May your choices reflect your hopes, not your fears!

foto 1En dan zit je daar, te staren naar je verlovingsring, de tranen bengelend over je wangen. En iedereen die zou denken, oh, ze is ontroerd, daarom weent ze. En niemand die gelijk zou hebben. Niet dat ik niet gelukkig ben dat Jens me ten huwelijk heeft gevraagd. Gelukkig is zelfs veel te beperkt voor wat ik voel. Ik ben zo dankbaar dat ik iemand in m’n leven heb, die ik zo graag zie en waar ik zoveel aan heb, dat ik zeg, met jouw wil ik echt m’n leven doorbrengen, jij behoort echt tot de m’n kern van dierbaren, m’n rotsen in de branding en omgekeerd! In goede en kwade tijden! En die kwade op vlak van gezondheid, daar zitten we nog middenin. En uiteraard ben ik nog veel dankbaarder voor het feit dat dit gevoel wederzijds is;) Anders zouden we met een klein probleempje zitten. En trouwen, vind ik nog altijd dat tikkeltje specialer, serieuzer, echter. Maar ieder zijn mening natuurlijk hierover! Dus ja, tuurlijk wil ik trouwen met Jens! En ik ben blij dat het er van zal komen!

Maar dan komt het. Wat? Waar? Wanneer? Hoe? Geen flauw idee! Gelukkig zitten we ook daar op dezelfde golflengte. Niet dat we het gaan blijven uitstellen, de illusie dat binnen korte termijn de dag komt waarop ik er eigenlijk wél energie voor zou hebben, is al eventjes naar de maan gekatapulteerd. Deze komt niet meer terug. Maar toch zou ik het willen. Willen kunnen kiezen wat en hoe, en geen rekening moeten houden met. Eens gewoon doen, zonder te analyseren, piekeren, bemiddelen en dan beslissen met nog altijd de gegronde vrees dat het alsnog teveel zal zijn.foto 4

Al die lieve reacties. Enerzijds ontzettend fijn, echt wel! En tegelijk ook pijnlijk. ‘oh, geniet van de voorbereidingen’!‘oh, zo fijn, én wanneer zal het zijn?’, ‘je hebt toch al een datum hé?’. Per soortgelijk zinnetje, kwamen er meer tranen opboksen in m’n ooghoeken. Tot het niet meer te houden was. En daar kwamen ze. De tranen. En hoe graag ik ook zou willen dat het er van puur geluk waren, het waren er deze keer van absolute eenzaamheid. Het gevoel dat er werkelijk niemand, begreep hoe moeilijk en dubbel dit alles is. Met tegelijk het schuldgevoel dat diegene in wiens armen ik te huilen lag, zou denken dat het is omdat ik het toch niet zie zitten. ‘Dan doe je het toch gewoon klein’, ‘trek je dat niet aan wat anderen zeggen of denken’, ‘nodig toch gewoon heel beperkt mensen uit’. Ja, dat is waar, maar was het maar zo simpel.

Als ik erover nadenk voel ik me als een koorddanser. Met 2 delen van mezelf lijnrecht tegenover elkaar. Niet alleen wat het trouwen betreft hoor, maar bij heel veel situaties. Het deel dat weet wat ze wilt, tegenover het deel dat heeft moeten ondervinden wat ze momenteel ‘slechts’ kan. Met de oorverdovende stilte van de eenzaamheid onder het touw, als supporter. Wie zal er het eerst vallen? En bereikt het ander deel dan veilig de overkant, of sneuvelt die ook ergens onderweg? Het beste scenario zou natuurlijk zijn dat we ergens onderweg elkaar tegenkomen en kunnen omhelzen. Samen stabieler staan op het touw, en er zo veilig afkomen, foto 2maar jammer genoeg gebeurt dit eerder niet, dan wel. Het is niet evident, ik weiger dingen te lang uit te stellen, want morgen, is voor niemand zeker. Maar anderzijds moet je het natuurlijk doen met wat momenteel binnen de mogelijkheden lukt. En daar begint m’n gevecht. Elke dag opnieuw. Maar ik ben er zeker van dat we er wel uit zullen geraken! Met hoe minder stress, hoe beter, want stress is een energievreter als een haai die net een school visjes voor zich uit ziet zwemmen. De energie is verdwenen nog voor je oogspieren de knipperbeweging hebben ingezet.

Fysiek zit ik terug in een periode van én pijn, én extreme vermoeidheid. Ze zijn allebei wel altijd aanwezig, maar de weegschaal is momenteel langs beide kanten hevig verzwaard. Dat weegt, zeker in een periode waarin ik het mentaal ook moeilijk heb. Mijn diagnose is bijna 4 jaar een feit. Een immens lange tijd, en tegelijk zo kort. Op vlak van atletiek is het nu enorm confronterend om de Olympische Spelen van Rio te zien naderen. Ik wil er niet teveel mee in aanraking komen, maar het gebeurt sowieso, lopen blijft dan ook m’n passie. De limieten staan een pak minder scherp dan in 2012, en de eerste atleten weten zich al te kwalificeren. Uiteraard immens goed voor hen, er is immers veel inspanning aan vooraf gegaan en er zal er ongetwijfeld nog veel volgen. Maar tegelijk wringt het zo gigantisch. Op die momenten voel ik me zo machteloos. Ik wil zoveel proberen en doen, op vlak van lopen, maar op zoveel andere vlakken ook. Niet telkens tegen die verdomde medicatie en kanker grenzen op boksen… MaarFear-Quotes-30 tegelijk voelt het zo vaak aan alsof ik tegen 100 gietijzeren muren achter elkaar aan het duwen ben. Het verroert geen vin. Ook al weet ik dat ik ze vaak millimeter per millimeter toch weet te verschuiven en dat zoiets pas na een ganse tijd ook met het blote oog zichtbaar wordt.

Op die momenten kan ik ook best (te) hard zijn voor m’n dierbaren. Ik ga er soms teveel van uit, dat als iemand me begrijpt, het wel hén moet zijn. Waardoor ik hen ook geen millimeter beweegruimte geef in de andere richting. M’n bolster opgetrokken, harnas aan en klaar om meteen in de aanval te gaan. Terwijl zij tegenover me staan als rustige, lieve herders, die geen vlieg kwaad willen doen. En toch zetten ze het niet op een hollen, dat is misschien wel het mooiste van alles! Al zou het nog mooier zijn als ik m’n harnas wat kan laten zakken. Een maliënkolder alleen, is ook al goed genoeg.

De komende periode zal ik toch wat meer mentale en fysieke rust moeten weten te vinden! Hoe, is me nog een klein raadsel, maar ik weet dat ik hierin nooit alleen sta!

Liefs en tot binnenkort!

Lindsey

Medische Campagne: Chronisch ziek zijn- Artikel

Schermafbeelding 2015-06-17 om 08.38.19Vandaag zit er als bijlage in De Standaard de medische campagne: Chronisch ziek zijn. Op onderstaande website www.mijnchronischeziekte.be, kan je ook heel wat artikels lezen! Van getuigenissen, tot experten, van nieuwe ontwikkelingen tot wetenschappelijke informatie. Uiteraard werkte ik hier graag aan mee, omdat ik zelf maar al te veel ervaar hoeveel taboes en cliché’s er hieromtrent nog bestaan, en vaak zelfs overheersen.

Elke situatie is verschillend en helaas zijn er heel veel situaties, heel veel (chronische) ziektes, met vaak ook heel wat ‘onzichtbare’ gevolgen, op het eerste zicht onzichtbaar dan toch. Dit maakt het er voor de de patiënten en mantelzorgers niet gemakkelijker op. Wij kunnen er niet van weglopen, maar laat er ons met z’n allen niet van weglopen. Geen (voor)oordelen, niet uitgaan van wat je denkt te zien, geen jaloezie of onbegrip, maar een eerlijke oprechte poging tot begrijpen en helpen. In beide richtingen!

Ergens las ik de Engelse spreuk, If you are planning for a year, sow rice. If you are planning for a decade, plant trees. But if you are planning for a lifetime, educate people. En eigenlijk moeten we het niet ‘leren’, het is iets wat ieder van ons diep vanbinnen al weet. We moeten het ons alleen terug herinneren.

Want Chronisch ziek zijn, daar moeten we doorheen, en dat gaat ietsje beter, niet alleen!

De online versie van m’n artikel kun je lezen door hier te klikken. 

Liefs!

Lindsey

Life’s roughest storms prove the strength of our anchors!

Mijn weerbericht van vandaag.

11059446_885848008154612_3354950459871097324_nGeen zonovergoten toestanden, geen storm, laten we het ‘wisselvallig’ noemen. En dat is op zich nog ok. De ochtend begon toch vrij stormachtig, maar dat had ik ook niet anders verwacht. Eigenlijk moeten we al terug gaan naar de nacht, en daar bevond ik me naar het zeggen alsof ik m’n 1e nacht in een kajuit doorbracht met storm op zee. Stil liggen kwam er niet aan te pas, en woelen was nogal zacht uitgedrukt. Levendige dromen alom en bij het opstaan het gevoel dat je alles hebt gedaan, behalve geslapen. Ik vertrok naar Leuven en moet er vermoedelijk uitgezien hebben alsof ik me de moeite had bespaard de badkamer op het woelig schip te gaan zoeken. Dan maar zo. Ook goed. Ondanks dat er wel degelijk vaste grond onder m’n voeten was, of toch onder de wielen van de auto, tijdens ons ritje UZ Leuven heen en terug, voelde het absoluut niet zo aan. Een dagje met draaierigheid ten top en wetende dat je elke wielomwenteling dichterbij je liefde-haat relatie komt. Een dubbeltje op z’n kant, niet wetende wat het vandaag in de aanbieding zal hebben. Storm dus, in m’n maag, maar eigenlijk in elk vezeltje van m’n lichaam.

Je zou verwachten dat het onweer los zou barsten bij het zien van m’n Prof. De trigger om m’n onbewuste schrik, boosheid, frustratie en angst te laten donderden in m’n lichaam, zodat het al lang niet meer onbewust bleef. Je zou het denken, maar wat je denkt, is niet altijd de realiteit. Het werd eerder een lichte opklaring, mede omdat het nog te fris in m’n geheugen zat. De dankbaarheid dat hij z’n foutieve streepje op het onderzoek blad bij : 24 uur urine debiet, met een net voldoende krullewietje had weten ongedaan te maken. Lifes_Roughest_Storms_Anchor_New_grandeHet kostte me maar een 5 minuten durende overtuigingszang, om de verpleegster te verzekeren dat ik die fluor gele bidon echt niet mee naar huis moest hebben. Heel wat minder moeite dan een tijdelijk nieuwe beste vriend elke seconde van de dag mee te moeten sleuren. Of 86 400 seconden om precies te zijn. En geloof me, dat kunnen heel wat toilet bezoekjes betekenen! Of laat dat toilet maar weg, heel wat bezoekjes. Ik zag het al voor me, mama, ik ga even een duurloopje doen, fiets je mee met bidon en trechter? Of hoe moet ik anders in dat gaatje mikken van 2 centimeter doorsnede? Schat, ik ga even boodschappen doen, doe jij even de gordel om mijn draagbaar toi toi toilet? M’n lachspieren vonden het eigenlijk wel nog aangenaam, maar m’n plasspieren zouden er toch moeite mee hebben! En laat deze nu nog altijd heel actief zijn door m’n medicatie.  Toch werd het me ietwat nat, niet van regendruppels, niet van toiletbezoekjes, maar van zwemvijvers onder m’n oksels. In het begin van de stress voor wat al dan niet komen zou, niet veel later omwille van de temperatuur die reeds op 33 graden stond.

11428953_10205841180940811_1482893089_nEn dan kwam ‘le-moment-suprême’. Wat zou het vandaag worden. Liefde, haat, of ook wisselvallig? Dan toch maar een onweer met toeters en bellen, lees: bliksem en donder en even geen grond meer onder de voeten? Of werd de opklaring ondersteund door een brede zonnestraal die een wolk te slim af wist te zijn? Ik zou graag willen kiezen, maar in dit verhaal, op zo’n dagen, ben ik lijdend voorwerp. Het onderwerp mag dan ook mezelf zijn, het gaat me toch het petje te boven. De keuze is niet aan mij. Die wordt voor mij gemaakt. Wat ik er mee doe, heb ik dan weer wel in de hand! Laat het ons er bij houden, dat de ‘relatie’ stabiel is. Het is geen kop of munt geworden, geen goed of slecht. Er ergens middenin. De dosisverhoging heeft een beetje effect, maar toch niet zoveel als ik gehoopt had. Een druilerige dag, zonder extremen. Alle mogelijke scenario’s open. In welke richting ook. Veel meer woorden kan, zal en wil ik er nu even niet aan toevoegen. Alles wordt even aangehouden zoals het de voorbije weken was. Helaas betekent dit hoogstwaarschijnlijk hetzelfde voor m’n nevenwerkingen. Kortom, geen nieuws onder de zon. Maar soms moeten we daar al tevreden mee zijn!

11266455_887010624705017_6996057895806427895_nEen bewogen dagje dus, waarin het vechten was om de wolken elkaar niet te laten verdringen. Maar waarin sommige zonnestralen er toch dapper door geraakten! Zonnestralen, zoals de gedachte aan het nieuws van m’n 3e druk van m’n boek, het horen dat het boek de lezer blijft bereiken en m’n boodschap verspreid wordt. M’n oplaaiende ambitie om die communicatie en steun mee aan te blijven wakkeren, iets wat ik zeker zal proberen tijdens geplande lezingen en bijeenkomsten. Of de zon bij het vooruitzicht om een slaatje te gaan eten, ergens onder een boom, in de natuur. De zonnestralen van een leuke babbel, én zelfs die aan de brulkikkers die deze ochtend m’n MP3 overstelpten tijdens m’n duurloop. Ook de gedachte aan de stralende glimlach die ik van m’n professor kreeg, tijdens mijn pleidooi naar nevenwerkingen toe. Mijn weerbericht vandaag, bevatte veel hardnekkige wolken. En ze zien er soms verdomd beangstigend uit. Niet alleen zien, ze zijn het ook. Maar zonnestralen weten er altijd door te komen. One way, or another. En dat zullen ze blijven doen!

Liefs, Lindsey