Category Archives: Winter ’11-’12

Update verder verloop

Beste bezoekers

Ondertussen is mijn 3e van de 4 weken stage in UZ Gasthuisberg ingegaan. De afgelopen weken waren heel erg bewogen en dit bracht bijkomende vermoeidheid met zich mee.
Mijn lieve opa, langs m’n papa zijn kant was al een tijdje moedig aan het strijden tegen heel wat gezondheidsproblemen, maar is vrijdag 2 maart jammer genoeg heen gegaan. Ook al zagen we het wel een beetje aankomen, toch is het plots heel snel gegaan en het verdriet en de pijn om het verlies is er niet minder om.  Ik had net een week stage achter de rug, maar in het weekend was er voor mij geen sprake van rust. Ik wilde ook helemaal niet neerliggen en rusten, omdat ik dan nog meer begon te piekeren en het grote verdriet voelde. Maar mijn stage moest verder gedaan worden, dus de 2e week stage ging gepaard met een enorme vermoeidheid en veel hoofdpijn en spierpijn. Het is wel zo, dat als mijn lichaam in een verzwakte toestand komt door een verkoudheid, infectie, maar ook door emotionele belasting,…de nevenwerkingen van m’n medicatie feller tot uiting komen. Donderdag was dan de begrafenis van m’n opa, een hele mooie viering, waarin ik nogmaals tot het besef ben gekomen, hoe dankbaar ik ben om in zo’n mooi en warm gezin te mogen opgroeien. Ik mis m’n opa nu al ontzettend, maar ik weet en geloof dat hij er altijd wel zal blijven om over ons te waken en voor ons te zorgen! En ik hoop dat hij nu pijnvrij en gelukkig is, terug samen met m’n oma!

In het weekend heb ik dan toch zoveel mogelijk proberen rusten om mijn 3e week stage aan te vangen. Deze is nu bezig. Op voorhand wist ik niet goed of geriatrie wel mijn ding zou zijn, maar eigenlijk doe ik het wel heel graag. Het is, gezien m’n situatie, wel heel vermoeiend en belastend, maar toch krijg ik er ook wat energie van, omdat het me deugd doet de oudere mensen wat te kunnen activeren, wat te babbelen met hen, en hen ook progressie te zien maken in hun kunnen. Je krijgt (er weg) vaak veel dankbaarheid van hen terug en dat geeft toch wel extra voldoening! Mijn voormiddagen zitten goed vol, want er zijn veel patiënten op de dienst. Nadien ga ik meteen naar mijn kot, steek ik m’n eten dat ik van thuis mee heb gekregen in de microgolf, eet ik en kruip ik voor een 2-tal uur m’n bed in. Daarna kom ik terug wat in actie, probeer ik wat aan m’n thesis te werken of wat zaken te regelen en rond 16u doe ik m’n training.

Sinds 2 weken probeer ik nu 4 looptrainingen te doen, waarvan 2 duurlopen en 2 iets specifiekere trainingen. Heel leuk om terug21448846eens wat versnellingen te mogen doen. Ok, ik doe ze soms wel iets sneller dan gepland, maar het is gewoon vanuit m’n enthousiasme om het te mogen doen en te voelen dat het lukt. Het doet me deugd te voelen hoe m’n lichaam zich dit allemaal meteen terug herinnert. Achteraf ben ik dan wel soms heel stijf, maar goed, spierpijn heb ik toch meestal elke dag van de behandeling, dan vind ik het niet erg om spierstijfte te hebben van de training!

4 looptrainingen dus en 2 keer aqua joggen. Dit is een soort lopen, maar dan in het water, met een band rond de middel. Daardoor blijf je boven water, en kan je eigenlijk de loopbeweging in het water doen. Je kunt zo heel goed aan je conditie werken, zonder de impact te hebben van de grond. De belasting op de onderbenen is zo wat minder, en we kijken nu of het ook m’n spierpijn ten goede komt. Aqua joggen is best wel saai soms, maar mijn zus gaat in het weekend mee en zwemt dan wat naast me, terwijl ze nadenkt wat ze nog allemaal kan vertellen om me bezig te houden.

Ondertussen weet ik dat de beenmergpunctie er goed uitzag. Ze zagen wat ze verwachten te zien na 6 maand behandeling, dus dat is goed nieuws. Ik had natuurlijk liever al gehoord dat ze zowel in m’n bloed, als in m’n beenmerg en cellen niets meer van de ziekte konden vinden, ook al moet ik zelfs dan sowieso nog minstens 2 jaar medicatie nemen. Maar goed, we blijven op schema zitten, de medicatie blijft aanslaan, de slechte cellen blijven afnemen en dat is nu wel het belangrijkste!

Ik hoop nu ook met het aqua joggen, m’n 2 duurlopen en 2 specifiekere trainingen ook op loopvlak wat vooruitgang te boeken, maar het blijft afwachten hoe het verder zal verlopen en hoe m’n lichaam zich zal aanpassen en deze nieuwe belasting.

De vermoeidheid, spierpijn, hoofdpijn,…is iets wat aanwezig blijft. Heel veel beterschap voel ik er niet in, ondanks de vele pogingen van m’n medisch team om er invloed op te krijgen. Het zal nog wat afwachten zijn en hopen dat m’n lichaam zich toch nog verder aanpast aan de medicatie. Maar goed, voor alles is er wel een oplossing en ik blijf goede moed hebben dat alles wel goed komt en ik m’n doelen bereik!

Nog anderhalve week stage dus, met daarna weer goed rusten van deze toch wel drukke en belastende periode.  Van 3 april tem 17 april ga ik alvast met de Vlaamse Atletiekfederatie op stage naar Monte Gordo in Portugal. Ik hoop daar mijn trainingen goed te kunnen afwerken en verder heel veel te rusten en alle andere zorgen even achter me te laten!

Sportgala West-VlaanderenVorige week mocht ik ook tijdens het sportgala van de provincie West-Vlaanderen, de prijs voor sportpersoonlijkheid in ontvangst nemen. Ik kreeg het groene Brechtje, de kleur van hoop. Ik ben heel blij deze prijs in ontvangst te nemen omdat niet enkel de sportieve maar ook de menselijke aspecten meetellen. Uiteraard hoop ik in de toekomst de prijs van sportvrouw ook in ontvangst te mogen nemen, nadat ik terug hele mooie prestaties heb kunnen lopen! Maar ondertussen staat mijn groen Brechtje op een duidelijke plaats in huis, en weet ik dat ik via deze weg ook steun en kracht krijg.

24 maart staat dus ook nog de Vlaamse Jeuddag op het programma, waarin de jongere atleetjes van de VAL leuke spelletjes kunnen doen en zo de atletiek op een leuke manier beter te leren kennen. De opbrengst gaat naar KanActief voor hematologische Aandoeningen,  een goed doel dat ik heb mogen kiezen. Ik hoop dat er veel atleetjes zijn en dat het een kanactiefblauwhele fijne dag wordt! Ik zal er alvast aanwezig zijn met nog een paar jonge beloftevolle atleten zodat we samen met alle jeugdatleten op de foto kunnen.

Woensdag komen ze ook filmen voor een reportage voor Televie op de RTL eind april. Dit is een goed doel, zoals Levenslijn, waarin zelogo geld verzamelen voor kanker onderzoek, preventie van kanker en betere levenskwaliteit van diegene die aan het strijden zijn tegen kanker. Ze hadden me gecontacteerd of ik dit goede doel wil steunen. Ik werk hier graag aan mee omdat ik zelf besef hoe belangrijk het is om een behandeling te hebben als je zo’n diagnose te horen krijgt, maar nog belangrijker zou zijn als ze iets vinden zodat men preventief te werk kan gaan en er steeds minder mensen effectief met kanker te maken krijgen. De reportage wordt woensdag gefilmd tijdens m’n stage in het ziekenhuis, tijdens een training, en op een andere dag nog bij de dokter,… Tijdens de benefietshow op 21 april worden er dan heel wat reportages van mensen getoond, zijn er optredens en kunnen de mensen ook nog een bijdrage leveren. Ik ben blij en dankbaar dat er zo’n initiatieven bestaan, hoe groot of klein ze ook zijn, ze helpen mensen een lichtpuntje geven van hoop en vertrouwen!
Ik hou jullie op de hoogte!

Vele groetjes
Lindsey
x

Update na 3e beenmergpunctie

Hallo iedereen


Hier nog even wat nieuws over de afgelopen weken. Mijn examen was een hele uitdaging om alle leerstof in m’n hoofd te krijgen en toch voldoende rust in te bouwen. Ik had ook veel hoofdpijn, dus het studeren verliep helemaal niet zo vlot.

Vorige week kreeg ik gelukkig te horen dat ik er mooi door ben, dus dat is alweer een vak minder waar ik aan moet denken! De inspanningen werden dus beloond!


foto3De weken daarna heb ik wel goed moeten recupereren want ik voelde dat m’n vermoeidheid een stuk erger was. Stilletjes aan ben ik hier terug door aan het komen.

Momenteel ben ik aan het wachten op de resultaten van m’n beenmergpunctie van een tijdje geleden. De resultaten ervan zijn waarschijnlijk binnen een 2-tal weken bekend. Ik hoop dat ze opnieuw minder kwaadaardige cellen vinden en dat de medicatie z’n werk blijft doen! De punctie zelf deed minder pijn dan de 2e keer, die rare, doffe pijn over gans m’n lichaam wanneer ze het beenmerg eruit zuigen, was minder intens gelukkig! Deze keer deed de plaatselijke verdoving wel een stuk meer pijn. Waarschijnlijk bij het verdoven van het botvlies, voor ze in het bot gaan, wat zenuwstructuurtjes geraakt, maar niets erg! Het was een laatste jaars assistente, die ondertussen 7 jaar doktersopleiding had gedaan, 4 jaar interne geneeskunde en nu in haar laatste van haar 3 jaar specialisatie hematologie zat. Op voorhand zou ik zeggen, no way, assistenten moeten zo’n punctie niet bij mij proberen en zo ver mogelijk met die dikke naald uit m’n buurt blijven. Maar achteraf kan ik zeggen dat ze heel goed haar best deed om alles rustig uit te leggen wanneer ze wat ging doen, en ondanks het feit dat zoiets altijd wel erg pijnlijk blijft, denk ik dat het zo goed mogelijk verlopen is. Alleen nadien was er even een raar moment. Ik wilde rechtkomen na de punctie om zoals altijd meteen naar de auto te gaan en zo snel mogelijk thuis te geraken. Maar ik begon meteen te draaien, halsstarrig als ik soms kan zijn weigerde ik terug te gaan liggen en zei ik dat het wel ging lukken. Ik trok al zwalpend m’n broek aan en propte m’n voeten in m’n schoenen. Ik deed er echt veel langer over dan anders en begon heel ijl in m’n hoofd te worden; Uiteindelijk dan toch maar besloten te gaan liggen. De verdoving was deze keer redelijk veel in m’n bloedvaatjes van m’n botvlies terecht gekomen en zo in m’n lichaam verspreid. Daardoor kreeg ik dat ijl en draaierig gevoel, maar ook een licht ontremd gevoel. Ondanks dat ik pijn had, vond ik alles hilarisch en moest ik met alles lachen. Toen de verpleegster bezorgd vroeg of ze me een rolstoel moesten brengen om naar de auto te gaan, kon ik alleen maar luid lachen. Ook al hoorde ik mezelf ietwat belachelijk giechelen, er viel niet veel aan te doen. Ik heb dan nog een 10-tal minuten na het liggen op de stoel gezeten, tot ik het grondig beu werd en besloot dat mama me wel voldoende ging kunnen ondersteunen om naar de auto te gaan. Gelukkig kon ik regelmatig op haar arm steunen, want het draaien bleef nog wat aanhouden. Het lachen was na een klein half uurtje wel over, toen de pijn stilaan maar zeker naar boven kwam. Nog even in het winkeltje van het ziekenhuis iets lekkers gekocht voor in de auto naar huis, iets dat een gewoonte is geworden als ‘beloning’ na de punctie. Ook al heb ik altijd wel lekkers in huis, het is een soort ritueel om dan toch iets uit te kiezen en dan deels als ‘frustratie’ eten naar binnen te werken dan.


21448860Ik was die week ook ziek geworden, verkouden, licht koorts en heb er nu nog de overblijfsels van. Momenteel zijn er natuurlijk veel zieken en ik ben de winter al vrij goed doorgekomen mede dankzij heel wat voedingssupplementen van Aeon, voorgeschreven door de dokters. Maar de ziektekiemen hadden me te pakken en het hoesten en niezen was niet altijd aangenaam in combinatie met de punctie die net gebeurd was. Maar ondertussen is dit al allemaal zo goed als achter de rug en staat er maandag alweer een nieuwe uitdaging voor de deur. Mijn laatste maand halve dagen stage dit jaar in Leuven.

Gisteren ben ik terug m’n studentenkamer gaan klaarzetten met mama, dus alles is klaar om maandag te starten. Ik zal op de dienst Geriatrie staan in Gasthuisberg. Ik denk dat het een leerrijke afdeling is, waar je veel kan leren op studievlak, maar ook qua levenservaring. Het zal terug een enorme uitdaging zijn om dit tot een goed eind te brengen, maar hierna zit m’n stage voor dit jaar erop en dat zal ook een hele opluchting zijn! Daarna meer ruimte om wat te rusten, hopelijk wat meer/intensiever te trainen, en ook aan mijn thesis en vakken te werken om mijn universitaire studie revalidatiewetenschappen en kinesitherapie weliswaar over een iets langere periode dan de normale 5 jaar, in de toekomst toch tot een goed einde te kunnen brengen.


kanactiefblauwOp 24 maart staat er ook de jaarlijkse jeugddag van de Vlaams Atletiekliga op het programma. Een aantal maanden geleden nam de VAL contact met me op, of ik het zag zitten om een goed doel te kiezen, waar ik me voor wilde inzetten en waar de opbrengst van de jeugddag zal naartoe gaan. Ik weet zelf nog, als benjamin, pupil,.. was die jeugddag altijd een hoogdag. Met groepjes van 4 vrienden/vriendinnen allerlei proeven afleggen in de indoor hall in Gent, op muziek, met een leuke sfeer,… Een dag om nog eens kennis te maken met allerlei disciplines, om vriendschapsbanden aan te scherpen,.. Heel leuk! Vlaamse Atletiekliga Jeugddag en KanActief info


aankondiging-jeugddag-websiteIk zag het meteen zitten en vond het heel mooi van hen dat ze mij hiermee ook een hart onder de riem wilden steken in m’n strijd tegen m’n ziekte. Ik heb wat nagedacht maar al snel kwam ik door m’n medisch team in contact met Kan Actief voor hematologische aandoeningen. Kan Actief is een programma dat gestart is bij mensen na borstkanker. Waar ze 12 weken, 3 keer per week samen komen in het ziekenhuis, voor fysieke activiteit, voedingsadvies, psychologische ondersteuning,… Doordat de mensen daar zoveel aan hadden en ook fysiek en mentaal sterker van werden, trokken ze de lijn door naar hematologische aandoeningen. Het is vooral voor mensen na chemotherapie en/of beenmergtransplantatie, die meestal erg verzwakt uit zo’n behandeling komen, maar mede dankzij zo een programma’s terug kunnen sterker worden. De ondersteuning van de overheid werd dit jaar sterk terug gedrongen, waardoor het programma dreigde stopgezet te moeten worden. UZ Leuven vond dit zo spijtig en probeert nu zelf aan middelen te komen om dit programma voor de mensen te kunnen verder zetten. De ziektekosten zijn al zo duur bij allerlei behandelingen voor kanker e.d. dat een bijkomende kost voor zo’n revalidatieprogramma te veel zou zijn. Wat de jeugddag ook opbrengt, het zal alvast een steentje kunnen bijdragen aan dit waardevolle initiatief en ik hoop dat veel mensen er deugd van blijven hebben!


Op 24 maart zal ik er dus bij zijn en op de foto gaan met de jongere atleetjes. Het zal zeker een mooie dag worden, met hopelijk heel wat jonge atleten die van de partij zijn!

Op vlak van lopen is het nog altijd een beetje zoals in m’n vorige post. Ik loop nu een 6-tal keer per week. Door m’n ziek zijn en de punctie, is het afgelopen week wel wat terug geschroefd. Ik heb enkele rustdagen moeten inlassen en voel nu nog altijd de gevolgen van de verkoudheid. Maar binnen enkele dagen zal ik wel terug wat aansterken! De vermoeidheid en hoofdpijn is elke dag van de partij. De ene keer kan ik er al beter mee om gaan dan de andere keer. Maar toch verlang ik naar dagen waarop ik dat allemaal achter me kan laten en geen last meer heb! Ik weet dat ik geduld moet hebben, maar dat is nog steeds niet m’n grootste troef.


lindsey-de-grande met dank aan luc-dequickDe spierpijn is een tijdje beter geweest, maar deze week terug een pak erger. Waarschijnlijk dat door ziek te zijn, de nevenwerkingen ook tijdelijk wat uitvergroot worden! Ik hoop dus dat dit snel terug zal beteren. Meestal doe ik nu 4 keer een duurloop en 2 keer wat tempo’s, versnellingen,… Ik zal dit waarschijnlijk nog even zo moeten aanhouden, en voelen wanneer daar iets kan bijkomen of opgedreven worden. Het is moeilijk om het juiste evenwicht te vinden daarin. Zelf wil ik heel graag vooruit en meer doen, maar m’n lichaam wilt dit nog niet echt. M’n karakter zegt vaak om wat te pushen, terwijl m’n omgeving en m’n lichaam vaak het tegendeel verkiest. Maar ik heb er vertrouwen in dat ik wel zal voelen wat kan en niet, wetende dat ik bepaalde grenzen nu jammer genoeg echt moet respecteren en dus weet ik ook niet wanneer en waar ik terug voldoende kracht zal hebben om voldoende te trainen voor topsport. Ik voel echt dat het terug komt, alleen weet ik niet wanneer. En natuurlijk is het nu belangrijk om niet teveel te forceren, zodat ik zeker ook niets kapot maak… De komende jaren wil ik echt terug een fit en gezond lichaam, want dat zal ik nodig hebben om de top te bereiken in de atletiek en om m’n andere levensdoelen waar te maken!

Van dag tot dag dus verder bekijken, al is dit heel vaak gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik word er echt soms opstandig en chagrijnig van. Het is moeilijk een weg te vinden tussen dankbaar zijn dat ik kan terugvechten en toch nog bepaalde zaken alweer kan, en dagelijks geconfronteerd worden met wat ik normaal zou kunnen en willen, en nu niet meer kan. Het is een mooie uitdaging voor mezelf om daar een evenwicht in te vinden, maar dat zal me wel lukken!


imagesIk heb ondertussen ook een compex Wireless aangeschaft. Ondanks dat kinesitherapie nu natuurlijk heel belangrijk is, kan ik daar ook niet elke dag naartoe gaan. 1x per week kiné dus, en de andere dagen kan ik met behulp van die compex gebruik maken van relaxerende massage, doorbloeding van de benen, zware benen tegengaan, pijndemping,… Ik hoop, maar geloof er in, dat dit ook z’n steentje zal bijdragen om m’n spierklachten onder controle te krijgen en hopelijk te laten verdwijnen! Het is alvast een heel vernieuwend toestel met heel wat mogelijkheden, ook naar training van de spieren zelf toe. Maar daarvoor zal ik dit nu zeker niet gebruiken. Laat me eerst maar proberen die spieren zo soepel en pijnvrij mogelijk te krijgen! (http://www.compexwireless.com)

De komende 4 weken dus m’n stage in Leuven tot een goed einde brengen en blijven m’n duurloopjes en trainingen afwerken. In april ga ik dan normaal met de atletiekfederatie op stage naar Portugal. Ik hoop daar met de zon en de rust m’n trainingen terug een stapje vooruit en naar een hoger niveau te kunnen sturen.

Maar intussen tijd zal ik hier zeker nog wel iets posten!


Lieve groetjes

Lindsey

x

Foto Topsport Vlaanderen met dank aan Luc Dequick (C)

Zilveren Spike en Studentencontract Topsport Vlaanderen

Beste bezoekers

_ldq4322__largeEven een korte update wat sportief vlak betreft. Vorige week mocht ik mijn studentencontract bij Topsport Vlaanderen ondertekenen en dit weekend vond de teamvoorstelling plaats in Leuven. Atletiek Vlaanderen is een project, mede dankzij de Vlaamse Overheid, waarin beloftevolle jongeren gesteund worden in hun sportieve ambities om de Europese en Wereldtop te bereiken.

Het team bestaat uit:

  • Atelaw Bekele (veldlopen/10.000m/marathon)
  • Michael Bultheel (400m horden)
  • Jeroen D’hoedt (veldlopen/1500m/3000m steeple)
  • Lindsey De Grande (1500m)
  • Hannelore Desmet (hoogspringen)
  • Barbara Maveau (1500m)
  • Kim Ruell (1500m)
  • Thomas Smet (speerwerpen)
  • Thomas Van Der Plaetsen (tienkamp)
  • Koen Naert (5000m-10000m)
  • Dario Seghers (110m horden)
  • Stef Vanhaeren (400m horden)
  • Melissa Dupré (speerwerpen)
  • Hanne Vanhessche (hoogspringen)
  • Aurélie De Ryck (polsstokspringen)

Ik ben zeer blij en dankbaar dat mijn sportieve inspanningen en prestaties van de afgelopen jaren hiertoe leiden. Ik hoop, wanneer m’n lichaam er opnieuw klaar voor is, Topsport Vlaanderen heel wat mooie prestaties te bezorgen!

fotoVrijdag avond vond de jaarlijkse uitreiking van de gouden spike plaats. In 2009 mocht ik daar al de prijs van meest beloftevolle jongere bij de vrouwen in ontvangst nemen. Bij de mannen en vrouwen worden er telkens een gouden, zilveren en bronzen spike uitgedeeld. Heel wat atletiekkenners, (ex)-atleten, journalisten, leden van de Koninklijke Belgische Atletiekbond, VAL en LBFA mogen er hun stem uitbrengen, voor wie zij vinden dat het afgelopen jaar de sterkste atletiekprestaties heeft neer gezet.

Bij de vrouwen mocht Svetlana Bolshakova (hink-stap-springen) de bronzen spike in ontvangst nemen. Zij leverde afgelopen indoorseizoen een nieuw Belgisch Record, maar geraakte jammer genoeg begin deze zomer gekwetst, waardoor ze haar seizoen heel vroeg moest stop zetten. Ondertussen is ze goed aan het revalideren en stoomt ze zich klaar om heel ver te springen komend zomerseizoen!

_ldq3923-gs__large1

Zelf mocht ik de zilveren spike in ontvangst nemen. Ik ben heel trots met deze prijs! Het doet me deugd dat mijn Belgische Records en mijn 6e plaats op het Europees Kampioenschap beloond worden met deze spike. Natuurlijk geeft het mij een dubbel gevoel. Die prestaties indoor waren een voorbode van een schitterend zomer seizoen, dat jammer genoeg nooit op gang is gekomen en abrupt is geëindigd met m’n diagnose van mijn chronische leukemie. Maar tegelijk is het voor mij een stimulans om door te bijten, wetende dat ik die prestaties al gedaan heb, en hopende dat ik met een gezond en krachtig lichaam, in de toekomst nog veel meer en beter zal kunnen presteren! Ik hoop dan ook tijdens die prijsuitreiking ooit de gouden spike in ontvangst te mogen nemen. Want dan zou dit betekenen dat ik ondanks mijn ziekte en behandeling, mijn atletiekdroom om de Europese en Wereldtop te bereiken, verder kon uitvoeren en bereiken!

photonews_10360347-008h380568Gouden spike was Elodie Ouedraogo ( 400m horden). Zij behaalde op het Wereldkampioenschap in Daegu een knappe 11e plaats, waarmee ze zich zowel met haar tijd als haar plaats meteen ook plaatste voor de Olympische Spelen. Die gouden spike is dan ook dubbel en dik verdiend!

Bij de mannen was brons voor Atelaw Bekele ( Europees Kampioen Veldlopen), zilver voor Jonathan Borlée ( 5e WK 400m) en goud voor Kevin Borlée ( 3e WK 400m).

Verder waren Stef Vanhaeren ( 400m horden) en Marijlein Lindemans (Meerkamp) de beloftevolle jongeren van 2011. Ook Thomas Van Der Plaetsen werd in de bloemetjes gezet voor z’n Europese Beloften titel op de meerkamp en de 4x400m mannen werd ploeg van 2011.

Binnenkort meer nieuws over hoe de afgelopen weken zijn verlopen en hoe het nu gaat!

Vele groetjes!

Lindsey

X

Foto Atletiek Vlaanderen met dank aan  ©Luc Dequick

Telkens als je denkt: het gaat niet meer, schijnt er een lichtstraal, keer op keer!

rw_lindsey_de_grande__000252Hallo iedereen

De feestdagen zijn ondertussen al eventjes achter de rug en februari staat stilaan maar zeker voor de deur. Tijd dus om nog iets van me te laten horen.
Kerst- en nieuwjaar zijn rustig maar gezellig verlopen. Laat heb ik het niet gemaakt, want de vermoeidheid haalde al snel de bovenhand. Toch was het leuk om met de familie samen te zijn. Ik sta er nu veel meer bij stil, dat zo’n momenten moeten gekoesterd worden, en dat ik heel veel geluk heb om in zo’n warme en liefdevolle familie te mogen opgroeien. Toch was ik blij als het allemaal achter de rug was. Al die nieuwjaarswensen, en een goede gezondheid hé! Ja, dat laatste… het wordt zo vaak gezegd, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Terwijl ik het nu bewust in elke nieuwjaarswens gezegd heb, omdat ik besef, dat als je gezond en gelukkig bent, dit echt wel de twee voornaamste zaken zijn. Van daaruit, zijn alle andere wensen, doelen, dromen,…een mogelijkheid.

December heb ik het heel zwaar gehad, ook mentaal.rw_lindsey_de_grande__001341 Momenteel gaat het iets beter, maar toch vreet die onzekerheid en twijfels dagelijks aan me. Ik wil vooruit, ik denk vooruit, maar voorlopig kom ik nog niet echt vooruit. Na m’n stage in het ziekenhuis had ik me voorgenomen om eens te proberen af en toe iets anders te doen van training dan een duurloop. Na overleg met de trainer Dirk en inspanningsfysioloog Jan Olbrecht, werden er een aantal voorstellen gedaan. Ik had er zin in, niet omdat ik me beter voelde, maar gewoon omdat ik echt nood had aan wat progressie, zeker als ik er deze zomer nog iets van wil maken! De tijd gaat vooruit, en ik niet, denk ik wel eens!

Maar zoals ik ook bij mijn aller eerste blog over m’n ziekte schreef, weten we ook nu nog steeds niet, hoe lang mijn lichaam zal nodig hebben om zich aan te passen aan de medicatie en hoe zwaar de nevenwerkingen zullen blijven wegen. Soms denk ik wel eens, had ik niet beter meteen voor mezelf gezegd dat ik minstens een jaar niets van competitie zou doen, gewoon wat lopen als het goed aanvoelt en na een jaar her- evalueren. Misschien… Maar zou ik er me beter bij voelen? Dat betwijfel ik. Het ligt niet in m’n aard om te wachten tot het betert, en al zeker niet om allerlei zaken, wedstrijden, competities aan me te laten voorbij gaan, zonder geprobeerd te hebben. Daarom ook het inlassen van eens een andere training. Zo heb ik al een paar keer tempo’s ingelast in m’n duurloop. Niet overdreven snel, maar ook niet traag. Blij als een klein kind was ik nadien, wanneer ik merkte dat ik het nog kon, weliswaar niet te vergelijken met wat ik voor m’n diagnose trainde, maar het was ook niet niets. Ook versnellingen heb ik eens ingelast, ik dacht dat m’n benen de coördinatie niet zouden kunnen volgen, dat de snelheid helemaal weg zou zijn. Maar ook dat viel goed mee. Dit geeft me hoop, doet me deugd, hiermee kan ik terug een paar dagen voort. Wat ook nodig is, want de paar dagen na zo’n training, heb ik overal spierstijfte, voelen de duurloopjes niet goed aan en ben ik moe. Meteen heb ik weer die dagelijkse confrontatie tussen hoop en wanhoop…

rw_lindsey_de_grande__001602De zomer komt steeds dichterbij, en ik zal blijven proberen er te staan, tot ook die kampioenschappen gepasseerd zijn en er weer een ander jaar in het zicht komt, met mooie internationale kampioenschappen. Ik mis het echt. Ik hoop bij allen aanwezig te kunnen zijn en te kunnen presteren, maar soms denk ik wel eens, de kans dat dit jaar te vroeg is, is best wel groot. Hoe pijnlijk ik die gedachte ook vind. Niet dat ik me er bij neer leg, maar het mag ook niet een bijkomende druk zijn om er zo snel mogelijk weer te willen staan.

Ik kom terug op topniveau, daar blijf ik in geloven, alleen weet ik niet wanneer. Ik word terug gezond en de krachtige Lindsey, al weet ik niet wanneer. Ik zal m’n dromen en doelen waarmaken, ik weet niet wanneer, maar ik hoop zo snel mogelijk. Ik blijf hopen, en hoop kan wonderen doen. Maar mijn geduld wordt zwaar op de proef gesteld…

Momenteel heb ik vooral veel last van spierpijn als ik loop. We proberen een aantal methoden om het te verbeteren, maar tot nu toe zonder veel resultaat. Ik heb ook dagelijks migraine. De ene dag intenser dan de andere, maar soms lijkt het een verlichting als ik even met m’n hoofd tegen de muur zou kunnen bonzen. De vermoeidheid is ook nog altijd fel aanwezig. Iets beter soms, maar lang niet altijd.

Een paar dagen geleden, passeerde de datum dat ik 5 maand bezig ben met de behandeling. Ik word er soms emotioneel van. Ik had zo gehoopt dat ik 5 maand verder, al een pak beter zou zijn. Maar anderzijds, 5 maanden isrw_lindsey_de_grande__001691 nog niet zo lang, wetende wat voor een medicatie ik elke dag naar binnen slik. Ik voel van een aantal nevenwerkingen beterschap. Dus het evolueert, traag, maar effectief. Die andere nevenwerkingen zullen dezelfde lijn volgen, tot ik terug kan functioneren zoals ik wil, daar geloof ik in en moet ik in geloven. Ik zit nog steeds met honderden vragen in m’n hoofd, die woekeren er op los. Ik hoop voor mezelf dat er daar snel rust in mag komen!

Ondertussen ben ik aan het studeren voor een examen, eind januari. Met mijn migraine en vermoeidheid is het helemaal niet evident, maar ik probeer pagina per pagina te doen. Al voelt het soms alsof m’n hoofd een grote zeef is op het moment. Niet forceren, dat is de boodschap. Maar in realiteit niet gemakkelijk om me aan te houden, want de frustratie wordt er vaak niet beter door als ik afgeremd word in wat ik wil en doe. Mijn instinct, wil er dan nog harder tegenin gaan, er feller tegen vechten, al weet mijn verstand wel beter.
Nog een tweetal weken studeren dus, maar vooral ook veel rusten. Ondertussen blijf ik verder duurloopjes doen, met af en toe eens een andere trainingsprikkel. Ik hoop dat mijn lichaam er aan wendt, maar we moeten afwachten!In februari volgt alvast terug een grote controle met een 3e beenmergpunctie, maar ondertussen zal ik hier zeker nog van me laten horen!
Om af te ronden nog een boodschap die ik kreeg, en die ik wil meegeven:

Telkens als je denkt: het gaat niet meer

Schijnt er een lichtstraal, keer op keer!

Groetjes en tot later! ( Foto’s met dank aan fotorgraaf Ilya Van Marle in opdracht voor Runners World)
Lindsey
x

Prettig eindejaar en gelukkig 2012!

Nog even een berichtje om jullie allen het volgende te wensen:

Ik wens jullie geen grote woorden…

Niets wat je koopt…

Maar alle kleine dingen,

Waar je stilletjes op hoopt!

Ik hoop dat het een gezond, gelukkig en mooi 2012 mag worden voor iedereen!

naamloos

Bij deze wil ik ook nog enkele mensen en instanties bedanken voor hun steun het afgelopen jaar en zeker ook tijdens m’n ziekte

Mijn sponsors:

  • Aeon gezondheidswinkel: Zij hebben mij altijd voorzien van de voedingssupplementen, en zeker nu tijdens m’n ziekte, zou dit kostenplaatje gigantisch oplopen. Dankzij hun sponsoring is dit een stuk minder en ook iets minder om me druk in te maken. Ze maken altijd dat ik mijn producten op tijd thuis heb en ik ben hen heel dankbaar, dat ze duidelijk hebben gezegd, me te blijven steunen, doorheen die ziekte en later in m’n topsportcarrière.
  • Nike: Dankzij m’n kledingsponsor hoef ik me geen zorgen te maken op vlak van loopkledij, loopschoenen, spikes,… Ik heb hen meteen op de hoogte gebracht toen ik ziek was, en het werd vrijwel meteen duidelijk dat de samenwerkingen verder werd gezet. Ze blijven geloven in mijn talent en capaciteiten en hopelijk kunnen we nog vele mooie jaren samen tegemoet gaan!
  • Topsport Vlaanderen: zij voorzien een budget voor stages en medische kosten. Het kostenplaatje loopt serieus op en zoveel geld valt er niet mee te verdienen. Zo kan ik een deel van mijn stages en kosten terug betaald krijgen door hen. Samen met de Vlaamse Atletiekfederatie stellen zij een budget ter beschikking. Ook het BOIC heeft mij laten mee gaan op de pre-olympische stage in Lanzarote.
  • Mijn ouders: Zij blijven m’n grootste sponsors, voeren me overal naar toe, trainingen , wedstrijden, … geen enkele afstand is te ver. Ze betalen bij in m’n stages, want de budgetten zijn wel mooi, maar zeker niet voldoende om alles te betalen. Ook in de jaren dat ik nog niets van steun kreeg, heb ik ze nooit horen praten over het geld dat ze in m’n sport moesten steken. Zonder hen had ik ook nooit door kunnen zetten om de top te bereiken.

Mijn medisch/ begeleidingsteam:

  • – Mijn sportdokter Vincent Vanbelle, die steeds voor me klaar staat, en heel actief aan het zoeken is naar oplossingen om mijn nevenwerkingen beter te maken.
  • – Mijn sportdokter/ federatiearts Kris Peeters, hij houdt contact met de hematologen en volgt m’n ziekte-evolutie van dichtbij op. Hij is diegene die het eerst alarm heeft geslagen omdat mijn WBC toch misschien niet zo gezond meer bleken uit mijn bloedresultaten.
  • – Gans de afdeling Hematologie in UZ Leuven. Het verplegend personeel, de dokters en professoren zijn allen even vriendelijk en weten toch steeds een lach om m’n gezicht te toveren, ondanks mijn controles en de huidige situatie.
  • – Mijn professor hematologie die me behandelt voor mijn Chronische Leukemie. Hij zoekt mee naar oplossingen en communiceert heel goed met de rest van mijn medisch team. Hij heeft oor naar mijn verhaal en helpt waar hij kan.
  • Professer Peers, hij is fysisch geneesheer en revalidatie arts en samen met Maarten Thysen (kinesitherapeut) kijkt hij waar hij kan helpen en bijsturen op vlak van belasting, training in combinatie met m’n behandeling.
  • Professor Bellemans en Dokter Van Grinsven. Zij waren mee tijdens de stage van het BOIC en volgen mijn situatie verder op.
  • Dr. Jan Olbrecht en z’n vrouw Pascale. Hij is inspanningsfysioloog en samen volgen ze mijn trainingen op, en dokteren ze al een plan uit samen met mijn trainer, hoe het verdere verloop de komende maanden zal zijn, wanneer ik de intensiteit mag opvoeren. Ik heb blindelings vertrouwen in hun aanpak.
  • Dirk De Maesschalck: mijn trainer, hij volgt ook m’n duurlopen op en blijft erin geloven dat alles goed komt en ik die top zal bereiken.
  • Sportpsycholoog Rudi Heylen, ik zie hem ongeveer maandelijks en hij leert me op een andere manier kijken naar m’n situatie, zodat ik soms nieuwe inzichten krijg en nieuwe moed om er verder voor te blijven gaan.
  • De Katholieke Universiteit Leuven die probeert te helpen waar mogelijk op vlak van examens, stageplaats, stagespreiding,…
  • High Performance Running team, het team waar ik bij hoor, met heel wat goede en gemotiveerde atleten.
  • – Voor iedereen die ik vergeten ben,  ik ben er zeker van dat jullie weten dat jullie hier ook thuis horen. Ik wil jullie zeggen dat ik enorm waardeer wat jullie voor me doen en dat ik dit nooit zal vergeten!

Hierbij wil ik ook even melden dat ik recent op www.thestick.nl een stick heb besteld om dagelijks mijn kuiten te behandelen. Natuurlijk is een goede kinesitherapeut heel belangrijk, maar daar kan je niet elke dag naartoe gaan. Met deze stick hoop ik mijn afvalstoffen sneller te kunnen ‘loswerken’ en mijn spierpijn binnen de perken te houden! Heel wat sporters gebruiken dit en vanaf nu zal ik hier ook gebruik van maken.

Mijn trouwste ‘clan’ die ik doodgraag zie!

  • – Mijn ouders: zonder hen zou ik zowel op vlak van topsport, studie, ziekte, maar gewoon ook in m’n leven, nooit zover geraakt zijn als ik nu al sta. Zij geven me elke keer opnieuw de moed, liefde, het vertrouwen, de middelen, om al m’n dromen waar te maken en zelfs de hoogste obstakels en Bergen te beklimmen en overwinnen.
  • – Mijn zus ,zij staat altijd voor me klaar, ze is m’n grote zus, waar ik echt naar op kijk. We zijn totaal verschillend, maar kunnen altijd bij elkaar terecht. Ze steunt me door dik en dun.
  • – Mijn vriend, hij gelooft in me, steunt me en helpt me in alles. We vullen elkaar aan en nu ik ziek ben, is hij er des te meer voor me, steeds paraat om te helpen waar hij kan. We zien elkaar heel graag en weten wat we aan elkaar hebben en dat is heel veel!
  • – Mijn familie en vrienden:ik heb soms niet veel tijd om hen te zien, maar ik weet dat ze er altijd voor me zijn en ik bij hen terecht kan!

21448909Alle mensen die iets gestuurd hebben via mail, facebook, sms, post,.. maar ook alle mensen die me steunen, aan me denken, voor me bidden of een kaarsje branden en in me geloven,… Bedankt hiervoor, ik geloof er echt in dat het allemaal mee helpt om sterker en beter te worden dan voorheen en m’n ziekte te verslaan!

Als slot wil ik me richten tot de mensen die momenteel door een zware periode gaan, en dat kan op heel veel vlakken zijn. Ik hoop echt dat ze de kracht mogen vinden om door te zetten, dat ze omringd mogen worden door mensen met heel veel liefde, dat ze heel wat reden hebben om er te blijven voor gaan en nooit op te geven, zodat ze, ongeacht de situatie, er uit geraken. Beter, sterker, gelukkiger en gezonder worden dan ooit tevoren! Dat hoop ik echt!

Liefs,
Lindsey
x