Category Archives: Nieuwste update

7 Years

Liefste kanker (English version below)

Hier ben ik weer, klaar om m’n monoloogje af te steken. Zoveel te zeggen, toch zo weinig woorden…
Morgen kennen we elkaar 7 jaar. 7 jaar…vol met zoveel aaneenschakelingen van obstakels, worstelingen, ontgoochelingen, eenzaamheid, pijn en verdriet. Een volheid, die heel veel leegte achter laat.
Maar niet in m’n ziel. Dat sprankeltje, kan je niet raken. Nooit.
Dat sprankeltje, ziet gelukkig ook het goeds. Koestert de kostbare momenten. Is dankbaar, voor al het moois. Dat vonkje, geeft nooit op. En zeker niet de hoop!

We hebben al veel gestreden. Oeverloos lang, bodemloos diep. Soms won ik, soms won jij, maar eigenlijk was er nooit een winnaar. We hebben beiden veel verloren. Misschien te veel. Misschien ook niet.
Misschien is het daarom nu wel een staakt-het-vuren.
Jij houdt je koest, en ik lik m’n wonden. Geef me aub wat tijd. Ik heb het nodig.

Je hoeft geen schrik te hebben, vergeten zal ik je niet. Als jij er niet voor zorgt, zorgen de controles en blijvende schadelijke effecten van de behandeling er wel voor. Maar dat is ok zo. Ik wil je ook niet vergeten.
Ik ben deel van jou, en jij bent deel van mij.
Tot de dood ons zal scheiden. Dat heb ik ondertussen al door. Maar laat ook dat dan maar nog lang duren. Alleen… vechten tegen elkaar hoeft niet meer. Toch? Alsjeblieft…? Ik zou het wel doen, maar echt waar, liever niet…
Ik heb namelijk nog wat zaken op een rijtje te zetten. Puzzelstukjes te verzamelen. Brokstukken te lijmen. Dromen te vervullen. Doelen te bereiken. Mensen te helpen. M’n dierbaren en het leven te koesteren. En vooral ook, wonden te likken. Veel wonden. Oeverloos ver. Bodemloos diep. Ik ben soms zo moe. En zo leeg. Maar wees gerust, m’n ziel blijft vol. En sprankelend. Altijd.
Dus lieve kanker, hou je nog wat koest. Geef me nog wat tijd. Hoe langer, hoe liever. Vergeten zal ik je immers niet. Hoe zou ik kunnen.

Liefs, Lindsey

 

My dearest cancer,

Here I go again. Ready for a one on one converstation. So much to say, but yet so little words.

Tomorrow, it’s been 7 years since we first met. 7 years… full of sequences with obstacles, a lot of struggles and disillusionment, loneliness, pain and sadness. A fullness, leaving much emptiness behind…But not in my soul. That sparkle, detects the good in every single corner and at every little spot. That light, never gives up! And certaintly not on hope!

We fought already a lot. Endlessly long. Bottomless deep. Sometimes, I won. Sometimes, you did. But actually, there never was a real winner. We’ve both lost. A lot. Maybe too much. Maybe not. Maybe that’s why we’re in a ceasefire now. You are acting low profile. And I am licking my wounds.

Please, give me some time.I really need it!

Don’t be afraid, I will never forget you. Even if you wouldn’t take care of that, the check-ups and the remaining harmfull effects of the treatment would do so. But you know, that’s okay. I don’t wonna forget you.

I am part of you, and you are part of me. Untill death do us part. I’ve already realized that. But you know what, can we please wait with that too? Only… We don’t have to fight each other anymore, agree? Please? I really would if necessary, but really, I prefer not…

Because, I still have to figure things out. Put things straight again. Collect puzzle pieces and make it whole again.Fulfill dreams, reach goals, help other people. Cherish my beloved ones and my own life. And most of all, I have to lick my wounds. Many wounds. Endlessly long. Bottomless deep.

Sometimes, I am so so tired. So empty.  But don’t you worry. My soul is full. And sparkling. Always.

So, my dearest cancer. Please, back off a little longer. Give me more time. The longer, the better. Because you know, I will never forget you. I couldn’t, even if I tried.

Love, Lindsey

Don’t dig up in doubt, what you planted in faith

img_6616Ik had gehoopt hier ‘wilde’ verhalen te kunnen vertellen over de afgelopen 4 weken. 4 weken sinds ik niet meer werk als kiné. Wild vanuit het perspectief van een kreupele bejaarde, maar toch, de gedachte om even de ‘vrijgekomen’ energie te kunnen steken in wat ik wilde, wanneer ik wilde, leek me wel eens fijn. Alhoewel wat ik wilde, wanneer ik wilde, sowieso al in een dwangbuis verwrongen zit! Maar goed, we weten ondertussen wel al langer dan vandaag dat het niet altijd loopt zoals je het je al honderden keren hebt ingebeeld, zo vaak, tot je het echt gaat geloven ook.

Eerst hoopte ik nog dat de toegenomen vermoeidheid een weerbots
was. Dat de keelpijn een tegenreactie was en dat het gewoon wat de periode van het jaar was om boven de WC pot te bengelen. Of erop. Maar toen de vermoeidheid begon op te stapelen als het vuil op een vuilnisbelt, toen mijn keel verdacht veel op een vliegenzwammen plaag begon te gelijken en toen de WC pot m’n 2e thuis begon te worden, ging ik met veel tegenzin toch naar de dokter.

Aan m’n 11 jaar had ik al eens klierkoorts gehad… Hoewel er in de medische wereld wat onenigheid over is of je al dan niet een opstoot van klierkoorts kan krijgen, feit is dat mijn waarden terug fel verhoogd staan en het virus opnieuw lustig rond swingt in m’n lichaam. In plaats van leuke dingen doen, werd het dus vooral niets doen. En ik moet nu inderdaad minder plannen, niet omdat ik meer energie heb om even ‘hoe-komt-het-uit’ m’n ingevingen te volgen, maar omdat de planning gewoon leeg staat.

img_6552Het schrijven van een nieuwe blog heeft wat op zich laten wachten, net omdat ik gewoon pissig word, van dit pissige nieuws. En het weer, waarbij het lijkt alsof de wolken in een collectieve depressie vertoeven, maakt het er ook niet zoveel beter op. Toegegeven, mentaal is het niet altijd even evident. Je steekt soms zoveel energie en hoop in het fysieke. In de minieme verbeteringen, als die er al zijn. En die hoop doet goed, laat je vooruit gaan, waardoor uiteindelijk enkele stapjes van een millimeter plots een centimeter vormen. Waardoor de hoop op z’n beurt weer groeit. Maar als je dan fysiek enkele centimeters naar achter wordt gesmeten, is de impact mentaal niet in die grootorde uit te drukken. Het voelt eerder aan als meters, als het al geen kilometers zijn. En tegen dat je die twee terug op eenzelfde startpunt krijgt, fysiek en mentaal, ben je wel weer een tijdje bezig. Tijd, die enerzijds zo snel vooruit gaat, en anderzijds zo oer traag. Maar ik moet zeggen, toch geraak ik er getraind in. Even knock out watertrappelen om toch maar niet mee geslorpt te worden in het donkere moeras van twijfels, angsten, onzekerheden en wanhoop. Maar als het watertrappelen ook even niet meer lukt, merk je op een of andere manier toch zwembandjes aan te hebben. Een soort buffering die altijd rondom je gebolsterd zit. Just-in-case. En helaas zijn die toch vaak nodig.

Maar goed… Het moeras ben ik ondertussen wel weer uit. Terug aanimg_6577 het wandelen, voorwaarts. Wel nog wat glibberig, want de modder moet nog van m’n schoenen geraken. Maar toch wandelen. Millimeter per millimeter. Fysiek en mentaal. En ook al word ik dan soms centimeters of meer naar achter gesmeten, objectief gezien, blijf ik op het eind van de rit toch vooruit gaan. Alles is beter dan de bodem van het moeras een bezoekje te brengen. Dus ik hoop binnenkort toch leukere oorden of bezigheden op te kunnen zoeken en daar dan mijn volgende blog mee te vullen! Tot snel,

Liefs

Lindsey