To love is to receive a glimpse of heaven

Hallo iedereen,

IMG_0363De Kerkelijke trouw mag dan wel uitgesteld zijn, het stond daarna al snel vast dat de wettelijke trouw wel op het eerste lijnprogramma zou komen. Doordat de energie me ontbrak om het heft in handen te nemen om op zoek te gaan naar een kleedje, bleef ik het maar uitstellen. Maar daar moest en zou dus toch wel eens verandering in moeten komen, wilde ik niet in m’n adamskostuum moeten aanzetten. Winkel in, en even snel weer winkel uit. Mama moest het op een drafje zetten en als ze me kwijt was geraakt was de kans groot dat ze me aan de uitgang kon treffen. Genoeg gezien, niets gepast. Toen ook dit plan niet zo sterk bleek, schakelden we over op het noodzakelijk kwaad, wél passen. Mama werd stilletjes aan zo wanhopig dat ze me zelf in een opgerold tapijt breed lachend zou toegejuicht hebben en gezegd hebben dat het mooi was. Kleedjes in alle maten, soorten en gewichten, kleedjes waar je er qua gevoel als een visgraat instapt, en bij het dicht hijsen je plots een dikke bloedworst voelt omdat die verdomde rits niet wilt toegaan! Een gevoel van samenhorigheid met een poedel die langs het etalage raam passeerde in een fel roze jasje en waarschijnlijk net zijn eigen reflectie had gezien, afgaande op z’n depressieve uitdrukking,… het hoorde er allemaal bij! Gelukkig werd er ook veel afgelachen. Onze manier om met moeilijke situaties om te gaan. Want hoe leuk dit alles ook ‘hoort te zijn’, in onze situatie, is er helaas weinig leuk aan. Dus dan moeten we daar zelf maar een draai aan geven om het toch ‘the best way possible’ te maken! Mama moest haar engelengeduld tot in het oneindige aanspreken en kon op momenten best tijdelijk in een octopus veranderen om de kapstokken en kleedjes op te vangen die ik sneller weer uit het pas kot zwierde, dan dat ze er in waren gekomen. Verkoopsters die ik quasi neer kegelde als ik van mijlen afstand de vraag zag afkomen : ‘en, past het?’, ‘kunnen we helpen?’, ‘voor welke gelegenheid is het?’. En nog meer ogengerol als ik hun reactie zag wanneer ik terloops vertelde dat het voor m’n wettelijke trouw was dat binnen 10 dagen plaats zou vinden. Maar plots was het er toch, een andere winkel, de laatste (en tegelijk ook ‘slechts’ tweede) poging van de dag want m’n uur energie was verstreken. één kleedje waar m’n oog meteen op viel, en eenmaal uit het pas kot gekomen, 1 traan die mama haar ooghoek verliet. Dit moest het zijn. Dit was het ook. Geen grand chichi, ook absoluut geen wit trouwkleed want dit houden we voor de Kerk, maar wel iets voor mij. En dat op 10 dagen voor de trouw, oef! De schoenen zoektocht zal ik jullie maar besparen;) (maar eigenlijk was deze heel kort, lang leve het internet!)

IMG_0407Ik heb me wel enkele keren dankbaar geprezen dat we de moeilijke beslissing hadden genomen de Kerkelijke trouw uit te stellen. Nu voelt het met momenten al zo belastend en zwaar aan, terwijl er eigenlijk relatief weinig moet geregeld worden. Haar en make-up doe ik zelf, dus maar te hopen dat ik er niet als een drag queen kaketoe zal uitzien;-). Kapper en dergelijke passen helemaal niet in m’n energetisch plan, wil ik lichamelijk en geestelijk aanwezig zijn tijdens het plaatsen van m’n handtekening. Laat staan bij het etentje achteraf.

En toch wringt het soms toch een beetje hoe weinig mogelijkheden er zijn. Niet dat ik het klassieke, opgelegde plaatje zou volgen. Al die opgelegde regeltjes horen voor mij niet bij de essentie van trouwen. Maar iets meer vrijheid in m’n keuzes, was leuk geweest. Hoe dan ook, ik ben dankbaar voor wat wél kan en we zullen ervan genieten en het koesteren ook. Maar los daarvan, wat mij betreft verandert er niets door te trouwen. Het is geen grote voor en na. Geen ‘alles verandert met die handtekening’. Ik hou er niet van als mensen zo’n ‘fake periodes’ creëren. Het voelt beklemmend en laat me daar nu absoluut geen nood aan hebben, integendeel. Ik blijf wie ik ben, m’n liefde voor m’n dierbaren blijft wat het is, en het handige is dat ik nu 2 achternamen kan gebruiken als ik ergens iets mispeuterd heb en beter de andere naam kan gebruiken;-), maar uiteraard ben ik heel dankbaar en blij dat ik Jens heel binnenkort mijn man kan noemen. Officieel. Wettelijk. Al is hij dat in m’n hart en ziel al veel langer en zal hij dat voor altijd blijven ook!

IMG_6383 kopieMaar toch, redelijk veel aan m’n hoofd dus de laatste tijd en redelijk veel gaande in m’n lichaam evenzeer qua pijn en vermoeidheid. Geen goede combinatie. Ondertussen tikken de dagen verder en verandert er juist nougat bollen, rien de botten op dat vlak! Volgens mij weet ik zo goed als elke zenuwvezel liggen. En het enige goeie er aan is dat ik ze nu allemaal heel specifiek kan aanspreken. Aanspreken, om als het even kan, al is het maar 1 dagje voor de komende periode, te vragen dat ze zich eens focussen en bundelen om leuke signalen uit te zenden morgen!

Want morgen, heb ik het ongelofelijk geluk om te trouwen met de liefde van m’n leven. Eentje uit deSchermafbeelding 2016-01-17 om 21.14.05 duizend. Eentje die ik al 12 jaar ken. Eentje waardoor ik des te meer besef, dat echte liefde bestaat en best gekoesterd wordt. Eentje waarmee ik het fantastisch voorbeeld van m’n ouders hoop te volgen, om samen gelukkig oud te worden. Met alle obstakels en festiviteiten onderweg. Zolang we die weg maar samen kunnen maken. Eentje waar rozengeur en maneschijn niet de maatstaf is. Wel echtheid, warmte, vertrouwen, liefde en steun. Iets wat ik al jaren mag ervaren binnen m’n gezin. Iets wat ik ongetwijfeld nog oneindig lang zal mogen ervaren binnen datzelfde gezin. Ons gezin waar er vanaf morgen officieel een nieuw gezinslid bij komt. Al is ook dit officieus al veel langer het geval! Trouwen. Morgen. Beseffen. Dat. Geluk. Liefde. En. Hoop. ALTIJD. Bestaat! Let’s cherish and remember that!

Liefs en tot later!

Lindsey