Never a failure, always a lesson

Hallo iedereen

2 jaar en een dag na m’n diagnose had ik gehoopt m’n tranen van m’n toen wat te vergeten, maar dit is helaas niet gelukt met de 1500m wedstrijd in Ninove. Het gevoel van ontgoocheling overheerst, samen met boosheid op mezelf. Al weet ik niet voor wat ik boos moet zijn (en of ik het echt boosheid kan noemen). Omdat ik in de eerste plaats uberhaüpt ben gestart, nadat ik een hele lastige week had, met veel vochtophoping, verhoogde nevenwerkingen met de warme temperatuur, draaierigheid en enorme vermoeidheid. Of omdat ik op 200m van het einde, uit de wedstrijd ben gestapt.

atlvlnad_0095__largeAnderzijds, we weten dat zo’n dingen kunnen gebeuren, m’n lichaam reageert niet zoals ‘normaal’ en omstandigheden kunnen enorm verschillen. Alleen hoop je altijd dat het niet gebeurt op een wedstrijddag. Ik had ook voor m’n wedstrijdreeks gezegd dat ik gewoon moet proberen van elke wedstrijd het beste te maken, ongeacht hoe ik me voel. Want we kunnen niets voorspellen en op het moment zelf is het toch altijd afwachten en voelen hoe het gaat. Ik wil niet zo’n atleet zijn die altijd excuses klaar heeft liggen voor als het niet goed gaat. Ik weiger dat ook te doen. Maar objectief is objectief en als het een slechte dag is, is het in mijn geval ook echt een slechte dag.

Op zich niet zo’n slechte race, wat rommelig in het begin en daardoor in de eerste 400m wat energie verloren om positie te zoeken. Daarna zat ik wel in een goed tempo, iets tragere doorkomst tijden op 800m en 1000m als de 2 voorgaande wedstrijden, maar wel nog een frisser gevoel bij het ingaan van de laatste 500m. Maar op 200m van de finish was het gewoon op. In dit geval dus niet 3e keer, goede keer, m’n 3e 1500m sinds 2 jaar was dus geen groot succes. M’n vechtlust voor deze week was op, de moeilijke dagen hadden echt z’n tol nagelaten. Dan is op, echt op.

Opgeven is niet m’n ding, en dat zal het nooit worden. Je houdt er een raar gevoel aan over, de wedstrijd is niet afgelopen…atlvlnad_0110__largeMaar anderzijds, in mijn geval is het misschien wel slimmer dan forceren en dan de week nadien extra lang in de lappenmand liggen. Nu kan ik hopelijk goed recupereren, dit fysiek en mentaal een plaats geven en dan op naar de volgende. Het is niet leuk, maar het hoort er ook bij.

Ik had hier graag geschreven over m’n volgende progressie in tijd, weer ietsje sneller. Op het eerste zicht valt er vandaag geen progressie te melden. Maar misschien is dit van vandaag op langere termijn ook wel nodig, om verder vooruit te geraken. Zoals ik eerder al schreef, soms is het letterlijk 2 stappen vooruit, en eentje achteruit, maar uiteindelijk blijf je ook zo vooruit gaan. Laat vandaag dan de stap achteruit zijn, om volgende keren weer vooruit te gaan. Never a failure, always a lesson.

Groetjes

Lindsey, x

Opnieuw wat progressie tijdens 1500m KBC Nacht van Atletiek

Hallo iedereen,

13c82aa8-e7da-11e2-b4d6-e3ffa1b0ad2a_originalh380Een week na m’n eerste 1500m sinds 2 jaar , was het de beurt aan de volgende. Deze week leek het nog even dat die in het water ging vallen, omdat ik een heel vermoeid gevoel had en  heel vaak enorm draaierig was. Afzeggen voor de wedstrijd zou niet leuk geweest zijn, maar we weten dat dit altijd kan gebeuren. De gezondheid gaat altijd voor. Velen vragen zich af waarom ik blijf lopen en of het wel verstandig is. Ik kan enkel zeggen dat als de proffen zouden zeggen dat het voor m’n gezondheid en behandeling schadelijk is, en het m’n genezing in gedrang brengt, ik er met veel pijn in het hart mee zou stoppen. Maar dat is gelukkig niet het geval. Dit is nog nooit over hun lippen gekomen en ook nog nooit voorzichtig gesuggereerd. Ze weten dat het een moeilijke weg is, en weten net als ik niet hoe en wat, maar ik denk dat ik een van de best medisch opgevolgde atleten in het veld ben tegenwoordig, dus mocht ik er iets verkeerd mee doen, zouden we het heel snel weten.

Wat wel fout zou zijn, is als we dingen zouden gaan forceren. Maar dat doen we niet. Nu forceren zou op korte termijn misschien betere resultaten opleveren, maar op lange termijn schadelijk kunnen zijn, zowel voor de gezondheid als voor m’n loopcarrière. Daardoor gaat het in m’n ogen soms wat te traag vooruit, maar het gaat wel vooruit en de progressie zie ik en voel ik. Net zoals de wedstrijd in Heusden-Zolder gisteren tijdens de Nacht van de Atletiek.

De doorkomsttijden waren hetzelfde, of zelf iets sneller dan in Oordegem, maar het gevoel was beter. Ik voelde me niet meteen op m’n tandvlees zitten, en koos gelukkig ook vrijwel meteen om me achteraan aan het lint te hangen. Natuurlijk zou ik liever vooraan lopen, maar dat is nog niet voor nu. Die atleten zijn in volle voorbereiding voor het Wereldkampioenschap binnen een maand, en dat is echt nog een paar stappen hoger dan waar ik nu sta. Maar anderzijds is het niet slecht om toch in die koersen te lopen. Je ziet nog het grote verschil, maar je ziet ook waar je terug naartoe werkt en naartoe wilt. De kloof is er, maar ik kan ze letterlijk en figuurlijk zien kleiner worden en hoop dit de komende wedstrijden te blijven zien.

De laatste ronde kon ik een atlete voorbij steken en toen viel ik jammer genoeg wat alleen. Ik had nog wat in de benen1044333_570274403011457_1423835091_n2 zitten,maar wist ook niet goed wanneer ik die versnelling kon maken. Die inschatting is moeilijk als je weinig ritme in de benen hebt. Ik had het gevoel de laatste 200m toch nog iets dichter te kunnen komen op de grote groep atletes, maar het gat was te groot om er echt naartoe gezogen te worden. Aan de aankomst had ik wel een beter gevoel dan in Oordegem, minder verzuurd, minder leeg. Natuurlijk wel moe, maar dat heb je natuurlijk als je net een wedstrijd hebt gedaan;) Ik liep 4.17.54. Dat is 2,5 seconden sneller dan vorige week en naar mijn gevoel met ‘dezelfde’ inspanning of eigenlijk zelfs wat vlotter. Dus dat geeft wel goede moed. Het is weer een mooie tussenstap en ook een bevestiging dat er progressie in zit en ik ook niet met uitschieters te maken heb. Geen slechte tijd, maar natuurlijk nog heel wat stappen te gaan om te geraken waar ik terug wil komen en van daar te zien hoe ver we kunnen geraken.

Ik kreeg de vraag of de dokters denken dat dit haalbaar is, terug internationaal niveau lopen. Maar eerlijk, misschien zouden ze op voorhand zelfs niet gezegd hebben dat deze tijd haalbaar was. Of ze zouden zeggen dat 4.00 haalbaar is. De proffen en dokters zijn heel goed in hun medische situaties, maar weten weinig of niets over topsport of andere situaties. En dan spreken we nog niet over de mogelijke relaties tussen al die factoren. Als er iets zeker is, dan is het dat pure wetenschap niet alles is, en als de pure wetenschap het antwoord in het midden laat, waarom zou ik het dan niet, zolang het haalbaar is ,ik er voldoening uithaal en er ook niets verkeerd mee doe,  proberen. Ok, de weg is lang, en vaak zwaar. Maar zou ik gelukkiger zijn om me vanuit m’n zetel  af te vragen of het ooit mogelijk was, daar weet ik het antwoord alvast wel op: nee. Het lopen maakt het soms zelfs iets ‘gemakkelijker’ om met m’n ziekte om te gaan. Die nevenwerkingen, die behandeling, die ziekte,… blijft. Maar het lopen gaat vooruit, soms wel zoals de processie van Echternach, 2 stappen vooruit en 1 achteruit. Maar zolang we vooruit gaan, is het al veel! Natuurlijk zou ik liever zevenmijlslaarzen hebben nu. Maar misschien heb ik dit proces ook wel nodig en is het beter zo. Zolang ik kan, zal ik m’n loop doel proberen te bereiken, net zoals m’n andere doelen.

Vorige week ook op controle naar Leuven gegaan. De resultaten laten nu nog even op zich wachten. Ik dacht even dat tijdens het bloed afnemen, toen ze de naald er in staken, deze er een cm verder in m’n huid terug ging uitkomen. Ik dacht, nee lieve verpleegster, zo’n naald werkt niet als een sluitspeld. Het is niet de bedoeling dat die er terug uitkomt. Maar de naald zat gewoon zo oppervlakkig. Ook wel te zien aan de bloeduitstorting nu. Al kan dit ook te maken hebben met het feit dat ik vrijwel meteen dat hard stuk doek van tussen m’n huid en de plakker heb gehaald;)

Met de thesis gaat het vooruit, maar er is nog werk aan de winkel! Volgend weekend geen competitie, maar even terug een weekje iets meer intensiteit inplannen op training om daarna weer enkele competities te kunnen doen. Daarnaast ook proberen goed te rusten, zodat ik hopelijk minder het gevoel heb om chronisch op een draaimolen te zitten. Eén iets chronisch is al meer dan genoeg!

Vele groetjes en liefs

Lindsey

x

Een nieuwe mijlpaal: 1500m wedstrijd gelopen

Hallo iedereen

Na bijna 2 jaar was het vandaag tijd voor een nieuwe mijlpaal, nog eens een 1500m lopen. Zoals in m’n vorige blog gezegd, was het moeilijk op voorhand te voorspellen hoe het zou gaan, maar het doel was om me in een groepje te ‘nestelen’ en het tempo te volgen. Op voorhand hadden ze wel gezegd voor 4.07 te lopen, maar vroeger had ik al vaak meegemaakt dat ze zeggen voor 4min of 4.05 te lopen en uiteindelijk na een tactische race en een snelle laatste ronde in 4.10 te finishen. Ik had dan ook niet verwacht dat ze effectief voor 4.07 zouden lopen en nam me voor om met de koplopers te volgen. Dat heb ik ook zo’n 700m gedaan maar dat tempo is voor mij nu nog te hoog gegrepen. We mogen geen stappen overslaan en dat is nog een aantal stappen verder dan waar ik nu alweer zit.

Gevolg was dat ik de overige 800m tussen 2 groepjes in liep, en dus zelf moest proberen tempo te houden. Niet evident als je al zo lang geen 1500m meer in je benen hebt en zeker niet als het eerste deel net iets te snel was. Ik had zelf gehoopt om enkele mikpunten voor me te hebben, maar zeker niet verwacht dat ik zelf het mikpunt zou zijn voor het 2e groepje atleten. Dat was jammer genoeg wel het geval. Op het einde kwamen die allemaal nog dichterbij, maar ik kon gelukkig nog op 1 atlete na, stand houden. Zo kwam ik als 6e aan in 4.19.97. De wedstrijd werd gewonnen in 4.08 en 4 atletes hadden rond die tijd.

M’n eerste reactie was toch wel wat ontgoocheling, omdat ik sneller had gehoopt en enkele goede laatste trainingen maakten dit ook wel realistisch. Anderzijds, toen ik losliep en alles nog eens overliep, besefte ik dat ik gewoon fier moet zijn dat ik deze stap alweer heb kunnen zetten. Na 2 jaar terug een 1500m starten en meteen onder de 4.20 is zeker niet slecht. Zeker niet als ik denk aan vorige jaren waarin het gemakkelijk enkele seconden kan schelen als je zelf tempo moet maken, of iemand als mikpunt kan hebben. En dan spreken we nog niet van al de andere factoren die bij mij nu mee bepalend zijn. Ik heb mezelf ook niets te beklagen. Had ik niet mee gevolgd met de kop, ging ik nadien misschien gedacht hebben: had ik maar proberen volgen. De kans was groot dat het 2e groepje dan niet rond de 4.21-22 zou gefinisht zijn, want dan hadden ze mij niet als mikpunt gehad en had ik waarschijnlijk rond de 4.25 gelopen. De laatste ronde kreeg ik het moeilijk, maar ik ben blijven knocken tot het einde en heb m’n hoofd niet laten hangen. Want dat alles valt in het niets ten opzichte van m’n dagelijks gevecht tegen de kanker en de behandeling. Ik heb de knop kunnen omdraaien en ook durven afzien en die grenzen in de wedstrijd verlegd, want een training is geen wedstrijd en je trainingsafstanden zijn geen 1500m. We mogen ook niet dezelfde ‘fouten’ maken als vroeger en alles vanzelfsprekend vinden, want dat is het zeker niet, en zeker niet in die situatie. Anderzijds wil ik natuurlijk beter en dat is ook eigen aan topsport. Ik ben dankbaar voor deze tussenstap, maar kijk ook al uit naar beter.

Een belangrijke stap is dus weer gezet, en ik hoop de komende weken nog positieve progressie te zien in m’n gevoel tijdens wedstrijden, het ritme en m’n chrono’s! Maar nu de komende dagen goed recupereren, ik zal het kunnen gebruiken!

Bedankt voor iedereen die supporterde en/of mee duimde voor een goede prestatie!

Vele groetjes

Lindsey x

Voor wie de wedstrijd wil zien en ook een kort interview (dankzij Atletieknieuws.be) kan op volgende link klikken:

Interview na wedstrijd

1500m wedstrijd

If you do not hope, you will not find what is beyond your hope


image3Hallo iedereen

M’n laatste examen van dit academiejaar zit erop en m’n voorlaatste examen wat betreft m’n diploma Revalidatiewetenschappen en Kinesitherapie aan de KUL.

Ondertussen zijn we bezig met de laatste rechte lijn voor m’n masterproef. Een rechte lijn met toch wat putten in, maar ook daar is het eindpunt in zicht. In september volgt daar de verdediging van, maar begin augustus moet het wel ingediend zijn. M’n promotor vertrekt ook eerder op reis en zo is de deadline nog vervroegd tot ergens eind juli.

Ook het regelen van m’n stageperiode kinesitherapie begint eindelijk vorm te krijgen. Ik wil daar nog niet teveel over nadenken, over hoe ik die dagen zal doorstaan, maar op een of andere manier zal ook dit wel lukken. Het is natuurlijk een pluspunt dat ik weet dat m’n diploma daarna binnen is en het is ook leuk om die stageplaatsen te leren kennen, mensen te behandelen en proberen helpen,…Topsport en studie is al niet evident om in een redelijke termijn je diploma te behalen, neem daar nog eens kanker bij en je voelt je vaak alsof je je in het oog van een orkaan bevindt. Maar de orkaan mag binnen enkele maanden gaan liggen. Geef me dan maar een rustig zeebriesje.

We hebben nog stevig doorgetraind, niet altijd evident, en soms compleet knock out erna, maar nu komt de periode eraan waarin het hopelijk allemaal wat zal renderen en ik kan afbouwen naar enkele wedstrijden. Ik hoop na het zomerseizoen te voelen dat m’n inspanningen ook effectief iets opleveren en m’n niveau in stijgende lijn blijft gaan. Ik moet er nog steeds aan wennen dat alles anders voelt, alles anders is en m’n lichaam me van dag tot dag, zelfs van uur tot uur, compleet kan verrassen. Soms positief, maar helaas vaak negatief.

Toch zal ik me daar naar competitie toe moeten proberen boven te stellen, en ongeacht hoe of wat, te proberen en kijken hoe het verloopt. Het sterkt me te weten dat ik veel steun krijg van m’n dierbaren, en dat of ik nu eerste of laatste ben, ze van me houden om wie ik ben. Uiteraard zijn ze gelukkiger als ik eerste ben, omdat ze weten dat mijn doorzetting dan beloond wordt, en ik ook natuurlijk. Maar ritme opdoen is de eerste opdracht!

image7

Ondertussen is m’n haar met zo’n 24 cm korter gemaakt. Ik heb er ongeveer 2 jaar voor gespaard. Na m’n diagnose was ik nog naar de kapper gegaan en na 2 weken was er een nieuw paniek moment wanneer de borstel vol met haar zat toen ik uit de douche kwam. Op dat moment en de weken daarna, leefde ik even met het gevoel dat ik kaal zou worden door de chemopillen. Moeilijk te beschrijven, maar heel onaangenaam. Toen mijn haaruitval stabiliseerde, heb ik beslist om m’n haar te laten groeien voor de actie Geef om Haar, en m’n staart te doneren zodat ze deze konden gebruiken om een pruik met natuurlijk haar te maken. Door deze staarten te doneren, kunnen zij een financiële bijdrage bieden aan mensen die een pruik moeten kopen door de gevolgen van hun chemobehandeling. Want bovenop al de ziektekosten, is dit een flinke hap uit de boterham. Ik had eerst nog iets langer willen ‘sparen’ maar de zenuwpijn in m’n armen liet dit niet echt toe. De afgelopen maanden deed het me steeds meer pijn om m’n haar te wassen, te kammen,… omdat het zo lang was en dus voor m’n armen een grotere belasting werd. Je kan natuurlijk goed willen doen voor anderen, maar je mag er zelf niet aan onderuit gaan. M’n nevenwerkingen zijn al erg genoeg, dat die extra last er niet bij kon. Maar ik wist gelukkig dat ik sowieso al boven de 20 cm zat.

Momenteel kan het dus even niet in een staart, maar dat maakt me niet uit. Ik ben echt blij dat ik dit heb kunnen doen, maar zal het nu toch even op aanraden van m’n armen, bij korter haar houden. Er zijn/waren veel mensen benieuwd naar m’n nieuwe kapsel, maar op zich is dit niet aan de orde. Voor mij was het belangrijkste dat ik die staart kon ‘doneren’. Al ben ik natuurlijk blij dat ook korter haar best wel meevalt en vooral een stuk handiger is in ‘gebruik’;)

Binnenkort weer een controle in Leuven. Ik kijk er echt niet naar uit. Enerzijds wil ik toch weten hoe het met m’n kankerwaarden zit en tegelijkertijd ook weer niet. Altijd heel dubbel en tegenstrijdig. Als ik er aan denk, krijg ik er toch stress van en de dag zelf bereikt dit meestal een hoogtepunt. Belachelijk soms als ik er over nadenk, want ik kan er niets aan veranderen. Maar toch… Het bepaalt soms wel de komende maanden, hoe zal ik me voelen, zijn er oplossingen voor hoe ik me voel, moet ik veranderen qua medicatie schema, dosis, soort,… Wat het resultaat ook is, ik voel me meestal een paar dagen als een visje die z’n school is kwijt geraakt en moederloos in de grote oceaan ploetert om in het heldere water te blijven,… Gelukkig weet ik na bijna 2 jaar wel al een beetje hoe ik er fysiek en mentaal op reageer, maar je er echt op voorbereiden kan je toch niet. Je weet dat het komt, je ondergaat het, en erna klauter je, met hulp van anderen weer naar boven. Zelfs al is het goed nieuws en zijn de waarden gedaald, dan denk je meteen verder, dat je het sneller wilt zien dalen, dat je je eindelijk beter wilt voelen,… Nee die tussentijdse controles, ik moet ze niet;)

Als m’n waarden beter zijn, wil ik het wel weten. Als ze slechter zijn, liever niet. Dan zou ik

image8 liever nog even in het ongewisse willen zijn, dat m’n nevenwerkingen niet voor niets zijn en m’n kanker verder bestreden wordt. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Anderzijds, beter te weten, wat het dan ook is, dan kan er indien nodig iets aan gedaan worden. En al bij al, soms denk ik, is het nu hoger, lager, gelijk,… het maakt soms weinig uit voor de medici, omdat ik gelukkig al in een iets veiligere zone zit qua ‘plots fataal aflopen’, de nevenwerkingen erkennen ze wel als heel hinderlijk, maar weinig aan te doen. Het is zo een traag proces dat ik er echt soms horendol van word. De afgelopen periode staarden de dozen medicatie me bijna letterlijk aan. Normaal vul ik altijd 1 doos continu aan zodat ik nooit naar boven moet hollen achter m’n pillen, wanneer m’n alarm afloopt. Maar zo zag ik het echt niet minderen en het was een nog hogere berg om tegenop te kijken. Hoe stom ook, maar vanaf dat moment, heb ik besloten om doos per doos uit te nemen en telkens te doen alsof (ook al weet je dat het dikke zever is) het m’n laatste doos is en ik daarna kan stoppen. De ontnuchtering is groot, telkens ik de lege doos kan weggooien en er m’n nieuwe moet zetten, maar ergens helpt het toch een beetje. Ik probeer te visualiseren dat het einde van die behandeling toch in zicht komt. Al wil ik niet denken aan de berg pillen die er in realiteit nog voor me staat. Ik zou echt heel veel doen, om eigenhandig die waarden naar beneden te krijgen, om uitzicht te krijgen om met die pillen te mogen stoppen, en liefst voorgoed, en tegelijk mag ik me daar niet op focussen eigenlijk, omdat die kans ook best kleiner wordt met de tijd. Maar ook daar weiger ik me bij neer te leggen. Er zijn altijd oplossingen en ik hoop ze samen met m’n sterk team te vinden.

Laat me dus maar focussen op de successen, op de leuke dingen, en op wat meer rust! De rest, moeten we er bij nemen. Zolang de weegschaal wat in balans is tussen positieve en leuke dingen versus negatieve en ellendige dingen, blijven we vooruit gaan, en vinden we altijd nieuwe moed!

Ik hou jullie op de hoogte!

Liefs

Lindsey

x