Hope is faith, holding out its hand in the dark.

Hallo iedereen

Ondertussen zijn we een kleine maand verder en is de dosisverhoging al even lang een feit. De eerste weken ging dit gepaard met zoveel xhoofdpijn, dat ik er letterlijk kots ongemakkelijk van werd. Ik hoop dat ik binnen enkele weken kan zeggen dat dit het waard is, en de kanker weer de daling heeft ingezet! Ook de vermoeidheid is weer in die mate dat het aanvoelt alsof ik m’n lichaam in 2-voud achter me aan sleep.

foto 2Gelukkig stond er recent een weekje vakantie op het programma, waar ik enkel en alleen op de strandstoel ‘moest’ liggen, onder de parasol en zo nu en dan de loopband opzocht. Het was er als het ware een beestenboel, maar dan een leuke. Braden als een kip aan ’t spit, (en dus soms zweten als een otter) en dagelijks m’n partijtje lopen op de loopband als een hamster in z’n rad. Dit zorgde er voor dat ik me ’s morgens toch een heel klein beetje zo fris als een hoentje voelde. Het hielp wel veel dat Jens me insmeerde met zonnecrème en ik het zelf niet moest doen, anders zou de pijn in m’n armen niet draaglijk geweest zijn. Daarnaast  had ik m’n zonnebril zo prominent en continu op m’n neus dat het lijkt alsof ik gaan skiën ben, maar anders was  de hoofdpijn niet doenbaar… Maar dat maakt niets uit, we hebben er van genoten en dat is wat telt! De zorgen en het piekeren wat vergeten, de agenda -die altijd veel te vol aanvoelt  ondanks dat ik er al zoveel uit moet schrappen- thuisgelaten én heel wat ruimte en gaatjes in de valies om energie op te doen! Mijn gedachten konden eens alle kanten opgaan, en deze keer mocht het ook, had ik er ook écht tijd voor. En dat is goed.

Ondertussen kreeg ik ook het leuke nieuws dat er een 2e druk van mijn boek is! Bedankt aan iedereen die het foto 3reeds kocht en las! Ik hoop echt dat jullie er iets aan hadden en mochten jullie denken aan mensen die er ook iets aan zouden hebben, deel die boodschap dan gerust! Het zou mij alvast enorm deugd doen! Ze hoeven het boek absoluut niet te kopen, leen het met plezier uit! Maar hoe meer mensen er op één of andere manier wat kracht en steun kunnen uithalen, hoe meer openheid en communicatie er daaromtrent komt, des te meer het kan losmaken bij mensen en in de maatschappij. Des te meer er hopelijk verder gekeken wordt dan de snelle (voor)oordelen en cliché’s.

foto 2Zondag mocht ik ook mijn 26e verjaardag vieren. Mogen, dat besef ik des te meer! Toch kon ik het ‘s morgens wel op een gillen zetten en scheelde het niet veel of mijn pruillip had tijdelijk de bovenhand gehaald. Ik had een erbarmelijke nacht achter de rug, zo eentje met veel pijn en het zien verspringen van de klok, minstens elk uur. Dat betaal je dan natuurlijk cash ’s morgens. Ik besef maar al te goed dat verjaardagen niet betekenen dat je je plots een dag eens beter of goed voelt, maar toch kon ik wel janken bij het besef dat het die dag juist slechter was! Gelukkig heb ik m’n lichaam even de tijd gegeven toch wat op gang te komen, én hebben we in de namiddag genoten van een half uurtje laser shooten in een doolhof. Ik gilde me te pletter, zodat iedereen meteen doorhad waar Lindsey zich bevond. Jefoto 4 kunt al raden dat ik niet als winnaar uit de bus kwam;). Maar bovenal hebben we ons enorm geamuseerd en konden we nadien onze energiereserves weer aanvullen met heerlijke taart! Wat we ook doen, hoe ik me ook voel, verjaren met m’n dierbaren dicht bij me, is sowieso het mooiste wat ik me kan bedenken! Een dag waarop niets moet, en alles mag. Een dag waarop ik kan vertrouwen dat m’n dierbaren ervoor zorgen dat het ongeacht hoe ik me voel, een geslaagde verjaardag wordt.

Komende zondag doe ik mee met de Wings For Life Run in Ieper. Ik weet hoe belangrijk hoop is in mijn leven. Dankzij de vele lieve mensen rondom me, krijg ik dit zo goed als continu aangeboden. Maar ook dankzij de verdere onderzoeken, het besef dat de dag komt waarop ze alle kankers kunnen genezen, voor goed, én met een goeie levenskwaliteit tijdens/nadien! Die hoop wil ik aan zoveel mogelijk mensen geven, en dus ook aan dwarslaesiepatiënten. Aangezien alle kleine beetjes helpen, was de beslissing snel gemaakt om daar mee te lopen en zo mijn inschrijvingsgeld integraal naar die onderzoeken te laten gaan. Zo kunnen ook zij hopen dat de dag komt, waarop ookwings-for-life-world-run zij terug kunnen lopen, wetende dat ze er ondertussen niet alleen voor staan en heel wat mensen over gans de wereld die dag (maar hopelijk ook de rest van het jaar) hun beste beentje zullen voorzetten!Het principe van de ‘catcher car’ zal ik dit jaar niet op me laten toepassen. Ik zal niet lopen tot de wagen me inhaalt en ik de wedstrijd moet verlaten, aangezien ik me niet compleet groggy wil/kan lopen en het niet belangrijk is hoe ver, hoe snel, hoe intensief! Ik zal wél m’n duurloopje in die run integreren om zo een van mijn liefste dingen te doen, lopen, zodat heel wat mensen écht kunnen blijven hopen!

De komende maanden zullen er ook hier en daar nog een signeersessie/boekenverkoop komen, uiteraard hou ik jullie hier op de hoogte! Wie m’n boek gelezen heeft en graag hierover iets kwijt wilt, mag mij natuurlijk ook altijd zelf contacteren!

Veel liefs en tot binnenkort!

Lindsey

x

I’m just wondering – can it? #iedereentegenkanker

Allemaal tegen kanker. Allemaal, tegen welk obstakel ook. Het klinkt mooi. Maar tegelijk zo abstract.

Wat is het? Wat betekent het? Wat is allen samen, eenheid, in een periode waarin mensen vaak verkiezen weg te lopen van hun problemen, laat staan van anderen met problemen.

In een periode waarin vluchtige contacten zich afwisselen met ‘Alles goed, ja?’, waardoor je vraag en (weliswaar een vaak foutief) antwoord in één adem krijgt. Een periode, waarin presteren, bestuderen en steeds beter doen, de maatstaf lijkt.
Waarin uiterlijke schijn soms belangrijker is, dan wat dan ook. Waarin alles en iedereen al in een hokje zit, nog voor we echt weten waar het om gaat. Een periode waarin de maatschappij zo druk en veeleisend is, dat we op het eind van de dag amper voor onszelf hebben gezorgd laat staan voor een ander.

Dus kan het, die eenheid, allemaal samen? En wat is het dan?
Je portemonnee bovenhalen en schluss, plicht gedaan voor een jaar? Een kortstondig gecreëerde ‘verbondenheid’ die aan elkaar hangt met grootse boodschappen, bekende gezichten, glitter en acties? Een verbondenheid die nog geen week later uit elkaar is gespat en waar niemand nog naar kraait?

Kan het ook anders? Kunnen we écht verbonden zijn? Blijvend? Echt steun geven? Elkaars weg helpen effenen?
Kunnen we de liefde voor onszelf en anderen in die mate tonen, dat mensen die het moeilijk hebben, niet langer het gevoel hebben in de wachtrij te staan? Wachtend op welk sprankeltje positieve wending dan ook?

Kan het, dat hoe moeilijk we het soms ook hebben, we altijd voelen en weten, dat er hoop is?
Dat we er op kunnen vertrouwen dat een vriendelijk gebaar, een lach, wat hulp reeds zijn gps op ons heeft afgestemd?
Kan het, dat geven en nemen zo in evenwicht komt, dat het voelt als verbonden samen leven in menselijkheid, met zowel onze gebreken als onze talenten ?

Zou het kunnen dat allemaal samen, niet slaat op grote bedragen of grootse acties,  maar op de ontelbare kleine dingen die ieder van ons ten alle tijde voor elkaar kan doen, wil doen ?

Zou het kunnen dat vluchtige contacten dan plots niet meer interessant zijn? Maar dat je geboeid geraakt door de vraag hoe het écht met die persoon gaat? En met interesse naar het antwoord luistert? Zou het zelfs kunnen dat je er deugd van hebt? Lacht?

Zou het kunnen dat je de volgende keer je geldbeugel niet langer bovenhaalt omdat het moet, omdat het hoort, uit compassie, of om wat je denkt te zien?
Zou het kunnen dat je hem juist bovenhaalt omdat je het kan en wilt, misschien zelfs voelt? Zou het kunnen dat het dan zelfs die wachtrijen overbodig maakt?

Ik durf te geloven van wel. Ik durf te geloven dat het kan.

Meer nog, ik weet en voel dat het kan. En zal. Jij hopelijk ook! Liefs, Lindsey x

11188388_868813956524684_7537218380352984175_n