Growth happens in the valleys!

Aangezien de klachten van kwaad naar erger gingen, toch maar eens besloten een controle bij de huisarts tussen de andere controles in te lassen. Deze beslissingsstrijd bij mezelf duurde ongeveer een dikke week. –Wat voor nut heeft het? – Misschien is er toch meer aan de hand?- Ze gaan toch weer niets vinden waar ze iets aan kunnen doen? – Misschien kunnen ze er eindelijk wél iets aan doen?… Het laatste won het, en zo hoorde ik ook initieel bij de huisarts dat een hartslag van ondertussen 40 in gewone bezigheid, inderdaad wel te laag is. En dat gans m’n klachtenpatroon écht wel iets onderliggend moest hebben want dat het te specifiek, maar tegelijk te uitgebreid was, om ze allemaal alleen maar te kunnen wijten aan de nevenwerkingen op zich. Bloed zou getrokken worden en daarna zouden we de koe verder bij de horens vatten. Helaas bleek niet veel later de koe geen horens te hebben, want ze is nog altijd op de vrije loop. Ik zie al maanden (om niet te zeggen jaren) aan een stuk, bloedwaarden die de werking van bepaalde organen, hormonen en functies weergeven gestaag achteruit gaan. Van veel en goeie reserves, naar middelmatige waarden, naar lage waarden, naar op dit moment het begin van een heldere en open sterrenhemel aan tekorten. Maar dat is allemaal normaal. Niet significant te laag. Uheum, inderdaad. Dat heb ik 2 jaar aan een stuk van m’n witte bloedcellen ook gehoord. En dat was uiteindelijk ook niets zeker?! Panikeren vanaf dat er iets afwijkt, zo zit ik niet in elkaar. Maar patronen herkennen én voelen, dat is een ander verhaal. Alleen weet ik niet meer in welke taal of met welke woorden ik moet duidelijk maken dat dit niet normaal is. Ze weten het ergens zelf ook wel. Dat merk je wel. Maar waar ze geen oplossing voor weten, is het altijd gemakkelijker om het zoveel mogelijk te vergeten of negeren…

IMG_0048Nu, er zou toch overleg komen met het UZ om eens te kijken wat er toch gaande kon zijn. Een ganse week zat ik als het ware nerveus te wiebelen op m’n stoel, tot ik eindelijk iets zou horen van hoe het overleg met het UZ ging. De dagen gingen voorbij, en de telefoon bleef akelig stil. Tot mama zelf belde om te vragen of er al nieuws was. Tegen dat moment zat ik al op het puntje van m’n stoel, klaar om te horen hoe of wat. En inderdaad, overleg was gepleegd én ze hadden zelfs een conclusie. Mijn lichaam heeft een complete uitputting. Ze zien het wel vaker bij mensen die langdurig in behandeling zijn en waarvan het continu veel van hun lichaam vraagt. Tot daar was ik volledig mee. Meer zelfs, ik was klaar om van het puntje van m’n stoel in de lucht te springen en te zeggen yes, eindelijk. Nu gaan we een mogelijke oplossing krijgen. Maar bij het horen van hun oplossing sprong ik helemaal niet in de lucht. Integendeel. Het was alsof de 4 poten van m’n stoel tegelijk kapot kraakten en ik met een luide knal op de grond viel. Niet op m’n ‘weke delen massa’ van m’n billen, maar dan nog eens op m’n staartbeen omdat ik op het tipje van m’n stoel zat. Staartbeen ook naar de wup en een pijnlijkere val in die omstandigheden is ondenkbaar. DE oplossing is, een heel speciaal programma volgen. En toen wist ik de klepel al hangen. Ik ken het programma. Ik heb er zelfs nog geld voor ingezameld als goed doel. En inderdaad, het is een fantastisch programma….. Voor mensen die niet meer uit de zetel komen, die zich niets aantrekken van hun voeding, en die thuis geen vangnet of uitlaatklep hebben om tegen te praten en nog nooit een psycholoog hebben geprobeerd. Daarvoor is het schitterend. Maar hoe ik nut moet hebben, om met 50-jarigen te bewegen, ervaringen te delen over compleet verschillende ziektes, levenssituaties, én op de koop toe moet praten met psychologen die ik kort al eens ontmoette en waarbij ik na de eerste 10 zinnen m’n geest al moest uitschakelen of m’n oogbollen letterlijk aan de andere kant van de wereld moest gaan zoeken van ergernis aan de cliché’s en standaardzinnetjes die naar m’n hoofd werden geslingerd, moet je me toch eens uitleggen. Toen ik dat hoorde aan de telefoon. Toen ik dit majestueuze plan op me af zag komen, dat was het moment waarop ik keihard op de grond viel. Te moe en te leeg om keihard te beginnen wenen, maar eigenlijk niets liever willend dan dat. En op de koop toe nog liefst helemaal alleen ook.

Ik voelde me als iemand met een extreme hongersnood, dagen niet gegeten, eerst te trots om in deIMG_0055 voedselbank rij aan te gaan schuiven, maar uiteindelijk beseffen van neen, het is hulp vragen of het begeven en waar sta je dan met je trots? Dus aanschuiven werd het. Controle posten passeren, moe verder strompelen, maar doorzetten zou je doen, want in de verte zie je de voedselbank. Je maag stribbelt tegen, want je begint steeds meer aan het eten te denken dat je er zal krijgen. Ja, zo werkt onze geest nu eenmaal in op ons lichaam. Maar dat maakt niets uit, want je komt uiteindelijk bij de bestemming aan. En dan steek je je handen uit en denk je, maakt niet uit welk voedsel, ik eet het op, kom maar op ermee! En dan krijg je… een sjaal. Terwijl je midden in de Sahara zit en trouwens al je kleren zelf kan maken, dus zeker die verdomde sjaal kan breien ook. Je krijgt een verlebberde sjaal, terwijl je nochtans bij de juiste rij aan schoof. Terwijl je bij elke controle post het gevoel kreeg, ok, nu zijn we op de goeie weg. Een sjaal. Daarmee stil je de honger in je maag niet. De honger die ondertussen het enige is waar je lichaam en geest nog kunnen aan denken omdat je al zo lang geen eten meer hebt gehad! Dan kan je wel denken, ok, ik fret gewoon die sjaal naar binnen en zie wat er gebeurt. Maar wat zou er gebeuren? Uiteindelijk zou je braken en het weinige wat nog in je lichaam en maag zouden zitten, zou er ook uitkomen. En als dat geen optie zou zijn, zouden ze mogen chirurgisch die verdomde prop wol gaan verwijderen. Met nog meer pijn en ongemakken.

Schermafbeelding 2015-10-04 om 20.34.20 kopieBegrijp me niet verkeerd. Ik weet echt niet alles beter! En als ik het zelf zou weten, zou ik niet zo wanhopig op zoek zijn naar… Ik ben ook de eerste in de rij om toe te geven dat het me ook mentaal niet gaat momenteel. Maar het belangrijke woordje hier is ook. En daarbij is oorzaak en gevolg belangrijk. Het is niet dat het me mentaal niet gaat waardoor ik fysiek zoveel klachten heb. Wat perfect zou kunnen en wat vaak voorkomt. Maar als je m’n geschiedenis bekijkt, zit ik zo totaal niet in elkaar. Het is door fysiek zo uitgeput te zijn van al die pijn, vermoeidheid, ziekte, alles wat erbij komt kijken, dat het me op de duur ook mentaal niet meer gaat. Dat ik geen ruimte meer heb fysiek, om ook mentaal m’n batterijen af en toe op te laden. En dat is geen zwakte. Dat is teken dat ik misschien wel te lang te sterk heb willen zijn. En ook dat is ok. Maar ik ben ervan overtuigd dat als ik fysiek wat speling zou vinden, het me mentaal ook meteen beter zou gaan. In de afgelopen 3 maand had ik 1 goeie dag. Één. En iedereen merkte meteen het verschil. Ik was op slag een ander mens. En dan spreken we niet van een dag zonder pijn. Of een dag waarop ik niet moe ben. Neen. Dan is dat een dag met iets minder pijn, iets minder moe. Niet veel verschil, maar voldoende. Voldoende om wel van die stoel te springen en te zeggen yes, zou het dan toch! Maar ondertussen lig ik wel weer languit op de grond en is de stoel zelf kapot.

images-2Ik erger me blauw aan de vaak beperkte visie overal. Maar met m’n ziekte wordt ik uiteraard vaak met die van de medische wereld geconfronteerd. Ieder domein ijvert om de beste te zijn en daar komt niets anders in de buurt, want dat zou te bedreigend kunnen zijn. Al de verschillende domeinen hebben zoveel wijsheid samen, maar zolang ze proberen de hoogste en beste lade in de kast te zijn, zal er volgens mij geen doeltreffend resultaat komen, geen goeie oplossing voor de patiënt zelf. Want het blijft een lade. Terwijl we verdorie de ganse kast nodig hebben. Soms een ganse dressing. Het is alsof je in de lade met vijzen zit te wroeten om een schilderij op te hangen. Er zullen er ongetwijfeld sterke, blinkende, en ook wel verroeste tussen zitten. En sommigen zullen wel sterk genoeg zijn om het schilderij te houden. Maar wat ben je er mee als je het niet in de muur krijgt omdat je geen boormachine hebt? Of als de muur van die materie is dat je een plug nodig hebt, maar je die nergens kunt vinden? Of je geen waterpas hebt en het uiteindelijk schots en scheef hangt? Wat ben je dan met je mooie, blinkende vijs? Je moet alle lades doorzoeken wil je lang van je schilderij aan de muur kunnen genieten. Allemaal. Evenveel.

IMG_0046Dus ja, m’n lichaam is compleet uitgeput. En mentaal ongetwijfeld ook. De vraag is nu, wat we hier verder weer mee moeten aanvangen. En ondertussen niet vergeten dat de uitputting maar verder en dieper en harder gaat. En ook de kankercontroles maar verder en dieper en harder tekenen op m’n lichaam. Op m’n geest. Vanuit die enorme ontgoocheling, alweer, voelde ik plots zo’n woede, die ik gelukkig heb weten te bundelen om toch weer een andere invalshoek te proberen en verder hulp te zoeken. Want ik weet dat die er is. En zal komen. Gewoon wat speelruimte krijgen, een klein beetje maar, om me fysiek iets beter te voelen en zo ook op andere vlakken alles weer wat op te kunnen krikken, is hopelijk toch niet teveel gevraagd. De goede Sint is nog in het land, dus bij deze weet Hij meteen wat Hij brengen mag!

Ik hou jullie op de hoogte als hij op bezoek is geweest! Wat mij betreft mag hij met de Kerstman overleggen en als het echt moet met de Paashaas ook. Ze mogen hun krachten bundelen, maakt me niet uit, als het maar komt. Want iedereen kan wel wat magie gebruiken, en laat me daar nu net op dit moment naar smachten!

Liefs,

Lindsey

Every day is full of unlimited possibilities. Every day is a second chance! Take it!

Hallo iedereen

IMG_1719De ‘zuiveringskuur’ of in mijn geval de ‘ik-voel-me-nog-slechter-kuur’ is ondertussen afgelopen! Het zou een te grote verrassing geweest zijn mocht ik wél eens zoals de doorsnee persoon reageren en me er wel beter door gevoeld hebben. Geen verrassing dus, maar wel een veel te lage bloedsuikerspiegel, slapende armen en benen, draaierig, extreem moe en daardoor zo weinig geduld dat ik extreem kortaf en opgefokt stond. Nog meer dan anders. Als ik aan iets begin, wil ik het ook goed doen. En goed doen is in mijn termen meestal zo perfect mogelijk willen doen. Mama ging dan ook na de 2e week opnieuw mee naar de dokter om duidelijk te maken dat het voor mij best wel wat losser mocht en het zuiveren zo ook wel zou lukken. Maar de dokter had op dat moment zijn emotioneel-en-ik-denk-eens-buiten-de-hokjes-verstand tijdelijk doorgespoeld in het toilet, de wijde wereld in maar zeker niet in z’n consultatieIMG_0032 ruimte. Hij zei dat het prima was, en dat ik zo verder moest doen. Had ik effectief z’n raad opgevolgd, denk ik dat hij me de week erop in het ziekenhuis kon komen bezoeken. Niet dat m’n ouders en ikzelf het zo ver zouden hebben laten komen. En ook niet dat de dokter er effectief zou gestaan hebben. In z’n rijkelijke carrière aan zuiveringskuren begeleiden had hij nog nooit iemand gehad die zich er slechter door voelde. Zal ik het maar weer hebben dan, al wilde hij het zo niet schetsen. Draaien met de wind (én het was een stormachtige periode) en aanpassen als een kameleon met alle kleuren van het pallet, maar niet toegeven dat ik er geen baad bij had. Toch niet naar nevenwerkingen toe, want ik hoop nog steeds, en ergens ben ik daar ook wel van overtuigd, dat het m’n lever en darmstelsel wel gezuiverd heeft. En alle beetjes helpen natuurlijk.

Eerst zou ik me na de eerste week al veel beter en rustiger voelen. Na een week voelde ik me juist IMG_1713slechter en meer opgefokt omdat ik aan het zuiveren was en op het eind van de rit was de uitleg dat jarenlang behandeling duidelijk veel impact heeft en dat langer ontgiften dus nodig zou zijn om enig effect te voelen. Producten en middeltjes werden boven getoverd en bijna even snel door m’n blik of woorden weer van de tafel gekegeld. Dit heb ik allemaal al geprobeerd. En op een verzadigd lichaam, toch in mijn geval, moet er niet nog extra verzadiging bijkomen. Dat is als bij een piton die net een ree op at, nog eens proberen een kalf erbij te duwen. Onbegonnen werk én al zeker als het de bedoeling is om je beter te voelen.

M’n bloeddruk 10 over 5, hartslag 46 in gewone bezigheidstoestand, maar ook die 3e week was er een oplossing uit de bus gekomen hiervoor. Lindsey nog een beetje meer opfokken door alles te weerleggen en het ophemelen van een beperkte denkwijze, zorgden ervoor dat m’n hartslag inderdaad 60 was, en m’n bloeddruk 12 over 8. Prima dus! Dat Lindsey op dat moment qua gevoel door een stalen deur kon lopen van frustratie, was maar een hééééééél klein detail. Soms vind ik het zo jammer als ik mensen tegenkom die met oogkleppen op door het leven gaan. Hun visie en idee mag dan nog mooi en veel betekend zijn, ze blijven enkel zien wat recht voor hen ligt en beseffen niet welke verruiming het zou kunnen zijn om ook eens naast zich te kijken. Of omhoog, omlaag, waar dan ook. Ze zouden zich zo veel gelukkiger en vrijer kunnen voelen, volgens mij althans.

IMG_0014Nu, het is wat het is en ik beklaag het me niet dat ik het gedaan heb! Ik eet bewuster, gezonder en dat
op zich geeft me al een beter mentaal gevoel. De rest zullen we wel zien of het komt of niet, maar ik ben sowieso van plan deze lijn door te trekken

IMG_0031Ik geef toe, met momenten dacht ik, ik koop nu de grootste chocolade taart die ik me kan bedenken, leg er m’n hoofd in (want ja, energie om m’n handen te gebruiken had ik niet) en ik hap en hap gewoon tot die op is. Zou me ongetwijfeld nog gelukt zijn ook vermoed ik. Maar dan waren m’n inspanningen van voordien als water in een bad zonder stop weggelopen, en daar zou ik niet mee kunnen omgegaan zijn. In de plaats dus een stukje taart binnenkort, en niet de ganse ronde;-). Want laat me duidelijk zijn, dat maniakaal met eten bezig zijn, daar heb ik echt geen zin in! Als ik ergens goesting in heb, zal ik het naar binnen werken. Alleen met mate, en van tijd tot tijd. M’n gezonde voeding van voorheen, wordt dus gewoon een beetje extra in de verf gezet. En het ongezonde een beetje uitgewist.

IMG_1724Met de boekenbeurs heb ik voorlopig een eind gemaakt aan lezingen e.d. rondom m’n boek en m’n verhaal. In de toekomst kan/zal dit ongetwijfeld wel terug komen, maar nu is het even mooi geweest. Het vergt teveel energie van me en gezien m’n situatie moet ik nu eens eindelijk voor mezelf kiezen! Maar uiteraard hoop ik dat m’n boek en boodschap verder de mensen bereikt en blijf ik ook verder aan m’n missie werken! Wie me wilt contacteren, vindt wel de weg en mag dit uiteraard blijven doen!

De komende weken eens niet veel gepland en dat voelt als een verademing. Als ik aan m’n gewone werkdagen alleen al denk, eerder als een verstikking, maar ik hoop er toch een evenwicht in te vinden! Nog steeds zijn de controles in Leuven op frequentere basis en dit gaat wel met best wat stress gepaard. Hopen op het ‘beste’ wat nog steeds een belachelijke term is in dit geval, en schrik hebben voor alles wat minder is dan dat. Met tegelijk het uit proberen van alle mogelijke technieken om die schrik los te laten! Tijd dus om enkele nieuwe trucjes boven te halen! Ik hou jullie sowieso op de hoogte!

Liefs,

Lindsey

Peace for the world

Het moet rond 21 u gisterenavond geweest zijn. Een beetje moegetergde en best wel mopperende Lindsey die gaat slapen, na alweer een dag met veel pijn en geen energie. Wat een contrast met de vele mensen die in Frankrijk zich klaarmaakten voor een fijne avond uit, op de boulevard. Een avondje topvoetbal. Een schitterend concert. Ontspanning, plezier, geluk.
Rond 22u30 dan het eerste bericht, m’n vriend ging slapen en sprak van verschillende explosies in Parijs. Een gevoel van onrust kwam over me, meteen de slagzin, toch niet weer? Maar, een mens moet nu eenmaal proberen slapen, dus suste ik mezelf dat het best wel eender wat kon zijn.
Daar bleef rond 3u ’s nachts niets meer van over. En zoveelste nachtelijke pitstop, werd doorbliksemd met nieuwsflashs uit Parijs. Meer dan 120 doden, 200 gewonden. Waar was ik met m’n contrast? In een zacht en veilig bed liggend, terwijl de eerste lijkzakken naar buiten werden gedragen. Op slag blij dat ik pijn kon voelen én mocht sakkeren dat ik niet kon slapen. Wat een contrast met al diegene die niets meer moesten voelen, konden voelen, en voor eeuwig naar dromenland waren gegaan.

’s Morgens bij het ontbijt, stokte het eten in m’n keelgat. Beseffend dat er honderden mensen waren die plotsklaps niet meer hoefden te eten. Bedolven onder emoties, verdriet, pijn, angst en dood.

Dus besloot ik te gaan lopen, uitwaaien, proberen alles op een rijtje te zetten, maar ik kon alleen maar een chaos en wierwar van schreeuwende mensen voor m’n ogen zien. Mensen die deze nacht, verondersteld waren na een fantastische avond, een deugddoend slaapje te kunnen doen, maar die in de plaats moesten rennen voor hun leven, of zelfs daar de kans niet voor kregen.
Dus ja, wat een contrast. Ben ik blij dat ik nog kan rennen. Niet voor m’n leven, maar omdat het kan. Mag. Omdat ik het wil én graag doe.

Ik schrok me bijna een ongeluk en lag al quasi half gebukt op de grond toen een jager op loslopend wild schoot. Ik kan me voor geen seconde inbeelden, want een kogelregen aan explosies dan wel niet moet teweeg brengen. Beseffend dat het geen fazant of eend of konijn is waar het op gemunt is, maar jij. Een onschuldige persoon, die een avondje wilt genieten.

En dan denk ik, waarom doe je dat toch? Welke hersenspinsels kunnen je hiertoe aanzetten? Denk je nu echt dat de hemelpoorten wagenwijd open zullen staan na zo’n daden? Is dat je invulling van goed en slecht?  Wagenwijd open staan ze zeker, voor al die onschuldige slachtoffers, die voortgestuwd worden op een snelweg van gebeden, liefde en medelevende gedachten, rechtstreeks in de armen van God. Maar de anderen? Neen. Die zie ik ploeteren, en zwoegen, en klimmen op een verlaten, eenzame en keiharde weg, vol putten en plassen. Lang, heel lang. Met bij elk obstakel de harde confrontatie met wat jullie van jullie leven hadden kunnen maken, en wat je er effectief mee hebt gedaan. De contrasten tussen een vuurwerk aan geluk, liefde en plezier, en de knal aan haat, agressie en oorlog waar jullie voor kozen.

En ik maak me geen illusies. De wereld is in shock, voor zolang onze hersenen die prikkels kunnen en willen verdragen. En daarna draait de wereld weer door. Letterlijk en figuurlijk. Ik kan alleen maar hopen dat jullie prikkels ook eens hard door elkaar geschud worden. Want als het altijd oog om oog is, wordt iedereen blind. Kan ook niet de bedoeling zijn, toch?

En dan denk ik opnieuw, wat zal ik nu doen? Heb ik schrik, ja. Dat zeker. Maar geen verlammende schrik. Want dan pas zouden jullie echt winnen. Maar geloof me, haat en oorlog kan en zal daar nooit in slagen. Omdat ik weet dat liefde en vrede zoveel sterker zijn. Altijd.

En wonende in Sijsele, zal ik de vluchtelingen scheef bekijken? Absoluut niet! Want dat is wat jullie doen toch? Iedereen over dezelfde kam scheren? Goed, is zoals jullie. Slecht, is al de rest? En zie wat dat oplevert. Daar walg ik pas van.

Dus neen, ik zal naar ze lachen, ze helpen waar mogelijk en ze tonen wat liefde en vrede is. Echte liefde en vrede. Geen hersenspinsel en verdraaide woorden om met jezelf te kunnen leven. Geen knal. Maar een mooi vuurwerk. Omdat ik weet dat alle kleine beetjes helpen.
Dus ploeter maar verder op jullie weg richting Hemel. Dan zal ik nu verder bidden, hopen, geloven, dat de vele slachtoffers en dierbaren, al lang met de snelste snelheidstrein langs een open en prachtig veld, de Hemel hebben bereikt.

‪#‎PeaceForParis‬ ‪#‎PeaceForTheWorld‬ ‪#‎ParisAttacks‬‪#‎AanslagenInParijs‬
Liefs,

Lindsey