7 Years

Liefste kanker (English version below)

Hier ben ik weer, klaar om m’n monoloogje af te steken. Zoveel te zeggen, toch zo weinig woorden…
Morgen kennen we elkaar 7 jaar. 7 jaar…vol met zoveel aaneenschakelingen van obstakels, worstelingen, ontgoochelingen, eenzaamheid, pijn en verdriet. Een volheid, die heel veel leegte achter laat.
Maar niet in m’n ziel. Dat sprankeltje, kan je niet raken. Nooit.
Dat sprankeltje, ziet gelukkig ook het goeds. Koestert de kostbare momenten. Is dankbaar, voor al het moois. Dat vonkje, geeft nooit op. En zeker niet de hoop!

We hebben al veel gestreden. Oeverloos lang, bodemloos diep. Soms won ik, soms won jij, maar eigenlijk was er nooit een winnaar. We hebben beiden veel verloren. Misschien te veel. Misschien ook niet.
Misschien is het daarom nu wel een staakt-het-vuren.
Jij houdt je koest, en ik lik m’n wonden. Geef me aub wat tijd. Ik heb het nodig.

Je hoeft geen schrik te hebben, vergeten zal ik je niet. Als jij er niet voor zorgt, zorgen de controles en blijvende schadelijke effecten van de behandeling er wel voor. Maar dat is ok zo. Ik wil je ook niet vergeten.
Ik ben deel van jou, en jij bent deel van mij.
Tot de dood ons zal scheiden. Dat heb ik ondertussen al door. Maar laat ook dat dan maar nog lang duren. Alleen… vechten tegen elkaar hoeft niet meer. Toch? Alsjeblieft…? Ik zou het wel doen, maar echt waar, liever niet…
Ik heb namelijk nog wat zaken op een rijtje te zetten. Puzzelstukjes te verzamelen. Brokstukken te lijmen. Dromen te vervullen. Doelen te bereiken. Mensen te helpen. M’n dierbaren en het leven te koesteren. En vooral ook, wonden te likken. Veel wonden. Oeverloos ver. Bodemloos diep. Ik ben soms zo moe. En zo leeg. Maar wees gerust, m’n ziel blijft vol. En sprankelend. Altijd.
Dus lieve kanker, hou je nog wat koest. Geef me nog wat tijd. Hoe langer, hoe liever. Vergeten zal ik je immers niet. Hoe zou ik kunnen.

Liefs, Lindsey

 

My dearest cancer,

Here I go again. Ready for a one on one converstation. So much to say, but yet so little words.

Tomorrow, it’s been 7 years since we first met. 7 years… full of sequences with obstacles, a lot of struggles and disillusionment, loneliness, pain and sadness. A fullness, leaving much emptiness behind…But not in my soul. That sparkle, detects the good in every single corner and at every little spot. That light, never gives up! And certaintly not on hope!

We fought already a lot. Endlessly long. Bottomless deep. Sometimes, I won. Sometimes, you did. But actually, there never was a real winner. We’ve both lost. A lot. Maybe too much. Maybe not. Maybe that’s why we’re in a ceasefire now. You are acting low profile. And I am licking my wounds.

Please, give me some time.I really need it!

Don’t be afraid, I will never forget you. Even if you wouldn’t take care of that, the check-ups and the remaining harmfull effects of the treatment would do so. But you know, that’s okay. I don’t wonna forget you.

I am part of you, and you are part of me. Untill death do us part. I’ve already realized that. But you know what, can we please wait with that too? Only… We don’t have to fight each other anymore, agree? Please? I really would if necessary, but really, I prefer not…

Because, I still have to figure things out. Put things straight again. Collect puzzle pieces and make it whole again.Fulfill dreams, reach goals, help other people. Cherish my beloved ones and my own life. And most of all, I have to lick my wounds. Many wounds. Endlessly long. Bottomless deep.

Sometimes, I am so so tired. So empty.  But don’t you worry. My soul is full. And sparkling. Always.

So, my dearest cancer. Please, back off a little longer. Give me more time. The longer, the better. Because you know, I will never forget you. I couldn’t, even if I tried.

Love, Lindsey

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *