Category Archives: Winter ’15-’16

Winter ’15-’16

Peace for the world

Het moet rond 21 u gisterenavond geweest zijn. Een beetje moegetergde en best wel mopperende Lindsey die gaat slapen, na alweer een dag met veel pijn en geen energie. Wat een contrast met de vele mensen die in Frankrijk zich klaarmaakten voor een fijne avond uit, op de boulevard. Een avondje topvoetbal. Een schitterend concert. Ontspanning, plezier, geluk.
Rond 22u30 dan het eerste bericht, m’n vriend ging slapen en sprak van verschillende explosies in Parijs. Een gevoel van onrust kwam over me, meteen de slagzin, toch niet weer? Maar, een mens moet nu eenmaal proberen slapen, dus suste ik mezelf dat het best wel eender wat kon zijn.
Daar bleef rond 3u ’s nachts niets meer van over. En zoveelste nachtelijke pitstop, werd doorbliksemd met nieuwsflashs uit Parijs. Meer dan 120 doden, 200 gewonden. Waar was ik met m’n contrast? In een zacht en veilig bed liggend, terwijl de eerste lijkzakken naar buiten werden gedragen. Op slag blij dat ik pijn kon voelen én mocht sakkeren dat ik niet kon slapen. Wat een contrast met al diegene die niets meer moesten voelen, konden voelen, en voor eeuwig naar dromenland waren gegaan.

’s Morgens bij het ontbijt, stokte het eten in m’n keelgat. Beseffend dat er honderden mensen waren die plotsklaps niet meer hoefden te eten. Bedolven onder emoties, verdriet, pijn, angst en dood.

Dus besloot ik te gaan lopen, uitwaaien, proberen alles op een rijtje te zetten, maar ik kon alleen maar een chaos en wierwar van schreeuwende mensen voor m’n ogen zien. Mensen die deze nacht, verondersteld waren na een fantastische avond, een deugddoend slaapje te kunnen doen, maar die in de plaats moesten rennen voor hun leven, of zelfs daar de kans niet voor kregen.
Dus ja, wat een contrast. Ben ik blij dat ik nog kan rennen. Niet voor m’n leven, maar omdat het kan. Mag. Omdat ik het wil én graag doe.

Ik schrok me bijna een ongeluk en lag al quasi half gebukt op de grond toen een jager op loslopend wild schoot. Ik kan me voor geen seconde inbeelden, want een kogelregen aan explosies dan wel niet moet teweeg brengen. Beseffend dat het geen fazant of eend of konijn is waar het op gemunt is, maar jij. Een onschuldige persoon, die een avondje wilt genieten.

En dan denk ik, waarom doe je dat toch? Welke hersenspinsels kunnen je hiertoe aanzetten? Denk je nu echt dat de hemelpoorten wagenwijd open zullen staan na zo’n daden? Is dat je invulling van goed en slecht?  Wagenwijd open staan ze zeker, voor al die onschuldige slachtoffers, die voortgestuwd worden op een snelweg van gebeden, liefde en medelevende gedachten, rechtstreeks in de armen van God. Maar de anderen? Neen. Die zie ik ploeteren, en zwoegen, en klimmen op een verlaten, eenzame en keiharde weg, vol putten en plassen. Lang, heel lang. Met bij elk obstakel de harde confrontatie met wat jullie van jullie leven hadden kunnen maken, en wat je er effectief mee hebt gedaan. De contrasten tussen een vuurwerk aan geluk, liefde en plezier, en de knal aan haat, agressie en oorlog waar jullie voor kozen.

En ik maak me geen illusies. De wereld is in shock, voor zolang onze hersenen die prikkels kunnen en willen verdragen. En daarna draait de wereld weer door. Letterlijk en figuurlijk. Ik kan alleen maar hopen dat jullie prikkels ook eens hard door elkaar geschud worden. Want als het altijd oog om oog is, wordt iedereen blind. Kan ook niet de bedoeling zijn, toch?

En dan denk ik opnieuw, wat zal ik nu doen? Heb ik schrik, ja. Dat zeker. Maar geen verlammende schrik. Want dan pas zouden jullie echt winnen. Maar geloof me, haat en oorlog kan en zal daar nooit in slagen. Omdat ik weet dat liefde en vrede zoveel sterker zijn. Altijd.

En wonende in Sijsele, zal ik de vluchtelingen scheef bekijken? Absoluut niet! Want dat is wat jullie doen toch? Iedereen over dezelfde kam scheren? Goed, is zoals jullie. Slecht, is al de rest? En zie wat dat oplevert. Daar walg ik pas van.

Dus neen, ik zal naar ze lachen, ze helpen waar mogelijk en ze tonen wat liefde en vrede is. Echte liefde en vrede. Geen hersenspinsel en verdraaide woorden om met jezelf te kunnen leven. Geen knal. Maar een mooi vuurwerk. Omdat ik weet dat alle kleine beetjes helpen.
Dus ploeter maar verder op jullie weg richting Hemel. Dan zal ik nu verder bidden, hopen, geloven, dat de vele slachtoffers en dierbaren, al lang met de snelste snelheidstrein langs een open en prachtig veld, de Hemel hebben bereikt.

‪#‎PeaceForParis‬ ‪#‎PeaceForTheWorld‬ ‪#‎ParisAttacks‬‪#‎AanslagenInParijs‬
Liefs,

Lindsey

Faith is having a positive attitude about what you can do and trying not to worry about what you can’t do!

Hallo iedereen,

FullSizeRender[1] kopieOmdat ik niet gewend ben lang bij de pakken te blijven zitten, en omdat er momenteel niet veel betere opties voor handen zijn, heb ik vorige week besloten om een reinigingskuur voor m’n lichaam te doen aan de hand van voeding. Of eerder, heel wat ‘niet-meer-eten-voeding’. Met als doel: zoveel mogelijk afvalstoffen en gifstoffen uit m’n lichaam krijgen. Er komen er immers al genoeg met sloten binnen elke dag.

Niet veel later staarde ik dus naar de blaadjes van hoe mijn voedings/dagpatroon er de komende 3 weken uit zouden zien. Simpel zou het niet worden, dat was zeker. Maar in m’n achterhoofd dacht ik enkel aan me beter voelen, dus zou doorbijten zeker lukken.

-Heb je honger?, Drink water- Heb je hoofdpijn?, Drink water- Voel je je slecht? Drink water-. Conclusie was dat ik me evengoed in een badkuip vol water kon gaan leggen om frequent een slok naar binnen te kappen ;-). Zou me best wel wat energie en moeite besparen. Energie dat ik sowieso al niet veel heb, maar het zou er tijdelijk waarschijnlijk niet op beteren.

Bloedsuikerdipjes, slechte momenten, ik probeerde ze allemaal te ‘counteren’ met snel iets in m’n mond te steken. Met als best uitgeroepen middel: chocolade. Niets daarvan dus de komende 3 weken.

originalVol goede moed begon ik aan m’n eerste maaltijd. Nu ja, wat je maaltijd noemt dan. Voordeel is, dat je mag eten tot je genoeg hebt. Het is dus geen beperking in hoeveelheid. Wel in wat en dat zou al snel tegensteken. Maar erger dan dat, is het 60 seconden kauwen op een enkele hap. M’n maag kon dus tijdelijk z’n valiezen pakken, want m’n mond deed alvast de vertering. En zo voelde het ook aan bij het inslikken (nog steeds trouwens). Het klinkt al niet smakelijk als je hier leest dat het halfweg al lijkt alsof je je eigen kots aan het kauwen bent, maar geloof me, in realiteit is het nog walgelijker dan dat! Ik zou dus al snel doorhebben dat er een ongelofelijk grapjas had besloten op het blad te typen: eten tot verzadiging. Want van dat drekje, heb je heel snel genoeg. En daarna kan je beginnen water drinken. En water drinken. En water drinken. En dit tussen de 3 maaltijden door elke dag.

Ik had beter gans het huis vol gehangen met post-its als reminder waarom ik dit zotte idee ook alweer in m’n hoofd had gekregen. Nu, verantwoord is het zeker. Het is onder doktersbegeleiding en het wordt nauw opgevolgd. Het is ook bewezen dat het de darmen en de lever zuivert , hiep hoi! Maar wanneer en of ik daar effect zal van voelen, is een groot vraagteken. Maar ontgoocheld kan ik er eigenlijk niet echt uitkomen. Ik had op voorhand gezegd dat ik er niet van uitga me beter te voelen nadien, maar er van overtuigd ben dat er toch wel wat vuiligheid m’n lichaam zal verlaten hebben. En dat zal het sowieso. Al had ik daar de eerste 5 dagen ook m’n twijfels bij. Naar het toilet gaan om te plassen was aan de lopende band, maar de grote boodschap, daar kon ik op blijven wachten. En wachten. En wachten. Ik werd er dan ook stilaan van overtuigd dat ik binnen afzienbare tijd van een struisvogelei zou moeten bevallen.

De meeste mensen, die weliswaar dan meestal ook niet ziek zijn, voelen zich na 5 dagen kiplekker. Veel energie, want het lichaam heeft amper energie nodig voor de vertering. Ik voel me helaas nog steeds die bejaarde kip die te lang onder de zon heeft gelegen en er wat verschrompeld bij loopt, maar ik weet alvast dat ik zonder chocolade kan, dat water ook kan helpen in een emo-bui en dat je door af te kicken van suikers en allerlei industriële stoffen in de voeding in eerste instantie absoluut niet rustig wordt, maar juist compleet opgefokt en nijdig. Hoera voor wie nu dicht in m’n buurt moet komen;-). Maar nogmaals, it is all worth it! En dat meen ik echt!

Naast m’n flessen water die ik dus overal meesleur, zou een portabl toilet ook wel handig wezen.

boekenbeurs2015_affiche_a2_def_Momenteel wegen m’n armen en benen weer als lood, de spierspanning en zenuwpijn zijn dus weer toegenomen, waar het van komt, blijft een raadsel, dus kan ik er evengoed van uitgaan dat het komt omdat m’n toxines m’n lichaam aan het verlaten zijn. Niet dat ze er allemaal zomaar uit gaan geraken. Wat er jaren inkomt, zal er ook jaren moeten uitgaan. En wat er blijft inkomen, blijft ook een beetje dweilen met de kraan open! Maar als we genoeg dweilen, emmers, trekkers en mankracht bij elkaar krijgen, zal dit misschien ook wel z’n effect hebben!

Hopelijk dus geen koekjes en zoetigheid voor m’n neus tijdens de signeersessie op de boekenbeurs, aanstaande zondag 1 november in Antwerpen! Ik ben er aanwezig op de stand van Lannoo, de uitgeverij van m’n boek, tussen 15u en 16u. Deze bevindt zich in Hall 3, Stand 304. Wat mij betreft, allen welkom uiteraard! Kunnen we ook lekker gezellig een glaasje water drinken samen;)

Meer info kun je hier vinden:

http://www.boekenbeurs.be/auteurspodium/hoop-bron-voor-succes-veerkracht-en-geluk

http://www.boekenbeurs.be/auteur/lindsey-de-grande

Liefs,

Lindsey

Sometimes you just have to make peace with your past in order to keep your future from becoming a constant battle!

Hallo iedereen

De vorige controle in Leuven wees inderdaad uit dat m’n lichaam de medicatie niet meer verwerkt krijgt. De nevenwerkingen escSchermafbeelding 2015-10-04 om 20.34.26aleerden en dan moet er ingegrepen worden. Fameuze opties waar ik enthousiast van word, zaten er helaas niet tussen. Het is een beetje kiezen tussen de pest en de cholera, de regen en de drop, of zoals het spreekwoord het zo mooi zegt ‘men moet van twee kwaden het minste kiezen’ of met andere woorden, en in mensentaal, dikke zever en shit dus! En maak er maar 20 kwaden van of meer!

Het is heel moeilijk te beslissen wat ‘best’ is te doen. Ik wil immers niet met de vraag zitten: wat als? Had ik niet beter? Die strijd voer ik sowieso al meer dan me lief is in m’n hoofd, dat ik liever goeie argumenten heb om tijdens deze boeiende monoloog meteen in de strijd te gooien! Argumenten zoals: ik heb het toch geprobeerd. Of ik heb alles afgewogen en dat kwam er uit. Probleem is dat je zo in een eindeloze zoektocht en wierwar naar argumenten terecht komt en er geen enkele je hoofd aan het sussen krijgt.

Schermafbeelding 2015-10-04 om 20.35.50Ik voel me kwetsbaarder dan ooit. Geen extra energie meer om toe te voegen, geen ‘leuke’ dingen om me aan op te trekken, omdat leuk momenteel bedolven wordt onder de dingen die ik probeer te doen, om toch maar zo ‘normaal’ mogelijk te kunnen leven. Om toch maar ‘zo goed mogelijk’ aan de toekomst te werken en in het heden te functioneren. Maar ik voel dat ik in actie moet schieten om leuk niet definitief te laten begraven. Het heeft lang genoeg in de schaduw gelegen, bedolven onder kilo’s lasten, verplichtingen en zwoegerij. Met als resultaat dat ik eigenlijk alleen nog maar die schaduwkant voel, zie en beleef. Maar zo simpel ligt het niet. Kon ik maar 100 ragebollen, stofdoeken, stofzuigers en hogedrukreinigers in 1 vinden om ‘leuk’, ‘genieten’, ‘energie’, weer naar boven te halen! Maar de realiteit leert me dat het stap voor stap zal moeten. Maar goed, dat lukt ongetwijfeld ook! Een weg van lange adem, dat zijn we gewoon. Momenteel heb ik even geen energie meer om dingen te proberen die nouha bollen, nul de botten, rien de zak effect hebben. En laat dat net de laatste tijd zowat de rode draad geweest zijn in de probeersels. Maar je weet het nooit op voorhand natuurlijk, dus nieuwe pogingen zullen ongetwijfeld opgestart worden!

fotoHet wordt steeds duidelijker dat ik alles eens moet herevalueren qua ‘bezigheden’. Vaak krijg ik de vraag: ‘en? Leuk weekend gehad? Veel gedaan?’, of ‘Amai, je doet toch veel’ omdat ze af en toe een foto zien van een lezing, een goed doel,… En dan wil ik meteen in de verdediging schieten, ook al is dit helemaal niet nodig. Dan vraag ik me af waar die kortzichtigheid vandaag komt, of dat ik dringend eens moet beginnen van elke dag en uur in de zetel foto’s te posten, zodat ze zien dat dit de absolute overgrote mastodontische meerderheid heeft. Helaas. Maar nog het liefst van al, zou ik dan gewoon keihard willen roepen en tieren: SNAP JE HET DAN ECHT NIET? Ok, ik geef toe, er woekert best wat frustratie hieromtrent! Ik probeer die te kaderen, te plaatsen, te begrijpen, maar soms is het gewoon eens DIK GENOEG! Mijn weekends, die bestaan uit rusten in de zetel, me voort slepen als ik toch eens buitenkom, zoveel mogelijk slapen, en vooral me enerveren omdat ik weer niets kan doen. Mijn lezingen bestaan uit: me er naartoe slepen, me oppeppen in de auto, me sterk houden tijdens de lezing, om erna te crashen en dagen te bekomen. Mijn werk bestaat uit: mezelf opkrikken om de patiënten goed te behandelen en ze niets te laten merken van het feit dat ik me eigenlijk ellendig en kreupel voel, iets waar ik best wel goed in slaag, om erna slapeloos naar het plafond te staren wegens teveel pijn en ongemakken. En hiermee hebben we momenteel zo goed als ongeveer alles uit m’n daginvulling gehad momenteel.foto 1 Boeiend, leuk, ontspannend, niets van aan helaas. Ik kom er zot van! En als er dan al eens een uurtje, een fractie in vergelijking van al het bovenstaande de keuze gemaakt wordt om toch iets ‘leuk’ te doen; Even te zeggen foert, tegen alles wat zou ‘moeten’ ook al gaat de helft daar nog niet van, dan wil ik me daar niet voor verantwoorden! En dan is het geen leuk dagje geweest, dan is het op z’n best, hopelijk, als het even mag, hoogstens een leuk uurtje geweest. Waar ik dan ook nog eens van moet recupereren. Want ja, dat is te nemen of te laten. En als ik daar dan graag een foto over post omdat het me deugd doet dat ik dit toch heb gehad en niemand me dit nog kan afnemen, wees dan gewoon happy voor mij. Maar reken me er niet op basis van kortzichtigheid en bekrompenheid op af. Laat mij me de weinige moed die ik heb, steken in af en toe een uurtje time-out, niet in het ‘weerleggen’ van ‘foutieve veronderstellingen’. Ik geef toe, ik zou het me niet mogen aantrekken. Gewoon even keihard met m’n ogen rollen en weer doorgaan. Vaak doe ik het ook, maar als de periodes van ongemakken te hoog en aansluitend zijn, lukt dat niet meer. Dan zou ik gewoon keihard willen tieren en eventjes, heel eventjes maar, een dagje van mezelf overgeven aan één van hen. Dat zou meteen heel wat van bovenstaande oplossen. Al wil ik dit eigenlijk niemand aandoen.

foto 3Ik weet niet wat ik er mee moet doen. M’n energie is zoooo beperkt, de pijnprikkels zo frequent en heftig aanwezig, dat alles wat ik doe, eigenlijk te veel is. Maar niets doen, behoort niet tot m’n opties. Dus is het keuzes maken. En dat haat ik! Gevoel en verstand liggen mijlenver uit elkaar. Ik wil bouwen aan m’n toekomst, ik wil geld verdienen, ik wil m’n diploma uitvoeren en mensen helpen, op zoveel mogelijk vlak. Ik zou minder kunnen werken, maar de kosten lopen nu al zo op! M’n ouders helpen overal waar ze kunnen, maar ik wel het zélf kunnen. Toch zoveel mogelijk. Hoe lief dat ook is. Ik kan echt soms uren piekeren over: eigenlijk zou ik beter stoppen, maar meteen de vraag: Hoe ga ik dat oplossen? Met als resultaat: blijf toch maar werken, peiger je maar af, want andere oplossingen zijn er momenteel amper. Zelfstandig als kiné = geen ziektedagen. Ziek zijn = nog minder inkomen. Verzekeringen en kanker = je blauw betalen of ze in eerste instantie al niet krijgen. Een vergoeding of compensatie omdat je niet voltijds kan werken en ondanks alles toch probeert en zwoegt = onbestaande. Verstand beredeneert dit alles, gevoel zegt: pak je boeltje, laat alles even ontploffen en doe eens wat je zelf wilt. Probleem is dat ik ondertussen niet meer weet wat ik zelf wil. Is het boven op een berg zitten, voor enkele uren, dagen of langer? In de natuur, waar er geen extra prikkels zijn, behalve dan deze van rust. Me eens zo hard vervelen dat ik er naar snak om terug dingen te kunnen doen. Mogen doen?

foto 2Je zit al snel blok in dit verhaal. Maak er maar blokken van! Hele hoge, heel veel en heel zwaar. En als ik dan al energie over heb, probeer ik goede doelen te steunen, lezingen te geven, mensen hoop te geven, omdat ik zelf voel en weet hoe belangrijk die hoop is! Want ondanks alles, heb ik echt hoop! Voel ik echt dat het zal beteren! Ik zit ‘gewoon’ in een periode waarop het allemaal wel eens mag komen! Niet allemaal, eigenlijk zou ik met een klein beetje ook al tevreden zijn! En ik krijg die kleine beetjes ook wel, echt waar. Alleen zijn ze momenteel net niet genoeg om het bos weer door de bomen te zien! Om weer te kunnen genieten van de mooie bloemen langs de weg! Om niet te sakkeren over de regen, maar te kijken naar de mooie regenboog die er achter schuilt! Net niet. Maar dat wilt zeggen dat het wel komt! Hoe sneller hoe liever uiteraard! De controles in Leuven komen nu frequenter om goed op te volgen hoe het gesteld is met de kanker gezien de verandering in behandeling, dat is nog het enige voordeel aan toch te drukke invulling van m’n dagen. Zo afgepeigerd zijn dat je te weinig energie hebt om er bewust over te piekeren! Onbewust speelt het immers al genoeg de hoofdrol. Maar zo heeft alles uiteindelijk toch ook z’n voordeel;-).

foto-2Ik wou dat ik hier meer opgewekt nieuws kon melden. Maar de realiteit is wat ze is. Sommigen zullen het misschien ‘beu’ gehoord zijn, of er niet mee om kunnen dat die ‘positieve ommezwaai’ maar niet komt en dat mag. Maar laat mij en m’n dierbaren daar dan buiten. We hebben onze energie immers al genoeg voor onszelf nodig! En een ommezwaai, dat is voor sprookjes. Mensen die er middenin zitten, weten dat het zo niet werkt. Muizenstapjes, daar leren we al blij mee zijn! En dat zijn we ook!

Hoe dan ook, we komen er wel uit! We komen dichterbij! Ik ga er van uit dat ik nu even door een dik mistveld ga, maar dat er snel opklaring komt en ik de prachtige dingen die er al veel langer achter liggen, zal kunnen zien! Alleen denk ik dat we kunnen discussiëren over de invulling van ‘dichterbij’ en ‘snel’, maar dat het komt, dat is een gegeven! Ik hou jullie op de hoogte!

Liefs,

Lindsey