Faith is seeing light with your heart, when all your eyes see is darkness!

Hallo iedereen,

Lezing Janssens Pharmacie
Lezing Janssens Pharmacie

Het lijkt wel of de rem van mijn rollercoaster aan emoties en gebeurtenissen de laatste weken gebroken is. Geen momenten om even op adem te komen, geen pauzes tussen de vele ritjes in. Gewoon gaan. En blijven gaan. Maar laat dat laatste nu net zo beklemmend en beangstigend aanvoelen. Mijn hoofd voelt letterlijk alsof het gaat ontploffen, maar figuurlijk misschien nog meer. En momenteel slaag ik er maar niet in om de rem terug aan de praat te krijgen. Al zou ik nog het liefst van al de rollercoaster verlaten. Voor mijn part geven ze dat ‘gratis’ all-round abonnement maar aan iemand anders, maar niet meer aan mij.

Ik heb het er echt mee gehad. En de afgelopen 4 jaar is dit wel meerdere keren gebeurd, maar deze keer voelt het misschien wel nog feller aan dan voorheen. Of ik heb de voorgaande keren goed weten te verdringen. De pijn blijft aanhouden, en ik heb het gevoel fysiek en mentaal mijn grip op de realiteit te verliezen. De rollercoaster maakt me ijl, duizelig en ik verlies alle voeling met de echte wereld. De wereld waarin er niet continu pijn, vermoeidheid, zorgen en stress rondom behandelingen, ziekte, en alles wat erbij komt kijken, aan bod komt. De wereld waar er wél tijd is om te genieten van de kleine en grote dingen, net omdat er energie en tijd voor is. Als je die keuzes maakt tenminste.

Ik wil niet liever dan die keuzes maken. Ik maak ze ook. Alleen komt er momenteel geen output,

Lezing en meterschap Levensloop Kortrijk
Lezing en meterschap Levensloop Kortrijk

omdat ik op dit moment niets anders qua input te steken heb dan nevenwerkingen en energiegebrek. Je hoort het. Mentaal en fysiek niet m’n beste periode. M’n slechtste ook weer niet, dus ik weet wel dat ik ook dit weer te boven kom, maar ik hoop dat m’n wachttijd al serieus is geslonken. Dat de wachtrij al serieus is ingekort. Dat ik stilaan vooraan in de rij kom om die time-out te krijgen. Al is het maar even.

Ik heb dringend nood aan een positieve impuls! Neem er maar eentje zo groot als een meteoriet, maar dan eens in de goede zin! De laatste weken waren we ook werk beginnen maken voor het plannen van onze trouw. Eventueel, misschien, onder voorbehoud. Termen die ik steeds meer nodig had in het ganse proces. Hoe meer ik wilde plannen, hoe meer problemen er op de proppen kwamen. Hoe meer ik alles concreet wilde vastleggen, hoe meer we ons af vroegen of dit wel een strak plan was. Voor mij. In mijn situatie. Met m’n ziekte. Bah. Ik walg ervan! Altijd rekening houden met mij. Want Lindsey is ziek. Lindsey voelt zich niet goed. Lindsey kan de ‘normale’ planning niet volgen. En nog het walgelijkste van allemaal, Lindsey die beseft dat ze gelijk hebben. Ik heb amper energie. Amper genoeg om een gewone dag door te komen. Laat staan een trouwdag. Er werd COxUkSMWgAAWoYwbeknibbeld, concepten aangepast, maar nog steeds kwamen we tot de constatatie en de grote vraag: gaan we er zelf dan nog wel iets aan hebben? En helaas was het antwoord neen. En daar worstel ik mee tot in het oneindig. Ik wil m’n kanker m’n leven niet laten domineren. Ik laat dit ook niet toe. Maar soms kan je er zo hard tegen knokken, dat je ondertussen vergeet om te proberen genieten. Soms vraag ik me af, moet ik het tijdelijk, op deze rit, deze etappe van m’n weg, niet even doorlaten in plaats van de toegang te versperren? Zodat ik zelf wel opzij kan stappen en van een andere rit kan gaan genieten. In plaats van het robbertje te blijven uitvechten, op een en dezelfde rit. En toch walg ik er van. Nog steeds. Ik wil alles. Geen compromissen. En laat me duidelijk zijn, ‘alles’ is een zeer ruim begrip. Te ruim, dat wel. Maar toch. Ik heb ‘alles’ al meerdere malen moeten inkrimpen, beperken, in bedwang krijgen. Ik wil niet nog meer aan ‘alles’ moeten knibbelen. En toch besef ik dat het moet. Al zoek ik liever oneindig naar oplossingen, dan dit nu te doen. Maar daarvan gaat m’n hoofd nog meer ontploffen uiteraard. Opnieuw letterlijk en figuurlijk. Dus je ziet, zo leuk is een trouw plannen voor mij in mijn situatie. Zo gigantisch fijn is dat ganse voorbereidingsproces voor me. Zo indrukwekkend tof, dat we er tijdelijk een streep hebben doorgetrokken en de kerkelijke trouw uitstellen tot nader order. Inderdaad, zo fijn.

Ik wou dat het anders was. Echt waar. Ik wil mezelf verplichten er wel van te genieten. En de vele12009758_901664639928050_5508414611173198466_n voorbereidingen als iets leuks te zien, in plaats van allemaal bergen, molshopen, obstakels, putten en grachten. Maar dat lukt me niet. Ik weet door de afgelopen 4 jaar te fel wat een aaneenschakeling van deze obstakels betekent. En ik vertik het om m’n huwelijksdag ellendig, ziek, en helemaal energieloos door te brengen. Die kans bestaat sowieso al, dat ik er geen ticketje garantie op neem. In dit verhaal is uitstel geen afstel. En ook hier is een compromis gevonden. De wettelijke trouw gaat wel binnen afzienbare tijd gepland worden. De kerkelijke trouw met feest, nog niet.

En dit is helaas maar 1 voorbeeld, van heel wat scenario’s en keuzes die zich dagdagelijks afspelen. Met heel wat effecten op mij, maar ook op m’n dierbaren. Het voelt alsof ik ze teleurstel, als ik moet toegeven dat het teveel aan het worden is. Maar ik weet dat als ik het niet toegeef, ik hen nog meer zal kwetsen als de bulderende Lindsey naar boven komt die niets of niemand meer kan verdragen, omdat het teveel is.

Tekst Janssen Pharmacie: Check!
Tekst Janssen Pharmacie: Check!

En die Lindsey duwt helaas hardnekkig aan de oppervlakte. Het gaat me momenteel niet, en ik ben deze keer niet te trots om het toe te geven. Het hoort er bij. Al zou ik liever hebben van niet. Maar ik ben ervan overtuigd dat het zal maken dat ik nadien nog meer van het betere kan genieten. Zal genieten. Iets wat nu even niet lukt. En daar heb ik geen puppy-ogen voor nodig. Geen ocharmes en blikken vol medelijden. Geen uitspraken in de trend van ‘wat zie je er toch goed uit’, en geen oneindig keer te horen krijgen, en? Alles goed? Niets van dit alles. Gewoon wat menselijkheid, oprechtheid en geborgenheid. Dat is meer dan genoeg. En laat dat net ieder van ons in zich hebben.

Maar, er moet dus iets veranderen qua behandeling. Dat is wel duidelijk. Wat, dat zijn we aan het uitzoeken. De nevenwerkingen zijn de afgelopen weken zo exponentieel toegenomen dat het duidelijk is dat deze medicatie, toch met deze dosis, niet langer houdbaar is. En houdbaar is hier al een belachelijk verbloemde term. Dosis aanpassen, andere medicatie, bijkomende medicatie, ander behandelplan,…. We zullen zien wat het wordt. En hopelijk ook voelen. In de positieve zin deze keer. Want positief, dat heb ik nodig momenteel!

Ik hou jullie op de hoogte!

Tot snel,

Liefs, Lindsey

Climb mountains, not so the world can see, but so you can see the world!

Hallo iedereen

FullSizeRender[2]Ondertussen ben ik terug van vakantie! En we hebben er van genoten! Vanaf de 2e dag dan toch. Oorspronkelijk waren we echt in de aap gelogeerd! Al kan ik me niet voorstellen dat je daar zo slecht logeert. We waren de eersten om ermee te lachen en probeerden het te relativeren, maar achter die facade, moest ik keihard m’n best doen niet in huilen uit te barsten. 2 jaar geleden de ganse reis ziek, een jaar geleden autopech, en dit jaar een hotelkamer waarvan je bij de eerste minuut al aftelt tot de reis achter de rug is, dat was hard te beseffen.

Hoofdpijn is de ganse reis m’n metgezel geweest. Maar de hoofdpijn die ik kreeg van het oud en stinkende tapijt er bovenop, kon ik echt missen! Witte gordijnen als verduistering helpen nu niet meteen om goed te slapen, én daar bovenop een bed waarbij je quasi terug op de grond ligt, betekent zo goed als geen nachtrust voor mij. Aangezien ik weet wat een nog slechtere nachtrust betekent, kon ik even goed m’n boeltje weer pakken en naar huis gaan. Genieten zou er toch niet ingezeten hebben. Gelukkig schakelden m’n ouders 10 versnellingen hoger en wilde ook de tour operator meteen mee in het verhaal, waardoor we een dag later wél een super hotel hadden, waar een goede (nacht)rust garant stond. De vakantie kon toen echt beginnen! Zoiets is absoluut geen ramp, maar als je al geen reserves hebt en je snakte naar de reis alsof je net de laatste druppel water in de woestijn naar binnen had gekapt, dan geef ik toe dat het moeilijk is om te blijven lachen. Al hebben we ook dat gedaan!

Na de valse start, was het tijd voor genieten! Genieten van wat tijd met elkaar, genieten van deFullSizeRender[1] natuur, genieten van enkele (zotte) uitdagingen, genieten van het te bereiken én genieten van het even niet ‘moeten’, maar ‘kunnen en mogen’. We deden er enkele prachtige wandelingen, waarvan we nadien best wel stijf waren, maar het loonde echt wel de moeite! Tijdens die wandelingen besefte ik des te meer dat het het waard is om door te bijten! Zelfs als je denkt dat je echt niet meer verder kan! Zowel in de bergen, als in het leven! Want zo goed als altijd word je beloond met een prachtig zicht, of een prachtige weg achter de top of vanop de top. Iets om van te genieten! Een kans die je niet zou krijgen als je onderweg de strijd zou staken. Iets wat alle inspanningen waard maakt, maar dat je onmogelijk kunt zien tijdens de beklimming. Natuurlijk mogen we niet vergeten van de tocht zelf te genieten, al is dit verdomd moeilijk wanneer je keihard afziet! Maar zolang het lukt om de ene voet voor de andere te zetten, moet je de top zelf niet zien liggen. Je weet dat je er sowieso komt. Hoe lang het dan ook nog mag duren! Hoe hard het dan ook mag zijn. DSC01008En de pijn nadien, ging gepaard met een brede glimlach! De glimlach van: het is toch maar mooi gelukt én het was zélfs genieten. De pijn kan dit nooit evenaren omdat je tegelijk beseft, dit doorbijten maakt dat ik van heel wat grote én kleine dingen kan genieten in m’n leven! Het geeft me de kans fantastische herinneringen zoals deze toe te voegen aan m’n arsenaal! Het zorgt ervoor dat ik kan zeggen, dat ik er écht het beste van maak én dit al bij al nog zo slecht niet is! Maar de laatste dagen van de reis was dat wandelen toch genoeg geweest! Warme temperaturen, enorme hoofdpijn waar ik kotsongemakkelijk van werd, en auto-misselijkheid, bepaalden dat wandelen gereduceerd werd tot het minimum. Maar ook dan was het nog een fijne vakantie! We maakten er het beste van en deden eens een terrasje, genoten van het zicht en alles waar er thuis geen tijd en energie voor is.

FullSizeRender[2]Heel wat leuke herinneringen heb ik weer mee naar huis genomen! Maar helaas die klote hoofdpijn ook! Als het al eens een moment beter is, steekt de zenuwpijn feller op. Je lichaam kan nu eenmaal slechts 1 pijn als het ergste aanzien. Ik heb me al meermaals afgevraagd of het zou beteren mocht ik met m’n hoofd tegen de muur bonken. Indien ja, ik zou het zeker doen. Gelukkig, al is dit woord nogal cynisch, komt de controle in Leuven er weer aan. Het is alsof m’n onbewuste het eerder weet dan m’n bewuste. Als dat al kan, want de datum zit nogal prominent in m’n gedachten. Maar ik kan er quasi m’n klok op gelijk zetten, wanneer de eerste écht érge nachtmerries weer de kop opsteken, is het nog zo’n 14 dagen voor m’n tripje UZ en terug. Nu niet meteen het reddingsmiddel om m’n hoofdpijn te verdoezelen als je met een kloppend hart van angst wakker wordt. Niet dat het over de kanker gaat hoor. Neen. In m’n type nachtmerries, zou ik mijn kanker als het minst erge aanzien. Dit zegt al genoeg over de aard er van.

Wennen doet het niet, maar freaken ervan doe ik nadien ook niet meer. Het komt, het gaat en ondertussen doorsta ik het.

Komende week mag ik een lezing geven bij Janssens Pharmaceutica. Een nieuw kankermedicijn zal op de markt komen, en tijdens de voorstelling ervan, hebben ze mij gevraagd een getuigenis te geven. De tekst staat op punt, nu nog de rest mee krijgen!

1392056_10204737347303896_7086489356632758359_nHet weekend van 12-13 september ben ik dan weer als meter aanwezig op Levensloop Kortrijk. Zondag 13 september geef ik er in de Lange Munte, om 11u een lezing voor de Vechters. Iedereen is welkom, al is vooraf inschrijven wel handiger voor de organisatie! Quasi aansluitend ben ik om 13u in de tent van de Stichting tegen kanker. Mensen die mijn boek reeds hebben en er graag iets ingeschreven zien, mogen het zeker mee brengen en dan doe ik dat met alle plezier! Mensen die mijn boek graag zouden kopen, dit kan uiteraard nog altijd online of in de winkel, maar ook op zondag zal ik exemplaren mee hebben! Per verkocht stuk tijdens het weekend, geef ik 2 EUR aan Levensloop Kortrijk.

Een goed gevuld programma dus, maar anderzijds ook wat verstrooiing! De balansoefeningen in energie kan weer van start gaan, maar zoals bij alles, baart oefenen kunst! Ik laat jullie hier zeker weten hoe ik het er vanaf breng!

Liefs,

Lindsey

Filmpje Oproep Levensloop