Every day may not be good… But there’s something good in every day.

Hallo iedereen

p10101121Dankzij Aeon en Dave staat mijn website na een technisch probleem terug online.
Ondertussen staat de start van het academiejaar pal voor de deur. Maar als ik kon, zou ik die deur liefst goed gesloten houden. Indien nodig, heb ik oude cursussen genoeg om er tegen te stapelen en daarbij nog een hele hoop argumenten, zorgen en omstandigheden om dit alles nog heel lang uit te stellen. Maar uitstellen is niet echt een optie. Opsplitsen wel, maar laat me nu juist een hele moeilijke richting hebben op dit vlak.  Als je dit vak nu niet doet, kan je dat vak in het 2e semester niet doen. Als je al die vakken nu niet doet, kan je volgend jaar nog niet in het 1e semester aan je stage beginnen,… Uurroosters die overlappen, cursussen die nog nergens te bespeuren zijn, laat staan dat ik al weet hoe ik het zal fiksen om een dag les te volgen. Zeker aangezien ik na een uur concentreren, praten, luisteren me voel alsof ik een ganse dag op een draaimolen heb gezeten. Duizelig, hoofdpijn, misselijk en heel erg moe. Hoe dan ook, de deur gaat morgen open en we zullen er het beste van maken. Ik moet leren om ‘nee’ te zeggen tegen de les wanneer ik me niet goed voel… Maar ik weet ook dat zelfstudie niet evident is, notities van medestudenten niet gemakkelijk te krijgen zijn, laat staan goede, en dat je er soms zelfs dubbel zo lang over doet om alles te ontcijferen en te begrijpen dan als je wel in de les bent…De ‘ja’ ligt dus vaak veel te snel op m’n lippen. Dat besef ik, en daar heb ik juist schrik van. Schrik van m’n eigen karakter en doorzettingsvermogen. Anderzijds heeft m’n karakter en doorzetting me ook al heel ver gebracht, dus je hoort me niet klagen. Wat staat m’n wereld toch soms op z’n kop.

Mijn kot, waar ik 3 maanden tijdens de week zal verblijven, ziet er best gezellig uit. Ik heb alles wat ik moet hebben, met dank aan m’n

Dolemieten
Dolemieten

ouders, zus, vriend, die helpen ‘verhuizen’ hebben. Voordeel is dat m’n kleerkast thuis nu niet meer uitpuilt van de kleren, maar het netjes kan verdeeld worden over Leuven en thuis. Maar dat is dan ook een van de weinige voordelen die ik kan bedenken.
M’n mama heeft terug een ganse dag staan koken om me te voorzien van lekkere maaltijden tijdens de week. Niet aanschuiven in de drukte van de Alma, niet ongemakkelijk worden van onverwachte geuren en eten, en zelf geen energie moeten steken in het staan koken. Een schat van een mama heb ik, dat is waar!
Tegelijk zal ik gewoon echt wel al m’n energie kunnen gebruiken in een poging zoveel mogelijk naar de les te gaan, mijn cursussen bij te houden, m’n trainingen af te werken en het voornaamste eigenlijk, niet over m’n grens te gaan, niet te forceren en een evenwicht te vinden.

p10102611Het is moeilijk om van thuis weg te zijn. We zijn geen eeuwigheid van elkaar verwijderd en als ik sms staan m’n ouders, zus of vrienden in maximum 1 uur en 15 minuten bij me, maar toch… Wie zal er hier in Leuven voor me zorgen, denk ik dan soms en de tranen van angst, verdriet,… komen dan naar boven. Begrijp me niet verkeerd, ik ken hier veel mensen en ik kan best voor mezelf zorgen. Maar slechts heel weinig mensen begrijpen of zien echt hoe ik me voel. Ik kan wel lachen en spontaan doen, praten en meedraaien met de bende, voor even dan toch. Maar vanbinnen voel ik me zo vaak helemaal anders. Niet dat ik me anders voor doe dan ik ben hoor, want daar heb ik het niet voor. Maar ik kan toch moeilijk continu uitleggen wat ik voel, hoe dat komt, wat ik wel en niet kan,… Dus is het soms gemakkelijker gewoon even mee te draaien voor zolang het gaat. En dan hoor je achteraf soms, oh, alles precies ok met Lindsey, ze lachte, praatte,…
Terwijl thuis, thuis zien ze al maanden hoe ik op de medicatie reageer, welke nevenwerkingen het meest voor komen en wanneer, welk tijdstip of na welke activiteit ik echt moet bekomen en m’n bed moet opzoeken,… Zij beschermen me van anderen, van overbelasting en activiteiten en van mezelf. Dus ja toch, wie zal er hier voor me zorgen?

Maar goed, ik twijfel er niet aan dat het me zal lukken dit jaar m’n studie zo goed als af te ronden. Volgend jaar volgt dan nog 1 vak en m’n 3 maand stage, als alles volgens plan verloopt. De vraag is alleen, hoe(veel) (te) diep zal ik er voor gaan. De zin tussen haakjes, is eigenlijk geen optie nu. M’n lichaam is continu bezig met de ziekte, de medicatie en daarnaast m’n trainingen en studeren. Te diep gaan in die combinatie, klinkt niet goed en is nog minder goed. Ik zou graag een sprong in de tijd maken, maar tegelijk zou ik dan zelf zondigen aan wat ik probeer te realiseren en verkondigen. Leven in het nu, genieten van elk goed moment dat zich voordoet en geloven en gaan voor de toekomst, voor al de dromen die nog in vervulling zullen komen. Dus nee, elke stap is nodig, ook al zitten er verdomd moeilijke tussen. Die sprong, daar zullen we dus maar niet op hopen maar daarentegen stevige schoenen aantrekken om de soms hobbelige weg, verder te bewandelen.

Oktober is een maand met heel veel les en ook een paar activiteiten/goede doelen waar ik me achter wil zetten.p1010042
6-7 oktober is het de Levensloop in Sint-Truiden waar ik beide dagen zal aanwezig zijn. Niet continu, maar op 6 oktober zal ik zeker en vast de openingsronde mee stappen/lopen met alle vechters, teams,… om 20u zal ik er ook een korte getuigenis neerzetten tijdens de kaarsenceremonie. Op 7 oktober zal ik dan om 16u ook bij de sluitingsceremonie zijn. De organisatie weet wat het is kanker te hebben, velen zijn zelf vechters (hebben kanker gehad of hebben nog steeds kanker), of zijn familieleden, dierbaren,.. van personen met kanker enz. Ze hebben voor mij een kamer voorzien in een hotel in Sint-Truiden, zodat ik daar  tussendoor kan gaan rusten. Maar voor de bezoekers, maakt het eigenlijk niet uit wanneer ik daar precies ben, want gans het weekend is er echt veel te doen, met optredens, muziek, randanimatie, en vooral heel veel mensen die lopen/stappen in de strijd tegen kanker en zo geld inzamelen. Dit alles bestaat dankzij heel veel vrijwilligers en ik vind het ongelofelijk wat zij verrichten! Al het geld gaat naar de Stichting tegen Kanker. Dus iedereen in die omstreken, kom gerust eens langs en maak er samen met vele anderen een leuk, zonnig weekend van!
Daarnaast heb ik 18 oktober ‘s avonds ook de research run. Een organisatie die bedrijven aanzet om hun werknemers meer te laten bewegen, sporten,.. en zo aan hun algemene fitheid en gezondheid te werken. Elk team bestaat uit 3 lopers, waarvan de ene 9km, de andere 6km en de 3e 3km loopt. Een deel van het inschrijvingsgeld per team gaat naar KanActief bij Hematologische aandoeningen. Hopelijk kunnen er, dankzij wat financiële steun,  nog meer mensen het revalidatie programma na
chemotherapie/beenmergtransplantatie volgen en daarvan de positieve effecten voelen en ervaren!

p1010065

Zoals in m’n vorige blog aangekondigd ben ik een weekje op reis geweest met m’n vriend. In  de Dolomieten in Italië hebben we kunnen genieten van een deugddoende rust, een prachtige natuur en vooral veel tijd samen. De momenten dat ik me niet goed voelde, vulde Jens met een spannend boek te lezen, en de andere momenten (gelukkig waren die in de meerderheid) hadden we een liftpas waarbij we heel wat mooie plaatsjes hebben kunnen bezoeken. We hebben er ook enkele wandelingen gemaakt. Vooral de afdalingen spraken ons toevallig het meeste aan!
We hebben er een dag sneeuw gehad met temperaturen onder nul op 2000m, en enkele dagen later ook 20 graden op 3000m, gelukkig was ons humeur niet zo wisselvallig en stond dit op zonneschijn! Als ik kon zou ik me nu zo terug zappenp1010225 op de top van die berg, wind langs m’n gezicht om alle zorgen, twijfels, vragen en gevoelens even te laten weg waaien! Maar het Belgisch weer doet er alvast alles aan om me die wind hier te geven. Hoe dan ook, die reis nemen ze ons alweer niet meer af en de leuke herinneringen zitten mooi opgeslagen bij al de momenten die ik koester met m’n dierbaren, klaar om boven te halen wanneer ik het even kan gebruiken, om aldus te beseffen dat er altijd lichtpuntjes te vinden zijn!

Vele lieve groetjes
Lindsey

When life knocks you down, try to roll over and look at the stars

Hallo iedereen

Een dikke week geleden ging ik samen met mama naar de prof in Leuven om de resultaten na 1 jaar behandeling te bespreken.
Na een belabberde nacht waarin ik de wijzers van de klok liefst van al zelf had willen vooruitduwen in plaats van elk uur te zien voorbij tikken, kreeg ik ook geen hap door m’n keel en was het toilet m’n beste vriend. Ongelooflijk hoeveel stress er door je lijf kan gaan op zo’n moment. Je weet wel dat wat het resultaat ook is, je er niets aan kan veranderen, maar toch… De hoop dat het resultaat heel goed is, de angst dat het slecht is en het gevoel dat het er ergens tussenin zit.

foto-2Eerst had ik nog een gesprek met m’n promotor en nadien nog met de ombuds om m’n studieprogramma van komend academiejaar te bespreken. Maar toch zitten je gedachten gewoon bij die resultaten. Toen ik bij de prof binnenkwam in het dokters kamertje vielen de ogen van mama en mezelf al meteen op de getallen. Het procent van kankercellen aan 6 maand, 9 maand en 12 maand. Hoewel het gelukkig in dalende lijn was, zag ik meteen hoe de verschillen steeds kleiner waren. Goed nieuws dus: de kankercellen zijn verder afgenomen en de prof ziet nog steeds een positieve evolutie. Minder nieuws: ik zat niet meer op het schema dat ik voor mezelf zo hard voor ogen hield het afgelopen jaar. Als topsporter werk je met schema’s, die je liefst van al vlekkeloos wilt volgen. Als je op schema zit is het goed, maar voor op schema is nog veel beter. Achter op schema, daar was geen sprake van. Aangezien er altijd weinig antwoorden zijn geweest op m’n vele vragen, kon ik even goed hopen dat ik op het best mogelijke schema zou zitten voor m’n behandeling. Als dan na een jaar blijkt dat dit niet zo is, komt het als een harde smak aan, ook al had ik het al zien aankomen. Geen paniek op zich naar de kanker toe, het blijft afnemen in m’n lichaam. Maar ik denk dan meteen aan de behandeling, de dagelijkse medicatie in combinatie met de dagelijkse nevenwerkingen. Na een jaar vol emoties, en het balanceren tussen hoop en wanhoop, heb ik het er even mee gehad. Het liefst van al zou ik even een weekje uit die situatie willen stappen. Een weekje geen zorgen, geen dokters, geen vragen en dan zou ik het ook niet erg vinden dat er geen antwoorden zijn.

509c1d2a-f1f6-11e1-9199-5063060cf975_original-1h380Maar goed, er zijn enkele opties die we nu kunnen overwegen, maar waar ik me nu even niet mee bezig wil houden. Ik weet dat er mogelijkheden zijn naar behandeling en nevenwerkingen toe, met wederom veel vraagtekens en verschillende reacties, maar de bal ligt in mijn handen en het liefst van al zou ik die bal nu naar de andere kant van de wereld willen gooien. Er zijn meerdere wegen naar Rome, maar ik hoop nu toch eens de vlotste weg te vinden!  Op zich ben ik de prof dankbaar omdat hij de  tijd nam om naar m’n verhaal te luisteren, maar als een opluchting voelde het helemaal niet aan. De dag werd slapeloos gestart en indien mogelijk nog meer slapeloos beëindigd.

Nogmaals, naar evolutie van de kanker toe, ziet het er nog steeds goed uit, dus klagen is hier niet echt aan de orde. Maar wanneer de kanker terug gedrongen wordt, wil je terug meer en meer de optie leven trekken. En daar horen al die nevenwerkingen niet bij.

In mijn vorige blog verwees ik naar sommige reacties van mensen die ik niet begrijp. Maar ik wil nog even benadrukken, ik weet wel dat sommigen het goed bedoelen maar dat het soms anders overkomt. Dat kan ik wel kaderen! Het is niet gemakkelijk om te weten wat te zeggen en ikfoto-181besef dat ik vroeger en ook nu, ook wel dingen zal gezegd hebben die anders over komen dan ze bedoeld zijn. Ik zit heus niet met een kritisch oog elke zin of blik te analyseren, klaar om m’n dolk er in te slaan. Ik heb nog altijd veel liever mensen die iets van zich laten horen en proberen ook al weten ze niet hoe of wat gezegd of gedaan, dan mensen die plots van de aardbol verdwenen zijn. Tenzij de reacties echt zo laag zijn, dat je je soms afvraagt of hun empathie ergens tot op de zeebodem is gezonken.

Wat wel vooruit gaat zijn de trainingen en dat doet me deugd. De duurlopen gaan sneller, de hartslagen blijven binnen de zone en de intensievere trainingen zijn enorm afzien, maar doen toch deugd. Mits ik voor en nadien platte rust in las, recupereer ik tamelijk goed van die intensievere trainingen. De spierpijn blijft wel, maar na maanden weet je ook al wel wat er een beetje helpt om het te doen beteren, of wanneer het gewoon niet zal beteren die dag en het toch blijven proberen alleen maar aanvoelt als dweilen met de kraan open.

Voor het academiejaar begint en ook mijn thesis vragenlijst online komt, vertrek ik nog een weekje op reis met m’n vriend. Naar de rust en de natuur, het zal ons deugd doen!

foto-12Het blijft moeilijk om mijn studiejaar te plannen. Enerzijds wil ik zoveel mogelijk vordering maken in m’n studie, anderzijds voel ik dat doseren heel belangrijk is en overdosis dus moet vermeden worden. Ook daar kan ik uren over nadenken wat het goede is, maar opnieuw, al doende zal ik het wel voelen, helaas… Ik heb wel ‘den John’ mogen verwelkomen in ons midden:D mijn studieskelet (kunststof!), zodat ik ook van thuis uit of van op kot, mijn praktijk en anatomie kan leren/herhalen, zonder steeds naar de drukke oefenzalen te moeten gaan. We moeten wel nog een goed plaatsje voor de nieuwste aankoop vinden, want m’n gezinsleden vinden de keuken niet altijd zo gezond voor hun hart. Zeker niet als ze ‘s morgens met een slaperig hoofd zich plots niet meer alleen voelen als ze de deur open doen.

Deze week ben ik ook even naar Hasselt gegaan om de radio spot voor Levensloop Sint-Truiden in te lezen.logo-levensloop-21-01-11thumbnailOngelofelijk hoeveel warme mensen zich inzetten voor goede doelen, vol enthousiasme en met een duidelijk kijk. Op 6-7 oktober zal ik er bij zijn, samen met heel wat lopers, vechters, vrijwilligers en hopelijk ook veel bezoekers die allen hun steentje bij dragen om van deze levensloop terug een succes te maken, een stap voorwaarts in de strijd tegen kanker! (website Levensloop Sint-Truiden)

Levensloop is onderdeel van de Stichting tegen Kanker. Op meerdere plaatsen in België wordt er reeds een Levensloop georganiseerd. In 2012 zullen dit er 7 zijn.

De eerstkomende is de CWT against cancer in Louvain La Neuve op 22-23 september. Ook daar hoop ik dat er veel mensen aanwezig zullen zijn en dat het zonnetje de organisatie toe lacht! (website Levensloop Louvain La Neuve)

Eerst dus nog een weekje thuis allerlei dingen regelen, beslissen, bedenken,.. En dan een deugddoend weekje vakantie!
Liefs en tot later

Lindsey
x