Mijn boek – Weglopen is geen optie- vanaf nu in de winkel:)

Hallo iedereen,

foto-2-kopie-3Vanaf vandaag ligt mijn boek in de boekhandel! Ook de grotere ketens als Fnac en Standaard boekhandel, alsook de grotere online winkels, Lannoo,… bieden het aan. Het kan wel zijn dat sommige boekenwinkels het boek pas tegen dit weekend effectief zullen liggen hebben. Dus een uitstapje naar de winkel is het best vanaf dan gepland! Online kan je het alvast bestellen op hun site indien gewenst! Op de vraag – waarom heb je een boek geschreven?- bestaat er een heel lang antwoord! Maar om het kort samen te vatten:

Ik hoop echt dat mijn lezers er iets aan hebben! Dat lotgenoten er wat steun uit kunnen halen, én dat het mensen eens doet stil staan bij heel wat dingen in hun leven, of die van hun naasten! Als daar bovenop heel wat cliché’s en het taboe rond kanker wat kan doorbroken worden, is mijn missie al voor een deel geslaagd;). Het wordt tijd dat er plaats is in de maatschappij voor de realiteit én er dat er daar ook iets meer naar gehandeld wordt. Er niet van weg te lopen, maar samen de handen in elkaar te slaan en oplossingen en steun te bieden. Ik heb geprobeerd zo goed mogelijk mijn realiteit van de afgelopen 3,5 jaar te beschrijven, al moet je uiteraard keuzes maken in episodes, om niet met een Bijbel-dik boek te eindigen;)

Iedereen die mijn boek wilt kopen – onder mijn goedkeurend oog en indien gewenst met een krabbel op;-) – is welkom op:

DATUM          :           zaterdag 7 maart

UUR                :           tussen 15u30 en 17u30

PLAATS          :           Standaard Boekhandel aan het Station van Brugge

ADRES            :           Hendrik Brugmansstraat 10/001 (Stationsplein)

PARKING       :           Interparking Centrum Station Brugge

En als je gewoon een babbeltje wilt komen maken, eveneens van harte welkom uiteraard!

flyposter_weglopen-is-geen-optie-kopie-3

Om de realiteit wat door te trekken, hier een blogberichtje over enkele momenten van de afgelopen week.

Op zondag, had ik in een enthousiaste bui, besloten om op maandag nog eens mijn loopronde van 16 kilometer van onder het stof te halen. Én er lag ondertussen al een flinke laag stof op. Het was zondag ook 11 graden, weinig wind, en een stralend zonnetje. Ideale vooruitzichten om langs de Damse Vaart te lopen! Niets daarvan, was  maandag nog te bespeuren, behalve de weinige wind dan. Dat verklaarde ook waarom de mist bleef hangen en het zicht zich beperkte tot 50m afstand. Ook het getalletje 1 op de thermometer, bracht me niet op andere gedachten. ’s Morgens na het ontbijt, begonnen we eraan! Ik al lopend, mama op de fiets.  En we genoten er van! Zelfs de (langere) omleiding door wegenwerken in de laatste 4 kilometer, verpestte ons humeur niet. Integendeel, ik had bakken energie (althans dat dacht ik even;)) en ik besloot om in de namiddag nog wat naar m’n cursussen Manuele Zenuwtherapie te kijken. En dat heb ik dan ook letterlijk gedaan, nu ja, 2 minuten dan. Naar mijn cursus map gekeken, die op de keukentafel lag, terwijl ik richting zetel slenterde. De stop was ergens uit m’n bad gelopen en de illusie  veel energie te hebben, was even snel verdwenen! Het werd dus een middag en avond slapen! Ietwat confronterend dat mijn lichaam altijd zo heftig reageert, én nog moeilijker dat het vooral nadien pas écht voelbaar is. Geen andere optie, dan de gevolgen te dragen. Anderzijds, kei blij en heel veel deugd gehad van dat loopje, dus ik zou het niet anders aangepakt hebben! Ik had ook geen schrik dat ik door het vele rusten nadien, ’s avonds niet meer zou slapen, want dat doe ik sowieso amper de laatste tijd. Sinds m’n griep is de zenuwpijn en spierpijn weer enkele ‘levels’ opgevoerd, en dat bevordert niet echt m’n slaapcapaciteiten! Ik denk zelfs dat de combinatie pijn en slapen even effectief werkt als een huilende baby om je wakker te houden.

In de praktijk was het rustig deze week, maar dat vond ik prima! Veel patiënten waren op reis, en ze konden er maar deugd van hebben! M’n extra rust kon ik best appreciëren, maar het maakte niet veel verschil uit in hoe ik me voelde. Wel vind ik het zalig om de lente in het land te voelen. Vogels die tjielpen (nuja, ’s morgens vroeg vind ik dat iets minder zalig), zonnestralen die door de wolken breken. Er valt wel iets symbolisch in te zien!

532_2Op woensdag lag ik als een opgedroogde plant in m’n zetel naar het plafond te staren. Het was nochtans goed weer buiten, maar wel wat wind. Ik had geen fut om weer het- zelfde baantje op en af te lopen, had geen inspiratie voor nieuwe rondjes én al zeker geen zin om een trek-en duwspel met de wind te spelen. Tot ik plots dacht, met hier zo binnen te liggen, zal je je zeker niet beter voelen! Ondanks dat ik tegen het autoritje op zag, autorijden met het gevoel dat je hoofd in de wolken zoeft is niet zo fijn, besloot ik naar het bos te rijden en daar te lopen. Gewoon zien waar ik uit kom en genieten van de omgeving. Dat deed ik ook, misschien iets te veel! Want m’n enkel besloot om de grond te kussen. Alleen m’n enkel wel te verstaan. Een putje, een takje, of misschien was ik wel gewoon gestruikeld over de wallen onder m’n ogen die sinds m’n griep nog steeds hardnekkig tegen m’n oogleden opboksen. Het doet geen pijn Lindsey- blijven lopen- het is niet erg- vooral blijven lopen- AUWTCH! Moeten die zenuwen zich nu hier ook al in gaan moeien? Maar, zoals ik eigenlijk altijd doe bij een omgeslagen enkel, liep ik door. En dat blijkt voor mij nog altijd de beste remedie te zijn! Mijn ligamenten voelen zich momenteel wel wat de lenigste ballerina’s op aarde- maar ook zij zullen wel weer steviger en strammer worden.

Donderdag wilden mama en ikzelf een uurtje gaan winkelen aan zee. En aangezien je altijd moet eten, dachten we dat we dit maar beter konden koppelen. Maximum 3 uur, verplaatsing inbegrepen, dat was het plan. Het was al eventjes geleden dat mama me nog in een pashokje van een winkel had gekregen. Vurende zenuwen en amper energie zijn nu niet de meest stimulerende middelen om je om te kleden, laat staan meerdere outfits te passen. Maar ik had er wel zin in, dus het duurde enkele winkels vooraleer ik met m’n oorspronkelijke kleren het pashok uitkwam en zei- genoeg voor vandaag, nu pas ik niets meer- terwijl mama nieuwsgierig afwachtte hoe die jumpsuit me zou staan.

Maar de échte buit van de dag, was vooral de quality time met één van m’n dierbaren. Even samen zijn, wat praten, wat genieten van het weertje én zo weinig mogelijk stress. Al was dat laatste niet zo evident toen we onze lunch- slibtongetjes- op aten. De S van de tongetjes was gaan zwemmen, maar dat kwam waarschijnlijk doordat het zo gigantisch druk was en ze helemaal niet voorzien waren op zoveel mensen die kwamen eten. Helaas zwom ook m’n energie weg, toen we maar moesten blijven wachten voor het dessertje en de rekening. Dat half uur kwam me op het eind van de ‘rit’ vrij hevig te staan, waardoor ik niet veel later in de zetel kroop én pas weer wakker kwam van m’n eigen gesnurk. Toch was het een meer dan geslaagde uitstap voor me!

daily_meditation_262Na de kiné op woensdag, volgde er ook nog de manueel zenuwtherapie op vrijdag. Alles wat met zenuwen te maken heeft, doet alle alarmbellen in m’n lichaam met loeiende sirenes aanwakkeren. Een pijnigingsuurtje later, vraag je je wel eens af waarom je dit in Godsnaam allemaal doet en probeert. Maar ik weet het antwoord eigenlijk al meteen: in de hoop me beter te voelen en beter te worden. Én ik weet ook dat manueel zenuwtherapie een heel efficiënte en goeie behandelingsmethode is. Hopelijk dus ook voor mij! Maar dat zal de toekomst moeten uitwijzen! Alvast wel een hele fijne therapeut. Iemand die eens zegt- blijven lopen, dat heb je juist nodig om je pijn te dempen- beter dan continu die openvallende monden en verbazende blikken wanneer ik vertel dat ik nog loop, maar me toch écht wel moe en slecht voel.

Rond m’n boek is het nu best wel druk. Soms te druk. Dan denk ik, jeetje Lindsey, waar ben je nu weer aan begonnen. Tegelijk ben ik heel fier en trots dat ik eraan begonnen ben! Het is belangrijk dat mensen hun mond durven openen. Misschien daarom eens uit de lijn lopen, maar wel op een ‘gezonde’ manier. Want dan pas kunnen er dingen veranderen. En alle kleine beetjes helpen hierbij, dus hopelijk mijn boek ook!

Zonder de liefde en steun van mijn fantastische ouders, zus en vriend, had ik ook dit boek niet tot een goed eind kunnen brengen. Nu ja, het is aan jullie om te zeggen of jullie het een ‘goed’ resultaat vinden;) Maar ook de uitgeverij Lannoo, en Golazo, verdienen hier zeker m’n bedanking! En uiteraard al mijn (toekomstige) lezers! Hopelijk hebben jullie er iets aan!

Liefs en tot binnenkort!

Lindsey

Writing a book

WRITING A BOOK (2015)

(c)Tom Brinckman
(c)Tom Brinckman

I looked at a lot of ‘spare’ time because running and competition weren’t an option, I was graduated, but I couldn’t do my job because of the nerve and muscle pain, so I decided to write a book about my experiences. I wanted to help other people with my story. No good-news-show, but also no bad-news show. The reality. My reality. And in this world, there often is a lack about that. Everything must be great, brilliant, or bad. Normal isn’t good enough. And people with cancer has to be hero’s! Everything has to be fine! No bad days, only hope and believe everything will be okay! “You have cancer? Then you will die soon, or you will get cured.” “And getting cured means, living ‘normal’ again. Doing everything what the society expects you to do. No signs of ‘weakness’.”

You aren’t bald? You aren’t swollen? And you don’t have to lie in the hospital? Oh, so everything is fine then? Because you ‘look’ that way! You are bald? Oh, then you really are serious sick, and your end is coming.

No, people and situations doesn’t belong in cabinets! Things aren’t black are white. There is a whole color palette out there in the world! Nice and bright colors, and also darker and sober ones. And that’s okay. Things doesn’t have to be fine all the time! Some days are just really shitty! And that doesn’t make you weak. That makes you human.

As long as the hope transcend the despair, as long as the love outdo hate, as long as help is stronger then jealousy, people will get through, together. Going our way together. Not running away from each other. Knowing that bad things happen, but trusting the good things are more powerful. Realizing there are always solutions. And hope is always there, even when it’s just around the corner, so you aren’t able to see it.

There are a lot of situations were people are feeling so lonely. At the same time, every single people, can be a solution for that. Every small act, can mean a big step in someone’s life. Writing my book, begin honest about my deepest emotions, describing how destroying some experiences and events were, was like siting on an emotional rollercoaster. But feeling and going through all the wonderful things that came along, are also magical to realize. ‘Thanks to my cancer’, I learn to enjoy the small things in life. I make time for what and who really matters. I realize some things aren’t self-evident or logical. And I’m grateful for the good things in life. It just makes me sad, I didn’t saw that earlier. When I had the energy to handle it to the fullest.

Believe me, when someone is standing on my toe, by coincidence, or when I’m soaking wet after the rain, I’m also mocking. But the difference is, after a minute or so, I’m laughing with it. There really are worse things in life. Relativize, enjoy life, before it’s too late. It is a cliché, and normally, I’m diametrically opposed to clichés, but let’s make one exception. Just one;-). And just no, in fact, it’s never too late.

Although my cancer thwarted a lot of my dreams and goals, I believe there is an other way to reach them. And even when the endpoint would be changed, I’m sure other dreams and goals, maybe even more beautiful ones, will come on our way. As long as we keep believing and keep trying, at the end, it will be all worth it.

Sometimes it isn’t reasonable way some things happen. But I’m sure it has a goal. Although I would cover-boek1like to know them, so I would be less often pissed off, when something works out completely different.

I really hope my book: Running away isn’t an option (But then in Dutch: Weglopen is geen optie, Lannoo EAN 9789401424684) reaches a lot of people. Not only sick people. Not only people with cancer. I hope every single people who’s reading it have something about it. And I secretly believe it does! Not running away from sick people, not running away from troubles, or difficult things in life, not running away from other people or even yourself, but instead: helping each other, join forces, being their for one another and finding solutions for every obstacle, because solutions does exists! In Belgium, there is already a third print, but there isn’t an English version (yet). Maybe in the future…We will see!

Lots of love,

Lindsey

Change is never easy! You fight to hold on and you fight to let go!

Hallo iedereen,

Ondertussen heeft de griep ook mij te pakken gekregen. Positieve eraan, is dat ik op z’n minst tegen deze soort m’n antistoffen heb aangemaakt, en me weer onder de mensen kan begeven! Nu maar hopen dat de andere varianten ruim op afstand blijven;)

Zoals altijd als ik ziek ben, swingden ook m’n nevenwerkingen de pan uit! Ik hoor velen bij de griep praten over die vreselijke10418921_10205772457771276_4480458051691131398_n spierpijn en hoofdpijn, maar aangezien ik zo’n spierpijn/hoofdpijn al alle dagen heb, deden ze er nog eens een schepje bovenop. 3 dagen aanhoudende koorts later, wanneer ik het terug begon te winnen van de zwaartekracht en mijn bed en zetel verliet, voelde ik pas echt wat de impact was. Nu nog steeds, draai ik als een tol en voel ik me zo slap als een vlag in de wind. Een weekje niet gewerkt, niet gelopen, maar wel een lezing gegeven bij de Belgian Hematological Society. Echt verstandig zal het wel niet geweest zijn, én dat liet m’n trillend en bevend lichaam nadien ook meer dan duidelijk voelen, maar ik had dit al maanden geleden toegezegd, dus ik wilde hen niet teleurstellen. Ik heb er een half uur getuigenis gegeven over het gebruik van orale kankermedicatie, aangezien ze steeds vaker zien dat de therapietrouw ver te zoeken is door vooral, hoe kan het ook anders, de enorme impact van de nevenwerkingen.

10968345_10205859446311278_7948659042445954997_nIk heb er iets minder dan gewoonlijk doekjes om gewonden, omdat het belangrijk is te proberen zeggen, hoe het écht is. Ook al krijg je dat niet uitgelegd. Het was dan ook muisstil, maar zo werd ik tenminste niet afgeleid;) Nadien deed het me deugd iemand van de farmaceutische industrie te horen, die me bedankte voor m’n getuigenis, en vertelde dat ze dit zal meenemen naar het bedrijf en zal benadrukken dat ze minder mogen verbloemen en eens echt moeten beginnen zeggen hoe de realiteit voor de patiënt kan zijn. Zij hebben de gegevens, zij hebben de onderzoeken én misschien zelfs de oplossingen. Dus het wordt tijd dat er daar iets mee gedaan wordt! Al is dit het enige wat hieruit voor komt, dan was het toch het beven, trillen en achteraf weer zieker zijn, waard!

Verder ben ik terug naar het UZ geweest. Er was, as usual, weinig met me aan te vangen de dagen voordien, om nog maar te zwijgen van de dag zelf. Positieve is dat ondanks de laagste dosis, de kanker nog altijd zo mooi laag staat! Waar een mens niet allemaal tevreden van wordt;) Een paar jaar geleden zou ik niets anders willen horen hebben dan alles is weg, niets te vinden, finit, gedaan, adieu! En alles wat daar niet toe behoorde, gezicht op onweer en mokken. Nu wil ik dit nog steeds horen, maar ik kan ondertussen ook niet jaren blijven m’n lip van de grond moeten schrapen, omdat dit (nog) niet het geval is. Want dan heb ik er helemaal niets aan, en m’n dierbaren ook niet aan mij;)

world-cancer-day-kopie1

Op z’n minst zal ik die lage metingen nog een aantal maanden onafgebroken bevestigd moeten horen, voor ik daar ook maareen millisecondje gerustheid door kan voelen. Nu, dit wilt allemaal nog niets zeggen, ook al is dit juist het enige wat je wilt! Er volgen immers nog zo oneindig veel stappen, alvorens er eventueel, ooit, sprake is van kanker weg en behandeling stop, dat er ook oneindig veel scenario’s open liggen. Én hoewel ik blijf uitgaan van het beste, is de harde realiteit eigenlijk dat het best mogelijke scenario al lang verdwenen is. Dus ik probeer voorzichtig en hoopvol vooruit te kijken, maar nog meer dan dat, verder te zoeken naar oplossingen om me beter te voelen, tijdens de situatie waar ik nu in zit! Terug meer energie, geen continue pijnsignalen, ik wil planningen maken die ik wel kan afwerken, en nog liever dan dat, échte planningen maken, en geen afkooksels van. Want helaas staat die laagste dosis niet gelijk, aan me beter voelen. Op dat vlak is er even geen hoop meer, aangezien ik op die behandeling, niet meer lager kan. Maar oplossingen zijn er altijd, we moeten ze alleen zien te vinden!

Het blijft een ganse weg dus. Ik ergerde me dan ook blauw aan de goed-nieuws show rond wereldkankerdag in de media. Patiënten aan het woord die door hun behandeling gevlogen zijn, nooit de moed hebben laten zakken en zich nu beter voelen dan ooit. Daar geloof ik nu eens geen ronde snars van! Er is altijd een moment waarop het allemaal even te veel wordt, waarop het allemaal niet evident en vlotjes verloopt, waarop je je afvraagt hoe lang dit nog zal duren. Dat is geen zwakte, dat is menselijkheid. En het wordt tijd dat dit eens erkend wordt en in beeld wordt gebracht.

Als ze beelden tonen van de griep, liggen de mensen meer dood dan levend in hun zetel. Maar als ze mensen met kanker aan het woord laten, is alles rozegeur en maneschijn. Zoek de logica, ik vind ze alvast niet. Geef mij dus maar de realiteit-show. Al is er weinig ‘show’ aan.

cover-boek1Vandaar dat ik ook verder werk gemaakt heb van mijn boek over de afgelopen 3,5 jaar. Mijn verhaal over m’n topsport, m’n kanker, maar ook de hoop, die ten alle tijde zo belangrijk blijkt te zijn! Ik ben dan ook trots dat ik kan zeggen dat het vanaf 24 februari in de winkels zal liggen én ook online zal te bestellen zijn. Meer info hierover volgt binnenkort!

Ondertussen zal de belasting op mijn lichaam toch weer wat moeten terug geschroefd worden, ook al staat de schroef al bijna dicht. Toch onderschat ik nog steeds de impact van bepaalde zaken die ik toe zeg, wil verwezenlijken en doen. Het is enorm frustrerend te merken hoe laag de drempel ligt tot overbelasting. Het is nog frustrerender om elke ochtend die pillen te zien liggen en te weten dat zij dit veroorzaken!

Ik hou jullie uiteraard op de hoogte!

Liefs,

Lindsey