everything, that is how the light gets in

Hallo iedereen

971025_550617738333440_1134917838_nNa mijn wedstrijd in Gent heb ik nog 1 wedstrijd in Nederland gedaan. Mijn laatste 1500m van het seizoen was meteen de snelste, met 4.17.36. Deze keer een gans ander wedstrijdverloop met doorkomsttijden van 2.16 en 2.51 aan de 1000m. Dit was een 4-tal seconden trager doorkomen dan vb. Op de Nacht van Atletiek, maar toch een iets snellere eindtijd. Een gans ander gevoel om te lopen en de laatste ronde kon ik dan ook veel beter tempo aanhouden. Jammer genoeg liepen er heel wat atleten in een soort jojo tempo. In de rechte lijnen liepen ze meer door en in de bochten kwam alles opgestopt te zitten. Doordat ik een egaal tempo wilde lopen, kwam ik zo in de bochten telkens tot baan 2 of soms zelf 3, maar tegen dat ik er naast of net over kwam, was er terug de rechte lijn, waarin het weer op een lint kwam. Dit zal me wel wat energie gekost hebben, maar anderzijds bewijst de tijd nog maar eens dat 4.17 verre van uitschieters zijn. Al zal ik er niet om liegen, ik had gehoopt al sneller te lopen dit seizoen. Op basis van trainingen zat het er ook echt in, maar topsport is geen exacte wetenschap en zeker niet in een lichaam dat dagelijks zware medicatie moet nemen. Na 2 jaar uit competitie is terugkomen op dit niveau ook verre van slecht en ik ben dankbaar dat deze stap alweer gezet is. Maar m’n droom ligt natuurlijk een gans niveau hoger, en daarvoor zijn er nog heel wat stappen nodig. Eerst dacht ik m’n seizoen nog iets langer te maken, nog enkele wedstrijden te doen en proberen die snellere tijd er te laten uitkomen. Maar anderzijds heeft dit forceren geen zin. Het is zinvoller te werken aan enkele van de stappen die gezet moeten worden om weer een niveau hoger te kunnen presteren, dan m’n lichaam volledig uit te melken en compleet leeg aan m’n stageperiode kiné te beginnen en aan de opbouwperiode qua lopen. Wedstrijden zijn nog een belasting hoger en dit kunnen we maar een aantal weken toelaten om niet over bepaalde grenzen te gaan die schade zouden aanrichten. M’n eerste wedstrijdseizoen sinds 2 jaar zit er dus bij deze op. Gelukkig hebben we heel wat vlakken waar, ondanks gans de situatie, nog veel progressie mogelijk is, en we vertrouwen erop dat dit ook gepaard zal gaan met snellere tijden en een beter gevoel. Uiteraard: alles op z’n tijd, we mogen niets forceren.

Gans m’n wedstrijdperiode was het ook thesissen geblazen, een werkwoord om u tegen te zeggen. Ondertussen kan ik het woord nietdsc00063 meer horen ( en m’n mama waarschijnlijk ook niet;)) of zien, en ook bij het horen van het synoniem masterproef zet ik het nu op een hollen. In een ziek lichaam is het vaak moeilijk om het woordje EN te integreren in m’n leven. Ik moet continu keuzes maken waar ik m’n energie zal insteken, en helaas heb ik een vergrootglas nodig om die portie energie te kunnen zien. Ik wilde enkele wedstrijden doen, die stap was dit seizoen eigenlijk de belangrijkste in het proces van de komende jaren, terug ritme opdoen en voelen wat de impact is van competitie en hoe we hiermee kunnen omgaan. Maar m’n thesis en examens vielen knal in dezelfde periode. EN was dus nodig, met enkel de energie voor OF of zelf blanco. Niet evident dus en al zeker niet als je het allemaal dan nog eens zo goed mogelijk wilt doen. Gelukkig had ik de onvoorwaardelijke steun van m’n ouders, zus en vriend, maar ook zij kijken soms angstig toe en zoeken foto-11naar oplossingen om alles iets vlotter te laten verlopen, of mij wat te temperen of kalmeren. Een thesis kan je blijven nalezen en aanpassen en had ik het niet ingediend was ik ondertussen waarschijnlijk al knettergek geworden. Maar ik kan oprecht zeggen dat ik trots ben op het eindresultaat. Er zijn heel veel werkuren/dagen/weken/maanden ingekropen, maar het heeft geloond. Dit is toch alweer een enorm obstakel minder op m’n weg en een grote stap dichter bij het verwezenlijken van een van m’n doelen/dromen: m’n kinesitherapie diploma behalen. De verdediging is ook al achter de rug. Een zenuwslopend moment en m’n zenuwen hadden dolle pret, en vuurden alsof ze zich midden in het nieuwjaars vuurwerk op hun hoogtepunt bevonden. M’n lichaam onder spanning en enorme vermoeidheid: verrassingen verzekerd, maar het woordje aangenaam was ver te zoeken. Ik was ook vaker niet dan wel te genieten voor m’n naasten, het water stond (staat) me soms aan de lippen en het voelt alsof watertrappelen het enige is wat ik kan doen, al zou ik liever met grote krachtige slagen zwemmen. De energie om alles rustig uit te leggen waarom ik knorrig sta ontbrak me totaal, en soms was er zelf geen uitleg maar gewoon dat lege, energieloze gevoel, gepaard met continu pijnsignalen. Het mag absoluut geen excuus zijn om dan bitsig of kort te reageren, maar soms floepte het eruit nog voor ik m’n tong kon omdraaien. En daar voel ik me dan nog meer ambetant bij, want ondanks dat niemand het verdient, zijn zij wel de laatsten die dit verdienen. Gelukkig weten ze wel hoe en wat, maar leuk is het nooit. Niet dat ik het aan hen merkte hoor, m’n rots in de branding gaf geen krimp, ik bewonder hen enorm!

dsc00024Na m’n thesis verdediging ben ik dan een weekje met m’n vriend naar de Spaanse Pyreneeën getrokken. Ik keek er echt enorm naar uit om samen wat tot rust te komen in de natuur en even alles achter me te laten. De eerste 2à3 dagen lukte dit ook vrij goed en het wandelen en zitten tussen al het groen deed deugd! Dag 3 werd ik ziek en tot en met het einde van de reis, heb ik meer m’n bed gezien dan iets anders. Ik kon wel vloeken en tieren van frustratie, (eigenlijk niet want ik had toen helemaal geen energie) maar ik hield beter m’n mond toe want er kwam alleen maar braaksel uit. De koorts was een ware ramp want m’n nevenwerkingen worden hierdoor gigantisch uitvergroot, ik mocht m’n vergrootglas meteen opbergen;). Waarschijnlijk een buikgriep, en alhoewel zoiets nooit gepast komt, kon het bijna niet meer ongelegen komen dan toen. Als je al maar 1 weekje hebt, en je wel weet dat je die nevenwerkingen jammer genoeg niet ergens kan achterlaten maar als bagage mee neemt, wil je er toch ten volle van kunnen genieten en dan hoort ziek zijn daar echt in de verste verte niet bij. Ik zou willen boos zijn als ik zou weten op wie of wat, ik ben ook boos, maar ik weet niet op wie of wat;) Het werkt zo niet. M’n lichaam is gewoon uitgeput van de wedstrijden en thesis, en onder die behandeling komt je weerstand dan meteen in de gevarenzone waarin het voor al de bacteriën, virussen e.d. open deur houdt. Ik hoop toch dat die deur nu vergrendeld is met de zwaarste sloten en gietijzer, want ik ben het echt beu. Al weet ik dat ik op dat vlak weinig te kiezen of te willen heb. Er stond sowieso geen lopen op in die week, maar enkele mooie wandelingen. Tijdens m’n zieke dagen was ik al blij dat ik van m’n bed naar de wc geraakte en omgekeerd, dus het was geen overbodige luxe, m’n ”rustperiode”. Hoe dan ook, we hebben er toch het beste van gemaakt, maar die overvolle batterijen waar ik op gehoopt had, staan nu in de rode zone te pinken en hun laatste procentjes energie uit te putten. Ik hoop dat ik op zonne-energie kan opladen terwijl ik m’n stage doe de komende maanden, zodat ik op die manier die periode kan doorstaan;)

dsc00249Komende maanden ga ik dus de laatste rechte, maar zeer steile lijn, van m’n studie in. Ik moet daarin 3 voltijdse maanden stage doen, maar zal eigenlijk tussen september en december/januari m’n uren volbrengen. Niet alles zal voltijds zijn, want 40 uur per week is voor mij nu niet weggelegd. Anders zou ik niet als kiné kunnen werken, maar eerder als deurmat voor de patiënten. Eind januari, na m’n examen religie, kan ik dan m’n diploma in ontvangst nemen en daar kijk ik enorm naar uit! M’n eerste stageplaats is bij Tom De Prest (www.tomdeprest.be) en ik denk dat het sowieso heel leerrijk zal zijn.

Daarnaast hoop ik op loopvlak m’n conditie te kunnen onderhouden of opvoeren, zodat er dan in januari, wanneer m’n studie wegvalt, meer energie en tijd vrijkomt om de trainingen op te voeren, meer rust in te lassen en ook wat meer energie om met m’n dierbaren iets leuks te doen. Onrechtstreeks of rechtstreeks zal dit ook meer energie opleveren, omdat dit me gewoon gelukkig maakt.

Qua behandeling moet ik heel binnenkort terug naar Leuven. Opnieuw kijk ik er niet naar uit. De afgelopen maanden kan je vergelijken met watertrappelen in een kibbelende Noordzee. Niets rampzalig, maar je geraakt er ook niet mee vooruit. Het enige wat je bekomt, is dat je niet verzuipt. Ik ben absoluut niet aan het wachten op een reuzenstorm met grote golven, maar het kan dat dit eraan zit te komen. Ik hoop eerder dat ik na een nacht watertrappelen als bij wonder grond onder m’n voeten voel en eindelijk aan wal kan komen. Maar we zullen zien wat het wordt. Ik zal alvast m’n nachtelijke dosis medicatie proberen naar overdag te plaatsen, het zal wat ”honger lijden” worden en aanvoelen als een kind in een snoepwinkel maar nergens mogen aankomen, maar m’n nachtelijke wekdienst is te uitputtend aan het worden om nog lang vol te houden. En aangezien er voor alles een oplossing is, hoop ik dat dit voor mij de betere is!

Tot slot nog een laatste woordje over m’n thesis, om dit daarna helemaal af te ronden. M’n criticus z’n leuze is: There is a crack in everything, that is how the light gets in. Ik denk dat mijn krak soms zo diep is als die van de Grand Canyon, maar laat ons positief blijven, dan kan er gewoon gigantisch veel licht, zon en kracht binnen komen!

Liefs en tot later!

Lindsey

Laat de teleurstelling van vandaag, geen schaduw werpen over de dromen van morgen.

Hallo iedereen

1000822_10200868832456009_1256380829_n-1Vandaag heb ik mijn vorige wedstrijd toch wat uit het geheugen kunnen wissen tijdens de 1500m in Gent. De wind was fel aanwezig, waardoor ze de spurtnummers lieten starten aan de finish en aankomen aan de 200m, zodat ze rugwind hadden in plaats van tegenwind. De rugwind was zeer aangenaam, zeker als het tot 4m/s in je rug blaast, alhoewel je daardoor juist over je ritme gaat lopen en dat is ook niet altijd handig. Maar de tegenwind daarentegen, was een ander verhaal. Na 500m mocht ik dat extra ondervinden omdat ik opnieuw alleen viel tussen 2 groepjes in. Dan is de overige 1000m best wel lang!

Aan 800m kwam ik even snel door als in Oordegem en in Heusden, dus weer ietsje te snel, eerder voor tempo onder de 4.10. De benen zaten niet echt goed, om niet te zeggen misschien zelf slechter dan vorige week. De spanning door de zenuwprikkels is vrij belemmerend. Maar ik had mezelf voorgenomen, hoe ik me ook voelde, dat ik ging uitlopen. Opgeven zit niet in me en vorige week had me dit dan ook echt geen goed gevoel gegeven, ook al was het misschien wel de beste beslissing. De warmte blijft een grote spelbreker in m’n nevenwerkingen. Het is ook een nieuw aspect in combinatie met intensieve trainingen. Vorig jaar was het ook soms warm, maar toen waren de trainingen nog niet op dit niveau, zat ik nog met andere medicatie, laat staan dat ik al competitie deed. We moeten dus goed kijken wat kan, wat niet kan, en ik heb deze week dan ook meermaals met ijsblokken op m’n benen en zelfs armen en hoofd gelegen om die spanning op de zenuwen en spieren toch iets dragelijker te krijgen. Normaal is koude ook slecht voor m’n zenuwen, maar die warmte met koude brengt dan toch een beter evenwicht.

De laatste 700m van de 1500m vandaag was toch wel een fysieke en mentale strijd, maar deze keer heb ik het weten om te buigen in1002446_10201448359281713_2143367598_n m’n voordeel. Ik kon zelf nog een atlete voorbij steken in de laatste ronde en kwam uiteindelijk in een (nipte) seasons best over de aankomst met 4.17.50. We boeken vooruitgang, maar op vlak van tijden zijn het muizenstapjes. Het is wel zeker een bevestiging dat m’n tijden geen uitschieters zijn.

Anderzijds, de vorige wedstrijden in Oordegem en Heusden waren het toch wel betere omstandigheden (amper wind), was ik minder vermoeid door m’n thesis en was de impact van de warmte minder intens, aangezien het nog niet zo lang zo warm was. De nevenwerkingen (lees kuiten die op ontploffen staan, handen en armen die continu pijnsignalen sturen en kloppend hoofd) waren toen iets beter en dat scheelt wel naar recuperatie, naar energie,…Toch kon ik vandaag m’n tijden van de vorige weken bevestigen en zelf iets verbeteren. Dus dat is zeker wel progressie. Het gaat in stijgende lijn, maar ik had de lijn liever wat sneller stijgend gezien uiteraard. Anderzijds hebben we dit jaar ook echt nodig om te kijken hoe ik op competitie reageer, welke trainingen ik er best tussen doe, welke (externe) factoren een rol kunnen spelen in negatieve en positieve zin,…

M’n thesis wordt volgende week ingediend, het heeft me enorm veel energie en tijd gekost, maar ik ben tevreden met het eindresultaat, ik ben ook heel dankbaar voor diegene die me hier bij hebben gesteund. Ik ga het dit weekend niet meer nalezen, want aan zoiets kan je echt blijven aanpassen en fouten uithalen. M’n lichaam en geest even rust gunnen is meer dan welkom!

Ik hoop deze week dan ook wat meer te kunnen rusten, hopelijk zakt de temperatuur toch ook een beetje, en anders moet ik nog maar even holbewoner spelen, of beter eskimo niet in m’n iglo, maar op m’n iglo (lees ijsblokjes).

Na m’n vorige wedstrijd kreeg ik van iemand het berichtje: laat de teleurstelling van vandaag, geen schaduw werpen over de dromen van morgen. En zo zien we een week later, dat ik toch alweer een beetje verder voorwaarts sta.

Vele groetjes en tot binnenkort!

Lindsey

Never a failure, always a lesson

Hallo iedereen

2 jaar en een dag na m’n diagnose had ik gehoopt m’n tranen van m’n toen wat te vergeten, maar dit is helaas niet gelukt met de 1500m wedstrijd in Ninove. Het gevoel van ontgoocheling overheerst, samen met boosheid op mezelf. Al weet ik niet voor wat ik boos moet zijn (en of ik het echt boosheid kan noemen). Omdat ik in de eerste plaats uberhaüpt ben gestart, nadat ik een hele lastige week had, met veel vochtophoping, verhoogde nevenwerkingen met de warme temperatuur, draaierigheid en enorme vermoeidheid. Of omdat ik op 200m van het einde, uit de wedstrijd ben gestapt.

atlvlnad_0095__largeAnderzijds, we weten dat zo’n dingen kunnen gebeuren, m’n lichaam reageert niet zoals ‘normaal’ en omstandigheden kunnen enorm verschillen. Alleen hoop je altijd dat het niet gebeurt op een wedstrijddag. Ik had ook voor m’n wedstrijdreeks gezegd dat ik gewoon moet proberen van elke wedstrijd het beste te maken, ongeacht hoe ik me voel. Want we kunnen niets voorspellen en op het moment zelf is het toch altijd afwachten en voelen hoe het gaat. Ik wil niet zo’n atleet zijn die altijd excuses klaar heeft liggen voor als het niet goed gaat. Ik weiger dat ook te doen. Maar objectief is objectief en als het een slechte dag is, is het in mijn geval ook echt een slechte dag.

Op zich niet zo’n slechte race, wat rommelig in het begin en daardoor in de eerste 400m wat energie verloren om positie te zoeken. Daarna zat ik wel in een goed tempo, iets tragere doorkomst tijden op 800m en 1000m als de 2 voorgaande wedstrijden, maar wel nog een frisser gevoel bij het ingaan van de laatste 500m. Maar op 200m van de finish was het gewoon op. In dit geval dus niet 3e keer, goede keer, m’n 3e 1500m sinds 2 jaar was dus geen groot succes. M’n vechtlust voor deze week was op, de moeilijke dagen hadden echt z’n tol nagelaten. Dan is op, echt op.

Opgeven is niet m’n ding, en dat zal het nooit worden. Je houdt er een raar gevoel aan over, de wedstrijd is niet afgelopen…atlvlnad_0110__largeMaar anderzijds, in mijn geval is het misschien wel slimmer dan forceren en dan de week nadien extra lang in de lappenmand liggen. Nu kan ik hopelijk goed recupereren, dit fysiek en mentaal een plaats geven en dan op naar de volgende. Het is niet leuk, maar het hoort er ook bij.

Ik had hier graag geschreven over m’n volgende progressie in tijd, weer ietsje sneller. Op het eerste zicht valt er vandaag geen progressie te melden. Maar misschien is dit van vandaag op langere termijn ook wel nodig, om verder vooruit te geraken. Zoals ik eerder al schreef, soms is het letterlijk 2 stappen vooruit, en eentje achteruit, maar uiteindelijk blijf je ook zo vooruit gaan. Laat vandaag dan de stap achteruit zijn, om volgende keren weer vooruit te gaan. Never a failure, always a lesson.

Groetjes

Lindsey, x