Zoveel kleine vonkjes van liefdevolle daden en hulp, maken samen een prachtige en krachtige steekvlam. Een ondoofbare. Eentje die alles overwint. #BrusselsAttacks

Hoe een dag anders kan verlopen dan gepland. Maar dat moet ik diegenen in Brussel niet vertellen. Je zwaait je man uit naar z’n werk, wanneer hij haastig nog een slok koffie naar binnen kapt, met z’n boterham in z’n hand. Je vraagt je af hoe z’n hemd er tegen de avond uit zal zijn als hij zo haastig te werk gaat. ‘s Avonds is dat bebloede en gescheurde hemd het verste van je zorgen. Maar tegelijk een vreselijk print, waar je een afschuwelijk verhaal van af kunt lezen.
Familie vertrekt enthousiast op reis, koffers worden uit de auto geladen en je zwaait ze hun vakantie lachend tegemoet. Niet veel later blijkt diezelfde kiss&ride zone plots de laatste kiss geworden. En de ride zou er eentje worden naar het eeuwige leven.
Bij het zien van de beelden word ik bedwelmd door heftige emoties. Onbegrip. Maar vooral, intens verdriet.
Zoveel mensen weggerukt uit het leven. Letterlijk dan nog. Zoveel levens verwoest. Zo’n domino- en kettingreactie dat je amper kunt vatten welke vreselijke bal vandaag aan het rollen ging, rond 8u ’s morgens daar in Brussel. En je denkt, de wereld is om zeep. Je voelt niets anders dan angst en kou. Bittere kou. En je denkt, dit gevoel, gaat nooit meer weg.

CeKHJHBWIAAcLlrMaar niet veel later komt iets zoveel sterker voorzichtig aan de oppervlakte piepen. Het gevoel van warmte, hoe klein het vonkje dan ook mag zijn. Warmte, bij het zien van al die hulpverleners, politie, militairen,… die de krachten bundelden en in gruwelijke omstandigheden alles doen om mensen te helpen. Die wisten dat ze die beelden niet meer van hun netvlies zouden krijgen, nooit, maar desalniettemin zonder aarzelen het strijdvuur inwandelden. Ook letterlijk. Ik kreeg het warm bij het zien hoeveel mensen hulp aanboden. Hoeveel mensen sereen omgingen met de situatie, terwijl ze inwendig konden krijsen, tieren en roepen. Ik kreeg het warm, door te zien hoe sterk en liefdevol mensen écht zijn. De warmte hielp. En het vonkje werd een klein vlammetje. Maar het kon de intense, bevriezende kou van deze daden, van deze beelden, van deze gebeurtenissen en verwoeste levens niet verhelpen. Omdat ik net had gezien, hoe koud, zwak en haatdragend mensen ook kunnen zijn, rond 8u en 9u daar in Brussel.

Maar de gebeden, hulp en steun bleven komen. Steeds meer. Langs alle kanten. Van uit alle uithoeken. In alle maten en gewichten. Hoe machteloos velen zich ook voelden, ze trokken zich op aan hoop, liefde en vertrouwen. Ze beseften, de dag was te heftig, te shockerend, te dodelijk om aan die kille kou toe te geven. Ik zag hoe krachten gebundeld werden, hoe verlammende shock werd omgezet in verbondenheid en positieve handelingen. Ik zag, hoe klein de hulp soms ook leek, deze niet veel later toch een enorme betekenis kreeg. Want elk schakeltje ervan doet ons voelen en beseffen dat vrede en liefde altijd sterker zal zijn dan terreur en angst. Dat het goede het altijd haalt van het kwaad. Dat de wereld, hoe krankzinnig deze ook is, altijd een mooie plaats zal zijn. En dat die bittere kou altijd verdrongen zal worden, omdat zoveel kleine vonkjes van liefdevolle daden en hulp, samen een prachtige en krachtige steekvlam maken. Een ondoofbare. Eentje die alles overwint.

#peace #love #faith #pray #hope #brusselsattacks #strongertogether
Liefs, Lindsey

 

Live with courage, love with faith, smile with hope!

IMG_1160De afgelopen maand is er veel en tegelijk weinig gebeurd, vandaar dat een update ook wat op zich liet wachten. Op 24 februari was het een jaar geleden dat m’n boek uitkwam. Bedankt aan alle lezers die ervoor zorgen dat ik bij deze gedachte telkens een lach op m’n gezicht krijg! M’n boek heeft reeds heel wat mensen bereikt en ik hoop dat dit ook verder z’n gangetje mag gaan! Het doet me deugd de vele verhalen én respons op m’n boek te mogen lezen en ik hoop echt dat veel mensen er iets aan mogen hebben! Bedankt dus om mijn boek zo talrijk te lezen en erop te reageren!

Tegelijk was het helaas ook al een jaar geleden dat m’n goeieIMG_1028 vriendin Anke gestorven is. Een jaar dat zo snel voorbij is gegaan in totaliteit, maar waarbij sommige dagen of periodes wel een eeuwigheid leken! Maar snel of traag, geen enkele dag was er eentje zonder Anke. Toch zijn data als de sterfdag, extra confronterend. Dan besef je des te meer, hoe erg je haar eigenlijk mist. Tegelijk doet het me nog maar eens beseffen te koesteren wat je hebt, wanneer je het hebt! Maar gelukkig zie ik ook dat Anke verder leeft in haar dierbaren en ook in team Toetiewoetie en de 1000 kilometer tegen kanker! Ze glimt ongetwijfeld van trots op al die lieve mensen en ik was dan ook blij dat ik er tijdens hun eetfestijn even bij kon zijn om zo toch ook weer een beetje dichter bij Anke te zijn!

IMG_1054Jens fietst trouwens een stukje mee van de 1000km maar eerst nog even die 2 wielen aan de kant laten om de halve marathon te lopen! 16 weken geleden kwam hij met het idee om een schema te volgen voor een halve marathon. Aangezien ik zelf helaas (nog) niet intensief kan trainen en ook geen eigen competitieve doelen kan stellen, leek het me ideaal en leuk om hierbij ‘leidend’ en wie weet soms wel ‘lijdend’ voorwerp te spelen! Welke verhouding het zou worden, zouden die 16 weken wel uitwijzen! Door weer en wind , en soms hagel en storm zijn de trainingen samen afgewerkt op basis van Jens z’n hartslagen en tempo’s. Op zijn rustdagen liep ik dan m’n gewoonlijke duurloopjes en zo had ik op loopvlak wel een fijne houvast! Eigenlijk heb ik er best wel deugd van gehad om dit samen te kunnen doen en nu het mooier weer aan het worden is, zal Jens hoogstwaarschijnlijk nog meer zin hebben om er een vervolg aan te breien. Al moeten we eerst nog die halve marathon afleggen. Dus misschien spreken we beter pas nadien daarover ;-).

IMG_1102Ook Clouseau is met een nieuw album uitgekomen, waarop er een nummer met een speciale betekenis voor mij opstaat, nl. De wereld is van mij. Nadat Kris Wouters enkele afleveringen van ‘Afspraak in Rio’ vorig jaar had gezien, een programma waarin ook mijn ‘weg’ een beetje werd getoond, kreeg hij inspiratie om een nummer te schrijven over doorzetten in moeilijke situaties. Een nummer geïnspireerd op mijn verhaal, maar ook op dat van vele mensen die het moeilijk hebben, mensen die afzien, doorbijten én uiteindelijk toch hun doelen en dromen bereiken. De tekst en het liedje raken mij alvast. Hopelijk mag het ook vele andere mensen die moed en kracht laten voelen waarvoor het gemaakt is! Ik vond het dan ook heel zot om plots Kris Wouters aan de telefoon te hebben om me dit te vertellen. Eigenlijk was het vooral zot dat ik niet echt doorhad dat ik Kris Wouters aan de telefoon had, maar dat heeft vooral te maken met m’n hersencellen die soms in slaapmodus staan…

En op dat vlak is er helaas nog geen verandering. Alhoewel, even hebIMG_1119 ik een bijkomend medicament genomen in de hoop m’n pijn te dempen. Enige grote gevolg was dat ik elk half uur van de nacht zag, telkens het gevoel had te moeten sprinten naar het toilet, om er vervolgens met moeite 2 grote druppels uit te persen. En daarna achtervolgingswaanzin te voelen in de luttele 5 stappen van het toilet naar m’n bed. Om daarna terug een half uur verwoede pogingen te doen om m’n lichaam aan het slapen te krijgen. Je kunt al merken dat dit opnieuw geen succes bood. Helaas. Ik word er toch soms wel eens moedeloos van. Hoop en moed bundelen. Nieuw middel proberen. Afzien en doorbijten. Afzien en stoppen. Constateren dat het bij afzien blijft, met of zonder die medicatie. Niet zo’n happy verhaal voorlopig. Maar plotse plot wendingen kunnen altijd! Laat maar komen zou ik zeggen!

Op vlak van werk blijf ik proberen en zwoegen, maar ook daar voel ikIMG_0941 dat het vaak vechten tegen de bierkaai is! Het pijnlijkste van alles is zelfs niet dat ik m’n eigen grenzen moet dichter leggen, ook al is dit heel frustrerend voor m’n ambitieuze zelf. Maar vooral het zien dat zelfs de objectieve echte grenzen van m’n kunnen, nog altijd dichterbij komen. Alsof er 2 stalen muren op je afkomen en het enige wat je kunt doen, is er een glazen plaat opzetten zodat het minder beangstigend lijkt. Minder zwaar, vol en donker. Maar op je afkomen blijven ze doen. Je zoekt tevergeefs naar de nood knop. De knop waarin ze beiden in een ruk blijven stilstaan. En hoe langer hoe meer vrees je voor een productie fout waarin geen nood knop geïntegreerd werd. De enige grens die de deuren dus echt hebben, is deze waarbij ze als een pletwalser elkaar en mij hebben bereikt.

Ik vind het vervelend om telkens in herhaling te moeten vallen op dat vlak en zou niets liever willen dan hier eindelijk kunnen zeggen, weliswaar heel voorzichtig en onder voorbehoud, het gaat ietsje beter met me. Laat ons hopen dat deze blog er ooit mag komen! Maar ondertussen moeten jullie het met deze doen!

IMG_1018
De vele berichten rond immuun therapie en kanker genezing heb ik ook gelezen. Meerder mensen hebben me er attent op gemaakt, maar die berichten bereiken ons al enkele jaren. Natuurlijk juich ik dergelijke evoluties toe, maar tegelijk weet ik maar al te goed om dit alles met tonnen zout te nemen, in plaats van met een korreltje. Studiefases zijn nog bezig, nevenwerkingen en nadelige effecten worden er vaak niet bij vermeld, lange termijn uitspraken zijn absoluut nog niet aan de orde en ondertussen blijft de realiteit voor de vele kankerpatiënten dat ze middenin een behandeling zitten waar ze in vele gevallen echt van afzien en waar ze in vele gevallen jarenlang, zo niet levenslang, de gevolgen van zullen dragen. Tegelijk vechten ze dan met het feit dat ze in velen hun ogen niet mogen klagen, want ze leven toch nog. Dan pak je heel die bagage aan ballast er maar gewoon even bij. In die gevallen is een nieuwe kanker therapie waar iedereen wild van wordt wel zeer zinvol en positief, en dat zullen (ex)kanker patiënten ook vinden! Maar tegelijk is het voor hen ook een baksteen extra in hun zware rugzak die ze meeslepen. Eentje waarbij ze nog meer zullen horen: Allé maar kom, ze kunnen toch al veel hé, nog even doorbijten en ze kunnen dat eens proberen bij je. Hoe goed bedoeld ook, ik begin er echt van te kokhalzen. En tegelijk moet ik er helemaal van kotsen dat ik stiekem zelf ook op die doorbraak hoop.

IMG_1226Hoe dan ook, zolang er hoop is, in welke vorm dan ook, in wat dan ook, hou ik die 2 stalen muren voorlopig wel nog even voor me uit! En laat ons (opnieuw) hopen, dat als het echt nodig is, ik die noodknop heb gevonden, of nog beter, een oplosmiddel voor die stalen gedrochten zodat ze uit m’n leven kunnen verdwijnen. Of in het ‘slechtste’ geval enkele kilometers voor me uit gezet worden, in plaats van enkele luttele centimeters! Toch weet ik, dat zelfs als ze vlak voor me neus zouden staan, er altijd manieren zullen zijn om ze een halt toe te roepen. Al is het maar als we er met genoeg mensen en handen en kracht tegen duwen! Dus gelukkig staan we er nooit alleen voor en bij deze wil ik ook iedereen bedanken die mij in deze weg bijstaat!

Liefs en tot snel!

Lindsey