If the plan doesn’t work, change the plan. Not the goal.

Hallo iedereen,

if-the-plan-doesnt-work-then-change-the-plan-not-the-goal kopieOp voorhand zei ik wel dat ik niet zou weten wat de verlossende woorden zouden zijn die ik wilde horen op controle, dat ik niet zou weten wat ik ‘goed’ nieuws zou vinden. Maar ik weet wel wat ik geen goed nieuws vind. En jammer genoeg was dit wat ik hoorde vorige week.

Niets alarmerends volgens de proffen. Uit hun mond heb ik nog nooit alarmerende woorden gehoord, toch niet wat hen betreft. Zelfs m’n diagnose was destijds niet alarmerend… Maar intussen is het duidelijk : de lage dosis behandeling waar ik op sta, is niet voldoende om ooit in die complete remissie te komen. Om ooit te kunnen stoppen met de behandeling. De waarden zijn weer beginnen schommelen, naar boven uiteraard, want als het naar beneden is, noemen ze het geen schommeling. Dan is het een daling. Ik noem het dus een stijging. Want wat moet ik anders denken als ik de getallen zie oplopen? Wat ik dus enkele maanden zei: enerzijds sta ik dichter dan ooit bij wat ik wil bereiken, want ondanks de lage dosis, daalt m’n kanker, maar anderzijds kan ik er een fractie later juist mijlenver van verwijderd zijn, is realiteit geworden. En begin nu niet met : “wat je denkt-trek je aan”, en al die uitspraken die ik ook soms hoor. Dat is niet aantrekken, dat is realistisch denken over iets waar je helaas middenin zit. Ik doe niet anders dan denken, geloven, hopen, dat ik te horen krijg: niets meer meetbaar, kanker weg, behandeling stop. Ook nu.

(c)Faye Pynaert en Sarah De Rycke
(c)Faye Pynaert en Sarah De Rycke

Op slag kreeg ik het gevoel dat ik 4 eieren had ingeslikt. Een in m’n buik, 1 in m’n maag, 1 ter hoogte van m’n borstkas en 1 in m’n keelholte. Geen kievit eitjes. Neenee, zeg maar struisvogeleieren. Op de één of andere manier moest ik zo snel mogelijk die in m’n keelholte zien door te slikken, want ik moest weten hoe of wat. Hoe weinig er ook te beantwoorden viel. Hoe moeilijk ik ook zinnen kon vormen. Een half uur heb ik binnen gezeten, terwijl ik op voorhand nog tegen mama zei: Oh, ‘t zal wel weer zijn, “kanker stabiel, laat ons behandeling stabiel houden en we zien elkaar binnen enkele weken terug”. Op voorhand had ik over dit scenario nog gesakkerd. Want daar ga je weer, richting huis, de teller weer op het aantal dagen alvorens de volgende controle is, elke dag hopende dat het zal beteren. Op voorhand, leek dit kei irritant. De realiteit echter, had dit een doenbaar scenario gemaakt. Toch zeker in vergelijking met deze die het wél was. De prof nam z’n tijd, en ik die meestal altijd weet hoe en wat gezegd, wrong me in alle bochten om te proberen uitleggen wat ik wilde vragen en te weten wilde komen.

Er zijn enkele opties: of we houden alles nog even zo. Zien wat de waarden doen, met het vermoeden dat het verder zal schommelen (met mijn vrees dat de schommel het plots begeeft en ik richting lucht gekatapulteerd zal worden). Of we verhogen de dosis wat. Maar doordat ik op de lichtste dosis zit, is een dosisverhoging meteen gelijk aan een verdubbeling. En wat met de nevenwerkingen dan? Weer erger? Kan ik evengoed mijn zomerslaap starten. En beginnen aandelen kopen in pijnmedicatie, want ik zou misschien verplicht instaan voor een forse verkoopstijging. Als ook die medicijnen erbij niet te belastend zouden zijn voor mijn lichaam uiteraard.

foto 1Ik hoorde mezelf nog vragen: hoe groot is de kans dat ik hiermee wel op die complete remissie kan komen? Hoe groot is de kans dat ik hiermee de behandeling ooit kan stoppen? En ik zag hem de woorden zoeken om toch maar niet te moeten zeggen, heel klein. Ik wilde zeggen: want als de kans heel klein is, is het het niet waard. Maar ik wist dat dit een grote leugen zou zijn. Hoe klein de kans ook is, met beide handen zou ik ze vastgrabbelen, om die hoop te bewaren. Ook al heb ik een microscoop nodig om het sprankeltje hoop te zien… nog zou ik het proberen. Ik vroeg zelf of ik niet naar de maximale dosis kan gaan. Voor mij zou dit hoogstwaarschijnlijk betekenen, ziekenhuis en kattenlam liggen. Maar als vb. een maand zoiets, zou betekenen dat ik sneller weer op een hele lage dosis kan komen, en zo sneller misschien kan stoppen, ik doe het meteen. Zonder aarzelen. Check me maar meteen in. Misschien enkel nog langs de pyjama winkel om enkele nieuwe exemplaren te vergaren;-).

Buitengekomen had ik het even niet meer. Ik wilde keihard wenen en krijsen, maar er kwam niets uit. Ik kon het ook niet aan op dat moment. Als ik er nu zou over nadenken, denk ik dat ik crash. Even maar. Maar toch. En daar heb ik nu geen tijd voor. Ik moet eerst zo rationeel mogelijk proberen nadenken wat we gaan doen qua behandeling. Of we iets gaan doen qua verandering. Ik wil niet weer mossel nog vis gaan doen. Toch verhogen, toch iets slechter voelen, maar niet voldoende om iets betekenisvol aan de kanker te wijzigen. Ik wil ook niet bij de pakken blijven zitten en denken, goh, dan wachten we enkele maanden en zien we dan wel. Want elke maand langer als dit, is in mijn ogen te lang, zolang er andere en betere opties zijn.

Ik zie ook hoe het weegt op m’n dierbaren én ook dat weegt door bij mij. Het is genoeg geweest, voor hen én voor mij. Maar daar schiet je natuurlijk weinig mee op. Ik kan het ook niet goed verdragen om hen te zien afzien, maar het is niet dat ze het voor me kunnen verbergen. En dat wil ik ook niet. Normaal zou ik nu met Anke babbelen en dat zou opluchten, ook al zouden er geen oplossingen uit dit gesprek komen. Nu voel ik me alsof de struisvogel eieren blijven binnenkomen en ik niet uitgelegd krijgt wat ik denk, wat ik voel, hoe het is. Niet dat ik mezelf beklaag, ik weet dat ik hier ook uit kom. Dat er ook hier oplossingen voor klaar liggen. Maar ik zou ze liever al zien en weten. Hoe sneller hoe beter.

Er hadden enkele mensen gevraagd, én, ga je laten weten hoe het was? Al weten er meestal niet veel mensen wanneer ik exact moet gaan. En dat is bewust om zo’n dingen te voorkomen. Als de vraag vanuit m’n medisch team komt, ga ik er uiteraard op in! Graag zelf. Maar voor alle anderen, die vraag stel je beter niet aan mij, of aan m’n dierbaren. Al is het eigenlijk aan mij om te antwoorden, neen, daar staat m’n hoofd gewoon echt niet naar. Maar dat durf ik dan weer niet. Want ik weet dat het wel goed bedoeld is, een teken van: we zijn met je begaan. Maar het foto 2laatste wat je wilt, welk nieuws je ook te melden hebt, is meteen te moeten je lijstje af gaan van mensen die je op de hoogte moet houden. Wat moet je trouwens zeggen? Laat staan dat je dan wilt horen: kop op hé, positief blijven, het zal wel beteren! Dat zal wel komen, dat positief denken, maar alles op z’n tijd na zo’n controles. Net zoals ik altijd eerst de tijd nodig heb het voor mezelf een plaats te geven, alvorens ik er andere mensen bij betrek. Ook nu met de komende beslissing qua behandeling. Ik wil er niet over praten, want momenteel kan ik er niet over praten. Zo simpel is het, en tegelijk zo moeilijk.

M’n struisvogel eieren zitten er nog altijd. Zal wel even duren vooraleer die de weg naar buiten vinden. Maar uiteindelijk zullen ook deze verteren en ruimte maken voor betere dingen!

Zoals ik gelukkig altijd mag ervaren, zijn er altijd mensen, gebeurtenissen,… die maken dat zelfs in periodes waarin de wanhoop net iets meer overweegt, de hoop snel weer de bovenhand krijgt. Dat je in tijden waarin je hart eigenlijk weent, toch weer een lach en een warm gevoel kan krijgen. Onder andere deze Magical Head, was daar een deel van! Nu nog die figuurlijke haas uit m’n hoed kunnen toveren tegen kanker, en we staan weer een stuk verder!

Liefs

Lindsey

 

Courage is not the absence of fear, but the ability to overcome it!

Hallo iedereen

foto-5De controles in Leuven kwamen er weer aan, dus stilaan switchte mijn lichaam onbewust van een verroeste occasie oldtimer, naar een blitse Formule 1 wagen. Alles inwendig wel te verstaan. Eenmaal in het ziekenhuis losgelaten, sloeg de motor weer op hol en was er met mezelf geen blijf te houden. Rationeel denk ik dan, komaan Lindsey, je kunt hier toch niets aan veranderen, 10 tubes bloed afgeven, dagen wachten op de resultaten, en dan gaan bespreken. Zo simpel. Was het maar zo. Want veel sterker dan het rationele, is het fysieke, én het emotionele, én alle mogelijke combinaties daar rond. Geloof me, dat zijn er veel. Het is de periode in de maand, waarop al de vragen weer komen opborrelen, waarop de lijn tussen wanhoop en hoop weer zo akelig dichtbij komt te liggen, maar waarbij anderzijds de hoop ook weer zoveel feller wordt, omdat je gewoon die verlossende woorden wilt horen!

11014932_844098102329603_145248248529167141_nAl weet ik soms niet wat voor mij de verlossende woorden zouden zijn. Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk wil ik die kanker weg, want dat zou op termijn hopelijk ook beteken: genezen en stoppen met de behandeling. Maar het probleem is: op termijn. Dat zou betekenen nog minstens 2 jaar dezelfde behandeling aanhouden. Geen ‘maar’, geen ‘onderhandelen’, gewoon doen. En dat is niet zo simpel met hoe ik me voel. Dat is niet zo simpel, wetende dat die 2 jaar ook veel langer zouden kunnen worden. Wetende, dat je eigenlijk niets met zekerheid weet. Zelfs niet mocht de kanker eens niet meetbaar zijn. Wat uiteraard toch een feestje zou betekenen, een kleintje dan toch, maar we zouden ervan moeten genieten zolang het kan.

Anderzijds, wil ik nu vooral horen: De behandeling zullen we veranderen. Want veranderenquotes-cute-life-quote-quotes-about-moving-on-love-Favim.com-560627_large-2 kopie, betekent, kans op beteren. En beteren, is nog steeds wat ik wil. Wat ik ook nodig heb. De gedachte houdt me recht, maar de realiteit, mag ook wel beginnen komen! Al kan veranderen ook synoniem staan voor verergeren, en dan slaan m’n hersenen weer helemaal op hol. Dus zoveel mogelijk gedachten verzetten is dan weer aan de orde. Al moet ik ook daar de balans in de gaten houden tussen gebrek aan energie én dwang om toch iets te kunnen doen, als het maar niet piekeren is.

Het is een bewogen periode geweest. Eentje van uitersten. Logischerwijs, heeft dit ook z’n impact op hoe ik me voel. Maar dan zonder uitersten. Gewoon 1 constante. : slecht en futloos. Niet zo fijn, maar ik ‘freak’ er toch al minder onder dan vroeger. Ik probeer het te ondergaan, wetende dat een betere periode er wel zit aan te komen. Wetende dat ik het tegelijk zo weinig mogelijk ‘onderga’, want doorgaan wil ik. En dat betekent er ook soms tegenin gaan. Al lukt dit (gelukkig) niet altijd. De make-up wordt dus regelmatig boven gehaald, zeker als er toch nog een interview e.d. gepland staat. Dat misleidt de mensen rondom me maar al te vaak. Kon het m’n lichaam ook maar misleiden.

Foto (c) Tom Brinckman
Foto (c) Tom Brinckman

Diegenen die m’n boek reeds hebben gelezen, hebben hopelijk ook de laatste pagina gevonden. Deze waar onder andere enkele van mijn helden opstaan, die ook een blog of website bijhouden. Anke, had daar meer dan terecht, haar plaatsje gekregen. Anke was ook diegene die als eerste ‘externe’ mijn boek mocht ‘previewen’. Schrik dat ik daarvoor had! Want Anke was terminaal, en het laatste wat ik wilde, was mensen kwetsen of voor de borst stoten, ook al is het dan wel de realiteit, mijn realiteit, die ik aan het woord laat. Maar schrik was voor niets nodig! Ze was heel bemoedigend, positief en vastberaden dat dit er moest komen, dat dit de buitenwereld moest bereiken. Eigenlijk was Anke altijd zo. Doorzettend en moedig. Niet dat het niet zwaar was, niet dat neerslachtige dagen er niet bij hoorden, maar wel dat hoop en moed het altijd wonnen. We werden heel close, dachten zo vaak hetzelfde, spraken met elkaar zonder woorden en konden elkaar sussen met even weinig woorden. Ik heb ongelooflijk veel van haar mogen bijleren! Helaas is Anke nu niet alleen een van m’n helden, maar mogelijks ook één van mijn ‘helpers’ hierboven. Je weet dat dit eraan kan komen, maar je er op voorbereiden, kan je nooit. Toch zou ik de momenten en contacten met haar, voor geen geld ter wereld willen missen hebben, Anke zit in m’n hart voor altijd!

Maar het verdriet vroeg veel van m’n lichaam, in een periode waarin ik eigenlijk al heel wat extra nodig had rond de publicatie van mijn boek. Gelukkig heb ik mijn dierbaren en ook heel wat mooie mensen rondom me die me hierin goed hebben ondersteund, en dit trouwens nog steeds doen!

11043403_852677051460791_2882996548416074186_oDe vele leuke en positieve reacties van mensen die m’n boek lezen, horen daar zeker bij! Niet dat het altijd rooskleurige verhalen zijn, en dat hoeft ook niet! Ik weet dat het emotioneel een zwaar boek is, maar het is juist sterk en goed die emoties ook toe te laten en vrij te laten. Het leven is geen aaneenschakeling van happy momenten! Maar door de zware periodes, leren we ook van de happy periodes genieten, leren we ze te koesteren, leert het ons stil te staan bij alle mogelijke varianten op wat is of kan zijn. Ik heb het niet geschreven omdat je niet zou sakkeren omdat je vandaag toch wel alle rode lichten hebt in het verkeer, of in een grote plas water bent gestapt, geloof me, ook ik kan hierop nog wel eens sakkeren. Maar wel omdat je dit zou relativeren. En op termijn misschien gewoon nog een keertje extra in de plas zou stappen. Je kleren waren immers toch al vuil, kan je er maar van genieten ook. Dit vergt een leerproces waar ook ik nog elke dag verder aan werk.

Ik hoor heel wat verhalen van andere mensen én het sterkt me te weten, ik ben niet alleen, ik denk daar niet alleen over, er zijn er nog veel die hetzelfde ervaren. Anderzijds is het ook triest, op één of andere manier. Ik zou soms toch liever alleen zijn. Het zou m’n eenzaamheid vergroten, maar anderen zouden die dingen niet moeten ervaren. Tegelijk hoop ik dat alle kleine beetjes helpen, en dat veranderingen en oplossingen op komst zijn! Ik ben ook dankbaar en blij voor alle mensen die gekomen zijn tijdens de signeersessie in de Standaard Boekhandel in Brugge. Zoveel mensen die te bewonderen zijn, voor zoveel verschillende redenen!

lindsey-de-grandeVanaf heden kan je ook via mijn website op het fotootje klikken in de rechter kolom, waar mijn boek opstaat. Dan kom je rechtstreeks op de site van Lannoo, waar je het boek met 15 procent korting kunt kopen. Deze actie blijft nog lang geldig, in de hoop dat zoveel mogelijk mensen op een of andere manier in contact komen met m’n boek, en er op een of andere manier iets aan hebben! Uiteraard zijn de boeken ook te koop op andere online winkels en in zo goed als alle boekhandels.

Het is nu dus wachten op de kankerresultaten én misschien nog meer dan dat, wachten op iets meer energie en minder pijnsignalen. Maar daarvoor zal ik toch wat zaken uit m’n agenda moeten schrappen en terug meer rust inlassen, al krijg ik soms de kriebels alleen al van het woord : rusten. Want dit betekent meestal juist nog meer pijnsignalen, toch zeker in eerste instantie. Ah, soms moeten we het gewoon even over ons laten waaien, én momenteel is er wind genoeg, dus dit zal wel geen probleem zijn!

Liefs en tot binnenkort!

Lindsey

Problems are not stop signs, they are guidelines.

Hallo iedereen!

foto-31Voor diegenen die 24 februari vruchteloos aan de boekhandel stonden, (sorry voor het misverstand: blijkbaar betekent ‘uitkomen’ niet automatisch ‘in de winkel liggen’) én diegenen die later op de week te horen kregen dat het al uitverkocht was: bedankt om zo snel mijn boek in huis te willen halen én ik hoop dat jullie binnenkort jullie exemplaar hebben! Het doet me deugd te horen dat er velen zijn die het boek willen lezen! Het zal me nog meer deugd doen, hopelijk, te horen, dat jullie er effectief iets aan hebben! De uitgeverij beent de bestellingen continu bij, dus iedereen die wilt, zal er zeker één kunnen kopen de komende dagen, weken, maanden,…!

Er is geen ghost-writer aan te pas gekomen, meer nog, ik heb als een pitbull alle kleine aanpassingen zitten verdedigingen, zodat het echt wel mijn boek bleef en zo goed als enkel de spellingsfouten er uit zijn gehaald. Niet omdat ‘ik’ belangrijk ben in het verhaal, maar net omdat zo’n verhalen hele dagen gebeuren én omdat het tijd is de boodschap die ermee gepaard gaat, onder de mensen te krijgen! Ik ben daarvoor bereid indien nodig, in de vuurlinie te gaan staan én enkele kogels op te vangen, omdat ik weet dat het op het eind van de rit, het wel waard is enkele taboes en clichés uit de wereld te helpen en mensen aan het denken te zetten. Niet dat ik het gevoel heb in de vuurlinie te staan hoor.

(c)Tom Brinckman
(c)Tom Brinckman

Absoluut niet. Ik voel me juist enorm gesteund én ben jullie daar heel dankbaar voor! Durf doorheen de façade kijken van wat je denkt te zien, om de échte realiteit te (willen) zien. Dan pas, kan je elkaar echt steunen en helpen. Helpen om met de brokstukken iets nieuws op te bouwen en dromen en doelen te verwezenlijken! Niet dat het elke dag rozengeur en maneschijn zal zijn, niet dat er geen slechte dagen of periodes zullen inzitten, maar wel om op het eind van de rit, de hoop en de liefde altijd te laten winnen! Zo probeer ik nog steeds zelf mijn leven te domineren, én weiger ik dat mijn kanker het van me overneemt. Dat gaat de ene dag al beter dan de andere, maar ook al is het een groot deel van me, ik ben gelukkig veel meer dan dat!

11007724_838918456180901_5471340443165831629_nMijn ogen beginnen dan ook spontaan te draaien als een wasmachine in centrifuge stand, wanneer mensen de vraag stellen: hoe is het met je, maar het overduidelijk is dat voor hen, JE synoniem staat met JE kanker. Mijn kanker is geen taboe, ik kan én wil er open over praten. Maar niet altijd, bespaar me dat! M’n kanker heeft veel invloed op m’n leven, maar hoe het met me gaat, gaat gelukkig ruimer en breder dan dat! Juist omdat ik ook veel heb om me aan op te trekken, juist omdat ik fantastische dierbare mensen rondom me heb.

De afgelopen periode was enorm druk door onder andere interviews. Gelukkig waren de meeste in de weken voordien al afgelegd, zodat ze wat gespreid werden én afgewisseld konden worden met veel rusten. Toch was het de afgelopen periode (te) druk. Mijn lichaam voelt nog steeds aan alsof er 10 bulldozers over zijn gereden. Maar anderzijds krijg ik ook energie omdat ik ergens merk dat het dingen losmaakt bij mensen. En losmaken is de eerste stap naar meer! En alle beetjes helpen! Het is ook grappig om de journalisten die m’n boek niet hebben gelezen, er in 5 seconden uit te halen. Dat, of ze hebben de boodschap niet begrepen. Dat laatste zou me eigenlijk vooral triest maken, al kan het zijn dat er soms meer tijd nodig is alvorens bepaalde zaken doordringen! Niet dat mijn verhaal of mijn boodschap, dé boodschap is hoor. Iedereen mag, én misschien moet, voor zichzelf praten! Elk verhaal is anders! Maar geef elkaar de kans om het verhaal te vertellen!

schermafbeelding-2015-03-02-om-173856Zelf krijg ik tot in het oneindige de vraag: én Rio De Janeiro 2016? Ja, inderdaad, de Olympische Spelen… En het feit dat ik in een moment van zwakte heb toegezegd me te laten volgen gedurende een 10-tal momenten in het afgelopen anderhalf jaar voor het programma op één met de voor mij nogal ongelukkige naam ‘Afspraak in Rio’ zal er waarschijnlijk geen goed aan doen! Alhoewel, het was niet in een moment van zwakte. Ik heb lang getwijfeld of ik me zou laten filmen of niet. Want ze filmen ongelofelijk veel uren, en dan wordt er daar een fractie uit geknipt en effectief getoond. Hoe kom je daar uit? Als die ‘atlete’ die haar niet wilt neerleggen bij het feit dat ze kanker heeft én als zielepootje nog probeert te trainen? Ik hoop het niet! Anderzijds, wat dat niet neerleggen betreft, klopt het ergens wel! Ik leg me niet zomaar neer bij alles wat de kanker als een boemerang mee naar beneden probeert te sleuren! Dat ik kanker heb, ok, dat is klote én best wel erg. En wat de kanker met m’n lichaam doet, of meer bepaald de behandeling, dat heb ik voor een groot deel niet in de hand. Dus wat ik wel in de hand heb, het proberen nastreven van m’n dromen én doelen, wil ik graag in de hand houden! Dat ik daar nog altijd mijn evenwicht in probeer te vinden, is even juist. Maar het klopt gewoon dat er op die manier sowieso ook andere dromen en doelen op mijn weg komen! Zoals dit boek schrijven en hiermee mensen proberen te bereiken!

wisdom-quotes-about-life-and-loveM’n drang om zoveel mogelijk de realiteit aan het licht te brengen, overheerste van de schrik hoe ik en m’n dierbaren in beeld zouden gebracht worden én hoeveel (teveel) energie dat filmen me zou kosten. Want het niet zien van de realiteit is niet enkel bij kankerpatiënten het geval. Het gebeurt overal. En ook topsporters worden vaak gemaakt of gekraakt daar de prestatie van 1 dag. Soms terecht, maar meestal niet. De weg ernaartoe is geen exacte wetenschap, én de weg van die 10 atleten eens aan bod laten komen, kan niet slecht zijn. Niet?

Ik zei meteen dat ik me niet in dat ‘plaatje’ voelde passen. 10 atleten volgen op weg naar de Olympische Spelen, mooi! Maar zelfs anderhalf jaar geleden wist ik dat hun kans om die spelen te halen in 2016 (misschien zelfs ooit) in vergelijking met de mijne, compleet in onevenwicht stonden. Ik kan niet alles in teken van die Spelen zetten, want m’n behandeling steekt er continu serieuze boomstronken tussen.  Daarnaast gaat mijn gezondheid ten allen tijde voor! Het is m’n passie én ik doe het graag, maar niet kost wat kost, daarvoor is er teveel moois in deze wereld! Maar anderhalf jaar geleden had ik natuurlijk net enkele wedstrijden gedaan, die op zich veelbelovend waren! Ik kon toen absoluut niet voorspellen dat m’n behandeling ondertussen alweer enkele keren zou opgedreven zijn (in tegenstelling tot mijn trainingen), én uiteindelijk weer veranderd. Dus neen, laat ons gewoon in mijn bijzijn niet spreken over Rio. Er komen nog Olympische Spelen, en ik weet dat ik momenteel m’n conditie onderhoud om alle opties open te houden. Zodat ik zelf hopelijk kan beslissen ja of neen, op alle vlak, en niet m’n kanker.

foto-4Een ander ‘’gegeven’’ dat ik vaak krijg is: maar je bent toch nog druk bezig! Automatisch krijg ik het gevoel in de verdediging te moeten gaan. Wat ik af en toe ook doe, ja maar… En nu denk ik, weet je wat, lees m’n boek eens, en hopelijk krijg je er dan een duidelijker beeld over. Ik krijg dat niet uitgelegd in 5 minuten, én ik steek m’n energie liever in andere conversaties dan om die kortzichtige én kort door de bocht geformuleerde veronderstellingen te weerleggen. Tegelijk, ben ik fier op wat ik nog doe, én ik ben best efficiënt geworden tijdens mijn gemiddeld 2 uur voldoende energie op de dag. Daar ga ik me niet voor verdedigingen. Al moet ik nog meer leren om in de overige 22 oplaaduren van de dag, er niet over te piekeren.

Mensen zien en horen vaak wat ze willen horen. Daarmee val ik niemand aan hoor, ik val ook onder ‘mensen’! Ik doe het ook, iedereen doet het! Maar sinds m’n eigen ervaringen rond kanker, probeer ik er veel alerter op te zijn. Het zou fijn zijn als we het allemaal iets minder zouden doen. Een typisch voorbeeld ervan was, wanneer ik écht groggy was en eens had besloten die dag op de vraag: hoe gaat het, te antwoorden met, wreet moe (West-Vlaamse vertaling: enorm). Kort en bondig. Meer was niet nodig. Toen ik als antwoord kreeg: wreet goe?! Allé dat hoor ik graag! Daarmee was meteen m’n weinige zin én energie tot conversatie wel degelijk tot op de zeebodem gezonken.

dMomenteel toont m’n lichaam meer dan duidelijk dat het allemaal wat teveel was! Je zult het normaal niet merken aan me, want ik heb zo’n onbewust ingebouwd mechanisme, dat hoe slechter ik me voel-hoe meer ik juist uitwendig ga stralen ter compensatie. Niet altijd hoor, dat hou je ook niet vol! Maar soms moet het gewoon, om even te blijven functioneren. Ik heb meermaals gedacht: als er nu écht iets tegenslaat, zet ik me te janken en hou  ik er even niet mee op. Al is mijn grens van –echt tegenslaan- sinds m’n kanker wel gigantisch veranderd. Soms bleef ik juist bewust gaan, omdat de pijn én vermoeidheid feller voelbaar zijn, wanneer ik me in de zetel plof. Al was er ook dat kleine stemmetje dat zei: ok, laat misschien toch maar iets kleins tegenvallen, dan hou je tenminste even halt én kan je nog eens janken!

Zo is m’n blaas compleet overprikkeld (inderdaad: ook zenuw gestuurd) en dacht ik even dat ik beter op een Romeins toilet van vroeger kon gaan slapen (plank op de grond met een gat in), zodat het continu opstaan uit bed, niet meer aan de orde zou zijn. Meubels leken plots 20 centimeter verschoven en op me af te komen, maar eigenlijk was ik gewoon aan het zwalpen in de ruimte, waardoor ik overal tegenliep! En vloertegels leken plots uit de grond op te rijzen, maar als ik dan verwijtend 180 graden draaide om vernietigend naar de vloer te kijken, bleek alles zo glad als een paling. Laat het ons houden bij het feit dat ik zelf te moe was om in te schatten hoe ik wandelde. M’n armen wegen qua gevoel momenteel 50 kg per stuk, waardoor het best een opdracht is om ze alleen maar mee te sleuren! En de sluier aan hoofdpijn en vermoeidheid, heeft even z’n maximale gewicht bereikt! Ik probeer nu zoveel mogelijk te luisteren naar m’n lichaam- lees: me als een batterij in de oplader leggen- en dan betert dit alles wel de komende dagen/weken!

logostandaardboekhandel_klein-kopieNog even ter herinnering: op Zaterdag 7 maart ben ik van 15u30-17u30 aanwezig in de Standaard Boekhandel op het Stationsplein in Brugge. Wie wilt kan daar een babbeltje met me slaan, maar uiteraard ook een (gesigneerd) boek kopen! Ik wil zelfs op de foto, mochten sommigen dit willen!;-) Al moet ik wel waarschuwen dat mijn foto-glimlach veel weg heeft van een scheefgetrokken skateramp! Fun verzekerd, een mooie foto, dat is iets anders! Dus voor wie wilt: tot dan!

Lief en tot binnenkort,

Lindsey

Voor wie enkele van interviews wilt lezen, hieronder de link:

Sporza Radio/ Radio 1 ,Sporza InterviewReyers LaatFocus-WTVArtikel HLNArtikel Het Nieuwsblad,Humo