Beste kanker, hier ben ik weer!

Beste kanker, hier ben ik weer!

Hé jij daar, ja jij! Ik heb het tegen jou! Jij, die reeds 4 jaar m’n leven niet deelt in een voor en na, maar in een tijdens. En met die tijdens, heb ik het echt gehad!

Als een duistere schaduw besluip je me achter elke hoek van m’n weg. En tijdens de donkerste momenten van de dag, wanneer ik het licht niet kan zien, been je me soms zelfs bij. Kom je zelfs akelig voor me te liggen. Gelukkig zie ik je niet, wanneer ik blakend in het licht kijk. Maar zelfs dan, ben je er toch. En dat stalkerige, daar ben je een kei in.

Je hebt 1000den gedaantes. Met nog eens 100den gezichten. En zo lijkt het alsof ik je bij elke controle, bij elk dieptepunt, bij elke wijziging in behandeling, telkens opnieuw ontmoet. Maar een fijne kennismaking, is het nog nooit geweest.

Bij momenten omarm ik je, omdat het niet anders kan, en soms zelfs, omdat het even beter is zo. Maar een hartelijke omhelzing, zal het nooit worden. Ik knuffel nog liever een groep uitgehongerde krokodillen, dan te lang in die omhelzing met jou te zitten. Je versmacht me gewoon. En laat me nu net veel adem nodig hebben om te leven.

Ja leven! Iets wat jij ook wilt. Behalve, jij wilt het samen met mij. En dat werkt niet. Zoiets noemt overleven. Je zult het wel merken, eenmaal je zonder mij verder gaat. Want dat zal je! Zonder een nieuwe bondgenoot te zoeken. Te vinden. Te verstikken. Alleen. Dat kan je best wel! Proberen maar?

Je moet me wel heel graag zien, om me ondanks al mijn pogingen je te vernietigen, toch niet los te laten. Alleen is dit geen echte liefde. Geen symbiose. Eerder een parasitoïde. Waarin een van de twee uiteindelijk sterft. En geloof me, ik zal het niet zijn. Wist je trouwens, dat keien kunnen vermorzeld worden! Oplosbaar zijn in zuur?

Maar het hoeft niet zo te eindigen. We kunnen best als vrienden uiteen. Geef me gewoon die na. Een definitieve échte NA.

NU!

Lindsey

FullSizeRender[3]

Agenda:

9 September 2015: Lezing Janssen Pharmaceutica

13 September 2015: Lezing Levensloop Kortrijk – De Lange Munte

1 Oktober 2015: Lezing Bezinningsweekend 6e Middelbaar SASK

27 Oktober 2015: Lezing Oncologie UZ Gasthuisberg

1 November 2015: Lezing Boekenbeurs Antwerpen

10 November 2015: Lezing ING Gent

20 November 2015: Lezing Rotary Gooik

Happiness is a how, not a what. A talent, not an object. – For every dark night, there is a brighter day!

Hallo iedereen

foto 1 De afgelopen periode was best weer bewogen. Letterlijk en figuurlijk. M’n zenuwpijnen als oorzaak daarvan. Meer bepaald een opstoot van de zenuwpijnen. De herinneringen aan een dikke 2 jaar geleden, toen ik die extreem neurotoxische reactie had, waren dan wel ergens in een achterhoekje van m’n geheugen opgeborgen, veel tijd hadden ze niet nodig om grondig vooraan op de deur te bonken. Toegegeven, de schrik zat er al snel in dat het weer zo intens zou worden, niet wetende hoe ik dit nogmaals zou moeten door ploeteren.

Ik had precies qua gevoel, trommelstokvingers- en tenen gekregen, met nog eens een ingebouwd drumtoestel er bovenop. Ze voelden dikker, m’n hart klopte er constant in, en niet alleen op het ritme van m’n hart, maar ook op dat van m’n zenuwstelsel. En laat dat laatste nu net op een losgebarsten stierengevecht lijken. Handen en voeten in verbinding met de rest van m’n lichaam en we waren vertrokken. Een soort inwendige flipperkast, niet wetende waar de volgende slag of stoot zou toekomen. Er heerste letterlijk een contactverbod, en deze is nog steeds niet volledig opgeheven. Ik kon niets aan m’n huid verdragen. Begroeting verliepen dus op Chineze wijze. Alleen zorgen dat we ver genoeg van elkaar stonden, zodat er geen kopstoten aan te pas kwamen. Natuurlijk was dit voor mijn enkele kiné-uurtjes per week, nog minder een geschenk. Het meest logische was even niet werken en iedereen afbellen. Maar in m’n situatie, is weinig logisch. Want wat is ‘even’ niet werken? Bij een griep weet je, een 3-tal zware dagen, gevolgd door een belabberde week waarin werken alweer kan, waarna het achter de rug is. Maar wat betekende de opstoot van zenuwpijn? Waren we weer vertrokken voor weken? Maanden? Langer? Dan zit ‘even’ niet werken, er niet in. Dus heb ik ‘gewoon’ doorgedaan, met momenten letterlijk doorgebeten.

Een opstoot van nevenwerkingen komt nooit gepast én is al zeker nooit welkom, maar die pijn foto 2overtrof weer alles. Dat ik zelfs vrij snel overwoog bijkomende medicatie terug op het menu te zwieren, zegt al genoeg. Deze keer in de vorm van neuroleptica. Of beter genoemd, toegenomen spier- en hoofdpijn op een bedje van slaap. Want slapen, daar zou ik nu wel recordpogingen voor willen wagen. En tandenstokers, die heb ik alleen maar nodig om m’n oogleden te stutten in een poging in de voormiddag toch maar wakker te komen. Het is echt vechten om wakker te blijven, en m’n middagdutje is verlengd tot een middagDUT om u tegen te zeggen. Of dit een goede ingeslagen weg is, is nog maar de vraag. Anderzijds heeft het ook geen zin om te denken dat je vooruit gaat, maar eigenlijk gewoon rondjes aan het hollen bent op een rond punt, waar stilaan de mist wegtrekt en je gaandeweg merkt, tjien hier ben ik precies nog geweest. Dan maar ploegen en zwoegen op die nieuwe, niet bewandelde weg. En hoe meer mensen er mee met mij een schop in de hand nemen, hoe gemakkelijker ik ook daar weer door zal geraken. Maar wat die neuroleptica betreft… Ik ben er nog niet uit, ga ik verder in een poging minder pijn te hebben, maar tegelijk wetende dat ik perfect thuis hoor op Halloween nacht, als levende zombie. Soms letterlijk tegen mijn eigen hoofd slaand om mezelf er aan te herinneren dat ik wel degelijk wakker bent. Of wat je toch onder ‘wakker’ kunt verstaan. Ik krijg echt hoofdpijn door de inspanning om mezelf gaande te houden. En dan zit ik nog op een muizendosis van wat eigenlijk effectief ‘kan’ zijn tegen zenuwpijn. Of stop ik er maar beter mee en kijk ik (en voel ik) naar welke hoogtes de zenuwpijnen schieten? Moeilijk dilemma. Hiep hoi wat heb ik toch een goede relatie met medicatie!

Lindsey De Grande
(c) Dirk Wolf – Mediaplanet

Nu ja, een echte goede relatie heb ik dan weer met m’n dierbaren, en ik ben blij dat ik ook nu weer door weer en wind (maar nu vooral zon) op hen kan rekenen! De zon is trouwens echt wel de slak op mijn menu. Glibberig, slijmerig en niet lekker. Ik heb er zelfs een speelgoedzwembadje bijgehaald om mijn gekookte lichaam toch maar te overtuigen dat het best wel ‘koel’ is buiten. Dit omdat 2,5 liter water op een ochtend (én geen plaspauzes) later, absoluut geen verlichting bood. Een slaapwandelede kluizenaar is een handige en korte beschrijving voor mezelf momenteel;-). Maar toch zijn er ook wel leuke momenten geweest, dingen om me aan op te trekken, momenten om te koesteren. En deze staan ook de komende weken hier en daar verder ingepland! Als ik me dan toch moe en slecht voel dan liever van leuke dingen te doen, dan van niets te doen. Iets wat al zo vaak het geval is. Zo mag ik dinsdag een dag de Tour de France volgen, wat ongetwijfeld een unieke ervaring zal zijn! Alleen nog even zoeken hoe ik tegen dan mijn ‘adrenaline’ shot kan boven halen, zodat ik niet pas m’n ogen open, wanneer de koers al is aangekomen!

Uiteraard hou ik jullie op de hoogte!

Liefs en voor diegenen die in verlof zijn/gaan: geniet ervan!

Lindsey