Category Archives: Oude blogs ’10-’17

Serenity is not freedom from the storm, but peace amid the storm!

Hallo iedereen

IMG_1986In de maand mei heb ik meer dokters gezien dan in de afgelopen 4 maand samen. Heel vreemd hoe je op het moment waarop je net volledig overtuigd bent om dat niet meer te willen, er plots weer middenin zit. Maar toch blijf ik vastberaden om ze een voor een af te gaan, maar tegelijk ook op de toekomstige planning te schrappen. Eentje daarvan is al gelukt. Het ziet er naar uit dat een EMG er in de (nabije) toekomst niet meer zit aan te komen! Wat ik zelf wel al doorhad, is dat m’n zenuwpijnen zich zetten op gevoel/gewaarwording, maar dat het gelukkig m’n motoriek en bewegen wel met rust laat. Dat is ook bevestigd door de EMG, al moet dit waarschijnlijk wel opgevolgd worden, maar dan met groooooottttteeee intervallen tussen als het mij betreft!

FullSizeRender[1]Daarentegen is er wel een MRI gepland om naar m’n zenuwbanen te kijken, om te kijken of ze daarin de toxiciteit van de medicatie kunnen zien. Aangezien m’n kanker, de behandeling en dus ook de toxiciteit ervan zich op celniveau afspeelt, is de kans echter klein dat ze op MRI iets zullen zien. Grote kans dus dat ook dit daarna kan geschrapt worden van m’n lijstje! Duimen maar! Helaas blijven er soms lijken uit de kast vallen en dan staat je wereld weer even op z’n kop. Maar ik heb er zooooo genoeg van, van al dat ziek zijn en me slecht voelen, dat ik ook hier probeer om er zo weinig mogelijk aandacht aan te schenken. Afspraak maken, kamer binnen, onderzoek, bespreking, nieuwe afspraak en weer weg. Ik wil er niet op doordenken en tegelijk doe ik soms niets anders. Maar toch wil ik proberen m’n lichaam weer meer te omarmen, in plaats van er gefrustreerd en boos op te zijn. Boos omdat het weer eens pijn doet, boos omdat ik het weer eens moet meeslepen, boos omdat het opnieuw alarmsignalen uitzendt of ergens anders in de problemen komt. Als ik me even in de plaats van m’n lichaam stel, en niet in die van m’n geest, zou ik er ronduit triest van worden. Triest hoe ikIMG_2058 probeer bij te benen, triest hoe ik probeer de kwade cellen te verdrijven, triest hoe ik me in 100 bochten moet wringen om al die dingen te boven te komen, maar vooral triest om te merken dat ik ondanks al die inspanningen toch verafschuwd en afgebroken wordt door de geest, het mentale. Het wordt tijd om deze 2 weer samen te voegen. Tijd om hen weer een hecht team te laten vormen. Een team waarin er altijd een zwakkere schakel is, maar waarin ze elkaar overduidelijk nodig hebben om verder te geraken. Dagen waarop ik me super slecht voel, maar m’n geest zegt, het is ok. Ik zal niet nog meer van je vragen vandaag. Vandaag hoeft het even niet. Waardoor m’n lichaam wat ademruimte krijgt. En dagen waarop ik er mentaal onderdoor ga en m’n lichaam zegt, kijk eens hoe goed je loopje vandaag wel niet gaat, waardoor ik er mentaal weer bovenop kom. Dat wil ik terug bereiken, in plaats van de uitputtende strijd waarin er altijd eentje lijkt achterop te hinken. Een team, verbondenheid, mijn lichaam en geest zijn niet elkaars vijand. Er zijn er al vijanden genoeg binnen in me bezig. Evenwicht en kracht samen, dat hebben ze nodig. Daarmee kunnen ze veel verslaan, zo niet alles! Daar ben ik van overtuigd.

Gelukkig kan ik focussen op leukere dingen, zoals m’n 27e verjaardag vieren met een lekker stuk ijstaart. Lachen en samen zijn met m’n dierbaren. Een uurtje naar de Meifoor en mezelf onder de bloemsuiker weten te dopen,… En ook de aankomst van de 1000km tegen kanker op zaterdag in Eeklo hoorde daarbij. Het was kippenvel geblazen toen de pelotons onder luid applaus, belgerinkel en pottengetrommel binnen kwamen rijden. Kippenvel omdat je weet dat ieder die daar staat, écht weet waarom hij/zij het doet. Mee fietsen, geld inzamelen, supporteren,… om de kracht te bundelen en verbonden te zijn tegen kanker.

Een dikke 700 teams deden mee, waarvan Team Toetiewoetie er 5
telde. Heel wat geld is weer ingezameld voor kankeronderzoek, voor preventie, voor betere behandelingen, maar laat ons alstublieft ook de begeleiding van de patiënten maar zeker ook van hun dierbaren, niet vergeten. Begeleiding wanneer ze in het ziekenhuis behandeld worden, maar zeker ook thuis. Begeleiding wanneer het een korte en krachtige behandeling is, maar zeker ook wanneer het er eentje is van lange duur. Onderzoek IMG_2231naar nieuwe behandelingen, maar ook naar wat bestaande behandelingen allemaal doen. De kanker aanvallen, akkoord, zeker nodig zelfs. Maar wat valt het nog allemaal aan? Je ziet het, en iedereen weet het ook, er is nog meer dan genoeg werk aan de winkel en hopelijk zijn er genoeg mensen op dezelfde lijn, en worden er genoeg mensen als ‘ervaringsdeskundige’ gehoord, om ook de juiste zaken te verwezenlijken! Elke millimeter vooruit, is er eentje gewonnen! Die verbondenheid en overtuiging mogen zien op die 1000km tegen Kanker, is heel speciaal en betekenisvol. Ik ben ervan overtuigd dat Anke er ook zo over denkt Hierboven!

Tot slot zijn we op moederdag ’s avonds op uitnodiging naar
Clouseau gaan kijken in het concertgebouw van Brugge. Het was mooi om dit moment te kunnen delen, samen met diegenen die me er altijd door dik en dun doorsleuren en bijstaan! Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, want concerten zijn me even vertrouwd als Chinees spreken of Sushi eten. Totaal niet dus. Ik vond het dan ook indrukwekkend om te zien hoe na 2 seconden heel de zaal al in de mood was en uitbundig meezong met hun liedjes. Het is een kunst op zich om een publiek zo te entertainen en mee te krijgen. Uiteraard was het extra kippenvel toen het liedje ‘De Wereld Is Van Mij’ aan bod kwam. Raar en al helemaal onverwacht wanneer je hoort dat het liedje die avond aan Lindsey wordt FullSizeRender[2]opgedragen, maar nog veel mooier dat het meteen werd gevolgd door de woorden: En aan iedereen die het moeilijk heeft en toch blijft doorbijten tot er licht aan de tunnel is! Het was zeker een geslaagde avond en nadat ik Kris en Koen nog even persoonlijk heb ontmoet, kan ik op basis van de korte conversatie en m’n gevoel bevestigen dat het echt wel warme en mooie mensen zijn. Mensen met een missie, die ervoor gaan op een menselijke manier, en hun doel ook bereiken. Leuk dus om hen te ontmoeten!

Voor de komende periode staan er dus ongewild en onverwachtsFullSizeRender nog wat dokters gepland, afgewisseld met wat proberen leren, want eind juni is er een examen voor m’n opleiding manueel neurotherapeut. Maar daarnaast ook én vooral quality time met m’n dierbaren doorbrengen! En niet te vergeten, m’n loopjes doen natuurlijk. Met de zomer die eraan komt en zolang er geen hittegolf uitbreekt, is dit best een ideaal loopweertje!

Liefs en tot later!

Lindsey

You can’t stop the emotional waves from coming, but it’s your choice which emotion you surf on.

IMG_1738Ik had mezelf nog zo ingedramd om te doen alsof ik niet ziek was, in de hoop dat m’n lichaam het zou gaan geloven en er zich ook zo naar zou  gedragen, maar 1 stap binnen het ziekenhuis, en m’n torentje dat ik met veel moed, trucjes en vastberadenheid had opgebouwd rondom m’n nevenwerkingen, ziek zijn en alles wat erbij komt kijken, viel abrupt in elkaar en eindigde in een hoopje mikado stokjes waar ik geen enkel kon uithalen, zonder al de andere ook mee te bewegen.

Het was zo confronterend, dat ik niet anders kon dan er mee aan de slag te gaan. Hoe kan ik een toren bouwen die niet bij de minste vleugelomwenteling van een mug al zo zou instorten? En nog liever, hoe kom ik tot de situatie waarin ik helemaal geen toren meer moet bouwen? Al die pijn en vermoeidheid brengt heel wat emoties met zich mee. Boosheid, verdriet, angst, woede, afschuw, frustratie, maar bovenal, heel veel vragen. Die prangende onzekerheid. Het niet weten hoe of wat. En angst, dat dit voor altijd zo zal blijven.

imagesJe denkt dan oplossingen te vinden, door ernaar te blijven zoeken. Door van de ene controle naar de andere te gaan. Het ene onderzoek, na het andere. De ene keer fungeer je als levend speldenkussen, op een ander moment lijk je wel een instrument voor een timmerman. Soms voel je je voedsel voor een vampier. Maar nooit menselijk. Nooit goed. Je stapt het ziekenhuis in en een rollercoaster gaat van start. De rollercoaster die je doet switchen van, waarom doe ik dit, ze gaan toch weer niets vinden, naar, oh neen, stel dat ze iets vinden! Waardoor je plots blij zou zijn als ze niets vinden, uit schrik voor wat ze wel zouden vinden. Terwijl je initieel het onderzoek doet omdat ze iets zouden vinden, zodat je je eindelijk eens beter kan voelen. Kan je nog volgen? Want ik volg het soms zelf niet meer!

Daarover nadenken doet je alle uithoeken van je hersenen, emoties en gevoel aftasten. Je tranen botsen in je ooghoeken en een seconde later krijg je de slappe lach als je bedenkt hoe je moodswings je leven bepalen. Moodswings gekoppeld aan je pijn. Pijn gekoppeld aan je ziekte. Ziekte gekoppeld aan ziekenhuizen en dokters. Een wrange slappe lach, dat wel. Ik ben er nog niet goed uit. Wat doe ik er mee?

Stilaan voelt het momenteel voor mij aan dat er toch nog iets erger is IMG_1759dan de onzekerheid van de antwoordloze vragen die door m’n hoofd gonzen. Namelijk het op zoek gaan naar antwoorden, maar telkens achterblijven als ineengestorte mikado stokjes. Stokjes die stilaan niet veel meer dan enkele splinterstaafjes geworden zijn. Zijn er op dit moment wel antwoorden mogelijk die mij voldoening zullen geven? Antwoorden waar ik me beter door zal voelen, niet beter, maar gesust? Wat is het dan waard, die antwoorden. Als ze er al zijn, in welke toestand zal ik mezelf dan nog kunnen samenrapen? En zou dat dan überhaupt nog zin hebben ?

Diep vanbinnen voel ik sommige antwoorden al. Vorige week zat ik nog face to face met een hele vriendelijke, eerlijke en geduldige assistente neurologie. ‘’ De hematologen zullen waarschijnlijk al uitvoerig gezegd hebben dat het type medicatie dat jij neemt, voor heel wat neuropathieën kunnen zorgen. Jij hebt er meerdere reeds genomen én aan hoge dosissen. Zelfs zonder behandeling kunnen we pas na een dik anderhalf jaar concluderen of deze neuropathieën al dan niet ooit kunnen verbeteren”. Euhm…. neen. Hematologen die neuropathieën door m’n behandeling (h)erkennen. Naar mijn gevoel veel zeldzamer dan de Javaanse neushoorn, de Amoerpanter of Siberische tijger en die behoren tot de top 10 van bedreigde diersoorten. Maar goed, anderzijds wel weer een bevestiging van m’n gevoel dat reeds jaren geleden  krijste dat die zenuwpijn niet normaal was en dat dit niet zomaar even zou overgaan. Het had fijn geweest mochten ze dat toen al bevestigd hebben. Had me iets minder eenzaam en ontredderd laten voelen. Maar goed, die inzichten waren er toen misschien nog maar op zo’n kleine schaal doordat het medicament zich nog maar in de foetale fase bevond. Ondertussen bevinden deze pilletjes zich al in de kruipfase van de baby. En dan gaat er plots een heel nieuwe wereld open. Helaas niet altijd rozengeur en maneschijn. Goed nieuws, lees je overal, kanker wordt een chronische ziekte! Nergens hoort chronische ziekte en goed nieuws samen, behalve bij kanker … Bij diabetes, cardiovasculaire aandoeningen, reuma om er maar enkele op te sommen hoor je altijd alarmbellen over hoe zwaar het daarmee leven kan zijn. Steungroepen en campagnes. En terecht. Continu pijn, vermoeid, rekening houden met… en dat jarenlang. Loodzwaar. Maar kanker een chronische ziekte, hoera! Want je sterft er niet aan. Toch niet meteen, maar de kleine lettertjes laten ze nog wat achterwege. Een beetje belachelijk, lijkt me. Maar vooral erg. Erg voor al diegenen die zogezegd ‘blij’ moeten zijn, als ze al jaren aan een stuk uit hun bed klauteren van de pijn. Zwoegen om wat te functioneren in de maatschappij. En ondertussen de stress van alle tussentijdse controles ondergaan. Hopen dat het stabiel blijft, weten dat het altijd kan omslaan. Maar in het openbaar vooral dankbaar moeten zijn dat ze nog niet in hun doodskist liggen.

IMG_1944Desondanks zal ik de geboorte van het medicament blijven vieren hoor, daar niet van. Anders was mijn verjaardag misschien al lang niet meer te vieren. Dat besef blijft wel. En ik hoop nog vele verjaardagen te mogen vieren met m’n dierbaren! Maar leven met dit medicament en/of de gevolgen ervan, is niet één groot feest. Onderzoek naar die zaken, zou ook wel eens mogen. Gevolgd door oplossingen als het even kan. Het verklaart veel van m’n pijn, die neuropathieën. Maar niet alles. Een component spieren en gewrichten zit er ook tussen gesluimerd en  naar mijn gevoel gaat de baby dan aan het stappen. De kruipwereld vergroot exponentieel per stap in welke richting dan ook. En die rollercoaster, zie ik precies niet goed zitten. Neurologen, internisten, reumatologen, hematologen, oncologen,…Dus wat is erger? De onzekerheid over hoe ik me voel, wat we daaraan kunnen doen, hoe dit komt en welke oplossingen er eventueel zijn. Of het zoeken naar oplossingen en in een dieper netwerk van kabels en touwen, obstakels en putten terecht komen en dat terwijl ik uit mezelf al heel wat antwoorden weet en de bestaande antwoorden heel vaag zijn in ruimte, tijd en kennis.

Misschien moet ik de kracht in mezelf ergens anders in steken. De rollercoaster even uit de weg gaan. Zelf de weg van de opwaartse spiraal inslaan en hopen dat m’n lichaam deze weg mee inslaat. Wetende dat continue doktersbezoeken dit niet bespoedigen. Helaas kan je aan sommige controles niet onderuit. De vampiervoedselbank, daar ben ik sowieso vaste klant. Maar wat mij betreft, mag het daar bij blijven.

Wat doe ik met de angst dat ik misschien wel nooit van die klachten af raak. Als deze angst zou bevestigd worden door de antwoorden van al die onderzoeken, zou ik me er dan bij neerleggen? Hoogstwaarschijnlijk niet. Ik zou blijven geloven, zoeken en hopen, dat ze het fout hebben. En liefst van al, het nog zelf bewijzen ook. Moet ik dan naar die antwoorden blijven zoeken? Kan ik dat netwerk niet beter overslaan en me maar meteen focussen op het beter voelen? Niet dat ik dat de afgelopen jaren niet heb gedaan hoor, maar vanuit een andere invalshoek, kan de kamer er plots helemaal anders uitzien. Laat me maar even de invalshoek nemen zonder schaduwen. Donkere ruimtes, daar heb ik het mee gehad. Maar alvorens ik die invalshoek ten volle kan benutten, toch nog even volgende week opnieuw als speldenkussen dienen bij een EMG onderzoek. Wat mij betreft, absoluut de laatste keer!

Liefs,

Lindsey x

If we are facing in the right direction, all we have to do is keep on walking!

Hallo iedereen

IMG_1324Een kleine maand geleden liepen Jens en ik de halve marathon, waar Jens 16 weken voor getraind had. Ik had hem 100 keer benadrukt om niet te snel van start te gaan, maar er geen rekening mee gehouden dat ik diegene zou zijn die hem op dat vlak het vuur aan de schenen zou leggen! Het startschot ging en m’n topsportmentaliteit kwam meteen naar boven! Ik wilde mee! Vooraan! Snel! En vooral blijven gaan! Gelukkig heb ik dat niet gedaan, maar ik denk dat Jens de eerste kilometer kop nog staart aan mij kon krijgen, terwijl ik alle moeite had om de kop van de wedstrijd verder van me verwijderd te zien! Maar goed, ik wist dat dit niet ons doel was en dat ik gewoon Jens wilde bijstaan (én vooral bij hem blijven lopen) in z’n halve marathon! Redelijk wat wind en fris dus het was zeker uitdagend genoeg! De laatste 4 kilometer zagen we nog iemand in het roze lopen en Jens besloot een Lindsey’tje te doen. ‘Kom, we halen die nog even in’. Dit was in een vlaag van enthousiasme, de wind en de vorige 17 kilometer buiten beschouwing gelaten. Zo liepen we dan aan 15km per uur de laatste loodjes en deze wogen ook nu het zwaarst! Maar aan de aankomst alleen maar lachende gezichten en blij dat dit doel geslaagd was! Er komt dus een vervolg, en ik ben in het boeken-lezen-geslagen, nadat ik carte blanche van Jens kreeg om z’n schema te maken! Best wel leuk en spannend! Hopelijk denkt hij er ook zo over;-).

Met Pasen en daarna enkele dagen op vakantie met de familie, wasIMG_1385 er ook weer tijd voor heel wat quality time! Ik kan er altijd enorm van genieten allemaal samen te zijn, ook al zijn dat tegelijk vaak de momenten waarop ik over m’n grenzen ga om toch maar zoveel mogelijk ‘normaal mee te kunnen doen’. Zo’n dikke 15 jaar nadat we met ons gezin en oma en opa in de paasvakantie naar een huisje in Duitsland trokken, was de tijd IMG_1828aangebroken om op diezelfde plaats nieuwe herinneringen te creëren met Jens, m’n ouders, zus en vriend. We hebben er allen enorm van genoten en voor zulke zaken, ben ik, hoe raar het ook klinkt, m’n ziekte dankbaar. Vroeger was tijd samen maar normaal,                                                  ook al werden die momenten schaarser en schaarser. Nu is tijd samen genieten en dat maakt die momenten nu juist zo intens. Ik durf toegeven dat ik zonder m’n ziekte waarschijnlijk nog steeds op automatische piloot m’n leven zou door wervelen. Maar ik durf evenzeer toegeven dat het zoveel gemakkelijker zou zijn als ik nu die effecten van m’n ziekte niet meer zou moeten meedragen!

En dat besef kwam deze maand plots heel hard aan de deur kloppen.IMG_1797 Natuurlijk wil ik al lang niet meer ziek zijn. Ik heb het nooit gewild. Maar nu had ik plots echt zoiets van neen. ’t Is echt genoeg. Ik heb genoeg van mensen die me anders behandelen omdat ik ziek ben. Ik heb genoeg van de vraag, hoe gaat het nu met je. Ik heb genoeg van al die controles, dokters en stress. Genoeg van die rollercoaster. Genoeg van al die pijn en vermoeidheid. Genoeg van ziek zijn in alle aspecten. Normaal. Dat wil ik. Ziekte geschrapt uit m’n woordenboek. En sindsdien heb ik vele dagen waarop ik écht waar probeer, ‘normaal’ te doen. Soms denk ik, als ik lang genoeg doe alsof ik niet ziek ben, alsof ik niet moe ben en geen pijn heb, zal ik m’n lichaam misschien wel kunnen zover krijgen om het echt te gaan geloven en zich echt zo te gedragen. Valt even tegen wel, dat ‘normaal’ doen. Enerzijds omdat ik niet meer weet hoe ‘normaal’ voelen is. Anderzijds omdat ik me ook keihard niet ‘normaal’ voel. De pijn heeft oneindig veel trucjes om m’n aandacht te vragen én helaas ook te krijgen. En m’n gebrek aan energie maakt dat ik eens te meer plannen moet aanpassen, wijzigen of cancelen. Toch wil ik die ingesteldheid even blijven volgen. Je weet maar nooit, hoe moeilijk ook. Als het makkelijk zou gaan, zouden we niet al 5 jaar verder zijn geweest.

IMG_14685 jaar, het getal klinkt huiveringwekkend luid in m’n oren. Binnenkort word ik 27. Toen ik 22 jaar was en m’n diagnose kreeg, leek 27 zo ver af. Zonder behandeling… misschien zelfs niet realistisch, maar ja, wie bepaalt dat? Als het aan mij lag, altijd realistisch. Met behandeling, dacht ik een zware 2 jaar tegemoet te gaan. 2 jaar, het leek zo oneindig lang. Meer dan het dubbele staat nu al op de teller. Niet alleen mijn teller, maar ook die van m’n ouders, zus en vriend. Het is best zwaar. Veel zwaarder, dan wat in eerste instantie al zo oneindig lang leek. 27 jaar, de leeftijd waarop je ongeveer op het sterkste van je fysieke krachten zou moeten zijn. Helaas bij mij voelen die fysieke krachten zich niet meteen in de fleur van hun leven! Ik had gehoopt om nu al lang een andere weg ingeslagen te zijn. Eentje zonder kanker, of dan toch eentje waarop het kanker is die het op een slakkentempo op achtervolgen zet.

IMG_1740Ik hoop dat we die rollen toch binnenkort eens kunnen omkeren en dat ik wegen kan in slaan, waar kanker niet langer bij kan. Waarop het de kanker is die op een afstandje mag toekijken hoe ik verder ga. Niet omgekeerd. Ik geloof er in dat het komt. En welke leeftijd is nu mooier dan 27 jaar om dit te laten gebeuren! M’n geluksgetal zit er in, 7, en als je ze optelt kom je 3×3 uit, en stond drie niet ook voor een symbolisch geluksgetal? Je weet meer nooit, ik blijf er alvast op hopen!

Liefs en tot snel!

Lindsey

Zoveel kleine vonkjes van liefdevolle daden en hulp, maken samen een prachtige en krachtige steekvlam. Een ondoofbare. Eentje die alles overwint. #BrusselsAttacks

Hoe een dag anders kan verlopen dan gepland. Maar dat moet ik diegenen in Brussel niet vertellen. Je zwaait je man uit naar z’n werk, wanneer hij haastig nog een slok koffie naar binnen kapt, met z’n boterham in z’n hand. Je vraagt je af hoe z’n hemd er tegen de avond uit zal zijn als hij zo haastig te werk gaat. ‘s Avonds is dat bebloede en gescheurde hemd het verste van je zorgen. Maar tegelijk een vreselijk print, waar je een afschuwelijk verhaal van af kunt lezen.
Familie vertrekt enthousiast op reis, koffers worden uit de auto geladen en je zwaait ze hun vakantie lachend tegemoet. Niet veel later blijkt diezelfde kiss&ride zone plots de laatste kiss geworden. En de ride zou er eentje worden naar het eeuwige leven.
Bij het zien van de beelden word ik bedwelmd door heftige emoties. Onbegrip. Maar vooral, intens verdriet.
Zoveel mensen weggerukt uit het leven. Letterlijk dan nog. Zoveel levens verwoest. Zo’n domino- en kettingreactie dat je amper kunt vatten welke vreselijke bal vandaag aan het rollen ging, rond 8u ’s morgens daar in Brussel. En je denkt, de wereld is om zeep. Je voelt niets anders dan angst en kou. Bittere kou. En je denkt, dit gevoel, gaat nooit meer weg.

CeKHJHBWIAAcLlrMaar niet veel later komt iets zoveel sterker voorzichtig aan de oppervlakte piepen. Het gevoel van warmte, hoe klein het vonkje dan ook mag zijn. Warmte, bij het zien van al die hulpverleners, politie, militairen,… die de krachten bundelden en in gruwelijke omstandigheden alles doen om mensen te helpen. Die wisten dat ze die beelden niet meer van hun netvlies zouden krijgen, nooit, maar desalniettemin zonder aarzelen het strijdvuur inwandelden. Ook letterlijk. Ik kreeg het warm bij het zien hoeveel mensen hulp aanboden. Hoeveel mensen sereen omgingen met de situatie, terwijl ze inwendig konden krijsen, tieren en roepen. Ik kreeg het warm, door te zien hoe sterk en liefdevol mensen écht zijn. De warmte hielp. En het vonkje werd een klein vlammetje. Maar het kon de intense, bevriezende kou van deze daden, van deze beelden, van deze gebeurtenissen en verwoeste levens niet verhelpen. Omdat ik net had gezien, hoe koud, zwak en haatdragend mensen ook kunnen zijn, rond 8u en 9u daar in Brussel.

Maar de gebeden, hulp en steun bleven komen. Steeds meer. Langs alle kanten. Van uit alle uithoeken. In alle maten en gewichten. Hoe machteloos velen zich ook voelden, ze trokken zich op aan hoop, liefde en vertrouwen. Ze beseften, de dag was te heftig, te shockerend, te dodelijk om aan die kille kou toe te geven. Ik zag hoe krachten gebundeld werden, hoe verlammende shock werd omgezet in verbondenheid en positieve handelingen. Ik zag, hoe klein de hulp soms ook leek, deze niet veel later toch een enorme betekenis kreeg. Want elk schakeltje ervan doet ons voelen en beseffen dat vrede en liefde altijd sterker zal zijn dan terreur en angst. Dat het goede het altijd haalt van het kwaad. Dat de wereld, hoe krankzinnig deze ook is, altijd een mooie plaats zal zijn. En dat die bittere kou altijd verdrongen zal worden, omdat zoveel kleine vonkjes van liefdevolle daden en hulp, samen een prachtige en krachtige steekvlam maken. Een ondoofbare. Eentje die alles overwint.

#peace #love #faith #pray #hope #brusselsattacks #strongertogether
Liefs, Lindsey

 

Live with courage, love with faith, smile with hope!

IMG_1160De afgelopen maand is er veel en tegelijk weinig gebeurd, vandaar dat een update ook wat op zich liet wachten. Op 24 februari was het een jaar geleden dat m’n boek uitkwam. Bedankt aan alle lezers die ervoor zorgen dat ik bij deze gedachte telkens een lach op m’n gezicht krijg! M’n boek heeft reeds heel wat mensen bereikt en ik hoop dat dit ook verder z’n gangetje mag gaan! Het doet me deugd de vele verhalen én respons op m’n boek te mogen lezen en ik hoop echt dat veel mensen er iets aan mogen hebben! Bedankt dus om mijn boek zo talrijk te lezen en erop te reageren!

Tegelijk was het helaas ook al een jaar geleden dat m’n goeieIMG_1028 vriendin Anke gestorven is. Een jaar dat zo snel voorbij is gegaan in totaliteit, maar waarbij sommige dagen of periodes wel een eeuwigheid leken! Maar snel of traag, geen enkele dag was er eentje zonder Anke. Toch zijn data als de sterfdag, extra confronterend. Dan besef je des te meer, hoe erg je haar eigenlijk mist. Tegelijk doet het me nog maar eens beseffen te koesteren wat je hebt, wanneer je het hebt! Maar gelukkig zie ik ook dat Anke verder leeft in haar dierbaren en ook in team Toetiewoetie en de 1000 kilometer tegen kanker! Ze glimt ongetwijfeld van trots op al die lieve mensen en ik was dan ook blij dat ik er tijdens hun eetfestijn even bij kon zijn om zo toch ook weer een beetje dichter bij Anke te zijn!

IMG_1054Jens fietst trouwens een stukje mee van de 1000km maar eerst nog even die 2 wielen aan de kant laten om de halve marathon te lopen! 16 weken geleden kwam hij met het idee om een schema te volgen voor een halve marathon. Aangezien ik zelf helaas (nog) niet intensief kan trainen en ook geen eigen competitieve doelen kan stellen, leek het me ideaal en leuk om hierbij ‘leidend’ en wie weet soms wel ‘lijdend’ voorwerp te spelen! Welke verhouding het zou worden, zouden die 16 weken wel uitwijzen! Door weer en wind , en soms hagel en storm zijn de trainingen samen afgewerkt op basis van Jens z’n hartslagen en tempo’s. Op zijn rustdagen liep ik dan m’n gewoonlijke duurloopjes en zo had ik op loopvlak wel een fijne houvast! Eigenlijk heb ik er best wel deugd van gehad om dit samen te kunnen doen en nu het mooier weer aan het worden is, zal Jens hoogstwaarschijnlijk nog meer zin hebben om er een vervolg aan te breien. Al moeten we eerst nog die halve marathon afleggen. Dus misschien spreken we beter pas nadien daarover ;-).

IMG_1102Ook Clouseau is met een nieuw album uitgekomen, waarop er een nummer met een speciale betekenis voor mij opstaat, nl. De wereld is van mij. Nadat Kris Wouters enkele afleveringen van ‘Afspraak in Rio’ vorig jaar had gezien, een programma waarin ook mijn ‘weg’ een beetje werd getoond, kreeg hij inspiratie om een nummer te schrijven over doorzetten in moeilijke situaties. Een nummer geïnspireerd op mijn verhaal, maar ook op dat van vele mensen die het moeilijk hebben, mensen die afzien, doorbijten én uiteindelijk toch hun doelen en dromen bereiken. De tekst en het liedje raken mij alvast. Hopelijk mag het ook vele andere mensen die moed en kracht laten voelen waarvoor het gemaakt is! Ik vond het dan ook heel zot om plots Kris Wouters aan de telefoon te hebben om me dit te vertellen. Eigenlijk was het vooral zot dat ik niet echt doorhad dat ik Kris Wouters aan de telefoon had, maar dat heeft vooral te maken met m’n hersencellen die soms in slaapmodus staan…

En op dat vlak is er helaas nog geen verandering. Alhoewel, even heb
ik een bijkomend medicament genomen in de hoop m’n pijn te dempen. Enige grote gevolg was dat ik elk half uur van de nacht zag, telkens het gevoel had te moeten sprinten naar het toilet, om er vervolgens met moeite 2 grote druppels uit te persen. En daarna achtervolgingswaanzin te voelen in de luttele 5 stappen van het toilet naar m’n bed. Om daarna terug een half uur verwoede pogingen te doen om m’n lichaam aan het slapen te krijgen. Je kunt al merken dat dit opnieuw geen succes bood. Helaas. Ik word er toch soms wel eens moedeloos van. Hoop en moed bundelen. Nieuw middel proberen. Afzien en doorbijten. Afzien en stoppen. Constateren dat het bij afzien blijft, met of zonder die medicatie. Niet zo’n happy verhaal voorlopig. Maar plotse plot wendingen kunnen altijd! Laat maar komen zou ik zeggen!

Op vlak van werk blijf ik proberen en zwoegen, maar ook daar voel ik
dat het vaak vechten tegen de bierkaai is! Het pijnlijkste van alles is zelfs niet dat ik m’n eigen grenzen moet dichter leggen, ook al is dit heel frustrerend voor m’n ambitieuze zelf. Maar vooral het zien dat zelfs de objectieve echte grenzen van m’n kunnen, nog altijd dichterbij komen. Alsof er 2 stalen muren op je afkomen en het enige wat je kunt doen, is er een glazen plaat opzetten zodat het minder beangstigend lijkt. Minder zwaar, vol en donker. Maar op je afkomen blijven ze doen. Je zoekt tevergeefs naar de nood knop. De knop waarin ze beiden in een ruk blijven stilstaan. En hoe langer hoe meer vrees je voor een productie fout waarin geen nood knop geïntegreerd werd. De enige grens die de deuren dus echt hebben, is deze waarbij ze als een pletwalser elkaar en mij hebben bereikt.

Ik vind het vervelend om telkens in herhaling te moeten vallen op dat vlak en zou niets liever willen dan hier eindelijk kunnen zeggen, weliswaar heel voorzichtig en onder voorbehoud, het gaat ietsje beter met me. Laat ons hopen dat deze blog er ooit mag komen! Maar ondertussen moeten jullie het met deze doen!

IMG_1018
De vele berichten rond immuun therapie en kanker genezing heb ik ook gelezen. Meerder mensen hebben me er attent op gemaakt, maar die berichten bereiken ons al enkele jaren. Natuurlijk juich ik dergelijke evoluties toe, maar tegelijk weet ik maar al te goed om dit alles met tonnen zout te nemen, in plaats van met een korreltje. Studiefases zijn nog bezig, nevenwerkingen en nadelige effecten worden er vaak niet bij vermeld, lange termijn uitspraken zijn absoluut nog niet aan de orde en ondertussen blijft de realiteit voor de vele kankerpatiënten dat ze middenin een behandeling zitten waar ze in vele gevallen echt van afzien en waar ze in vele gevallen jarenlang, zo niet levenslang, de gevolgen van zullen dragen. Tegelijk vechten ze dan met het feit dat ze in velen hun ogen niet mogen klagen, want ze leven toch nog. Dan pak je heel die bagage aan ballast er maar gewoon even bij. In die gevallen is een nieuwe kanker therapie waar iedereen wild van wordt wel zeer zinvol en positief, en dat zullen (ex)kanker patiënten ook vinden! Maar tegelijk is het voor hen ook een baksteen extra in hun zware rugzak die ze meeslepen. Eentje waarbij ze nog meer zullen horen: Allé maar kom, ze kunnen toch al veel hé, nog even doorbijten en ze kunnen dat eens proberen bij je. Hoe goed bedoeld ook, ik begin er echt van te kokhalzen. En tegelijk moet ik er helemaal van kotsen dat ik stiekem zelf ook op die doorbraak hoop.

IMG_1226Hoe dan ook, zolang er hoop is, in welke vorm dan ook, in wat dan ook, hou ik die 2 stalen muren voorlopig wel nog even voor me uit! En laat ons (opnieuw) hopen, dat als het echt nodig is, ik die noodknop heb gevonden, of nog beter, een oplosmiddel voor die stalen gedrochten zodat ze uit m’n leven kunnen verdwijnen. Of in het ‘slechtste’ geval enkele kilometers voor me uit gezet worden, in plaats van enkele luttele centimeters! Toch weet ik, dat zelfs als ze vlak voor me neus zouden staan, er altijd manieren zullen zijn om ze een halt toe te roepen. Al is het maar als we er met genoeg mensen en handen en kracht tegen duwen! Dus gelukkig staan we er nooit alleen voor en bij deze wil ik ook iedereen bedanken die mij in deze weg bijstaat!

Liefs en tot snel!

Lindsey