Live in the moment!

Hallo iedereen,

p1010155Even nog een update sinds m’n examen.
Ondertussen weet ik m’n punten en ben ik voor alles geslaagd dit jaar. Slechts weinigen weten hoeveel inspanning het me gekost heeft, maar ik ben zo blij, dankbaar en opgelucht dat dit obstakel nu toch al achter de rug is! Het is voor mij een lichtpunt, en een teken dat doorzetting wordt beloond. Ik wil dan ook diegenen bedanken die me ook hier door dik en dun hebben gesteund en in me blijven geloven/met me mee hopen. Het einde van m’n studie komt in zicht.

p1010160Vorige week ben ik met m’n vriend 3 dagen naar Hasselt gegaan. We hebben daar een dag de fruitroute gedaan met de Vespa. Voor alles een eerste keer! Ik had nog nooit op een brommer gezeten en eerlijk gezegd, na 5min op de Vespa dacht ik dat ik het ook beter nooit gedaan had. Ik had geen controle en in plaats dat ik met de Vespa reed, reed de Vespa met mij. Een beetje zoals ik net leerde auto rijden. Ik was nog dankbaar dat we de extra verzekering er hadden bij genomen, je weet maar nooit als ik bochten moest nemen. In het crossen was het al niet m’n sterkste punt, met een Vespa nog minder. Gelukkig ging het 15min later al heel wat beter! We hadden ons voorzien om veel te rusten onderweg, het blijft immers heel vermoeiend voor me. Zo hebben we minstens om het half uur op een deken in de mooie velden van de fruitstreek wat liggen rusten.
p1010153De overige 2 dagen Hasselt hebben we niets speciaals gedaan, wat genoten van een terrasje, onder de parasol en vooral rustig wat bij elkaar geweest. Het quality time weekend was geslaagd en gelukkig begrijpt mijn vriend hoe ik me voel, zodat ik niet hoefde uit te leggen dat ik nog maar eens wilde gaan zitten/rusten. Terug een mooie ervaring die ze ons niet meer kunnen afnemen!

Ik heb het EK op de tv gevolgd. Eerlijk gezegd, ik werd er best onrustig van. Je ziet gewoon atletes waar je zelf al tegen gelopen hebt, al geklopt hebt of kort bij eindigt en je wilt daar gewoon ook terug staan. Ik heb dan ook besloten om tijdens de Olympische Spelen 1 week achter te gaan naar m’n ouders op reis. In Zwitserland hoop ik zo overdag langs een meertje, op een terrasje te kunnen genieten van de natuur, zonder constant te zitten piekeren en nadenken of thuis iets te zoeken om me bezig te houden zodat ik toch maar niet moet nadenken. De lijst van de OS is definitief nu. 115 atleten mogen België vertegenwoordigen. Ik had er zo graag al bij geweest, maar het loopt niet altijd zoals men wilt. Er zijn enkele deliberaties gebeurd en hoewel ik blij ben dat het BOIC ruimer heeft gedacht dan de strenge limieten, steekt het toch een beetje bij me omdat ik de internationale limieten, weliswaar in een gezond lichaam, ook echt haalbaar achtte. Maar goed, wat, als, dan,… Dat heeft allemaal geen zin! Laat ons maar verder met het hoofd omhoog voorwaarts kijken. Op sportief vlak dan vooral richting de OS van Rio in 2016 met hopelijk voordien al wat mooie tussenstappen! Ik hoop dat de Belgische atleten en delegatie in Londen hun mannetje kunnen staan tussen al die landen en als ik de Olympische vlam op tv zal zien, zal ik weliswaar met tranen in de ogen, hopen en geloven dat ik in Rio de vlam in het echt zal zien!

De afgelopen week zijn er toch weer zaken gebeurd waar een mens stil van wordt. Zo stil… Maar tegelijk opstandig. Katrien Van Looy, vroeger een geduchte concurrente als pupil en miniem tijdens de crossen en de piste wedstrijden. Maar ook een vriendin, waarmee ik samen op wedstrijden/stages ook plezier kon maken. Het contact was wel wat verwaterd maar ik hoorde mama nog ’s avonds roepen dat ze in Vive le Vélo was, met haar vriend. Ik dacht nog, ah ik moet haar nog eens sturen. Een dag later het schokkende nieuws dat haar vriend, 30-jaar, plots en zonder signaal uit het leven gerukt werd. Het valt gewoon niet te vatten waarom zo’n dingen gebeuren en toch gebeurt het jammer genoeg wel elke dag ergens. Het leert me ook mijn situatie toch wat te relativeren. Ook al mag ik dat niet te veel doen, want dan zou ik richting minimaliseren gaan en het blijft niet evident waar ik door moet. Maar toch, ik ben dankbaar dat ik mag vechten, dat ik wel een signaal heb gekregen en dat ik hier hopelijk sterker door mag komen en nog een gezond en lang leven met m’n dierbaren tegemoet ga. Hoe moeilijk de periode dan ook is waar we nu door moeten, dan is het het zeker waard!

logo-13Jammer genoeg was dit niet het enige slechte nieuws. Door m’n blog en enkele pers artikels, kom ik ook vaak in contact met lotgenoten. De ene zijn ietwat vluchtige contacten, de andere blijven me bij en worden een blijvend uitwisselen van berichtjes. Weliswaar ieder op ons tempo, maar ‘lotgenoten’ begrijpen het wel als een antwoord eens wat langer op zich laat wachten. Waarmee ik niet wil zeggen dat anderen dit niet begrijpen hoor. Maar je voelt je gewoon veel sneller begrepen en verbonden met lotgenoten door amper wat woorden uitleg. Zo was het ook met Nora, een prachtig meisje van 24 jaar, die jammer genoeg al 2 jaar tegen borstkanker aan het vechten was. Nora had zo’n groot hart, en ondanks dat het loodzwaar voor haar was, bleef ze zich bekommeren en inzetten voor anderen. Ze richtte een website op: www.metvolleborstvooruit.be om anderen attent te maken op borstkanker bij jongeren en een hulpstuk te bieden als ze in zo’n situatie als zij terecht zouden komen. Ik begon haar verhaal te lezen en m’n bewondering en respect voor haar groeide nog meer. Ik herkende me ook in zoveel aspecten in haar. Ondanks dat het vreselijk was dat we elkaar op zo’n manier moesten leren kennen, was ik toch dankbaar dat ze in m’n leven was gekomen. Jammer genoeg is ze er veel te snel terug uit gerukt, maar ze heeft blijvende voetsporen in m’n hart achter gelaten. Haar doorzetting en eeuwige glimlach, zelfs tot de laatste dagen, neem ik voor altijd in me mee. Ze had nog zoveel plannen en doelen, nog zoveel dromen die ze jammer genoeg niet meer zal kunnen waarmaken, althans niet in dit leven. Als ik het moeilijk heb, ben ik er zeker van dat ik mede door haar nog extra zal kunnen doorzetten en vechten. Ik vind het onbegrijpelijk waarom zo’n mooie persoon zoiets moet mee maken, waarom zij het niet mocht overleven en anderen gelukkig wel! Maar antwoorden op die vragen zullen we hier niet vinden, het beste wat ik nu kan doen om Nora te eren, is m’n leven te LEVEN en hopelijk te genezen zodat ik nog meer echt kan LEVEN! En Nora, als ik in Rio sta, of waar het leven me ook nog allemaal zal brengen, zal ik je meedragen in m’n hart! En als ik naar de hemel kijk, zal ik voelen dat je er bent! Rust nu maar zacht!

Het blijft een feit dat er nog veel kankeronderzoek nodig is, onderzoek naar preventie en zeker en vooral ook een betere begeleiding voor de patiënten en dierbaren van de kankerpatiënt. Een manier om de levenskwaliteit te verbeteren en antwoorden te vinden op de vele vragen van de patiënt omtrent z’n behandeling, toekomst,… Nora en ik vonden elkaar ook hierin. Ik zal me sowieso blijven inzetten voor goede doelen, zeker als het rond kanker gaat. Natuurlijk is er nog veel ellende en erge dingen in het leven, maar je moet ergens een keuze maken. In het weekend van 6 en 7 oktober zal ik alvast aanwezig zijn tijdens de Levensloop in Sint-Truiden. Heel wat teams zullen gedurende 24 uur lopen om geld in te zamelen voor de stichting tegen kanker. http://www.levensloop.be/relays/sint-truiden-2012-2de-editielogo-levensloop-21-01-11thumbnail Er zullen ook heel wat ‘vechters’ aanwezig zijn. Mensen die kanker overwonnen hebben of nog aan het strijden zijn. Ik vind het super om te zien hoe zoveel vrijwilligers zich hiervoor inzetten en ben hen, waarschijnlijk in naam van vele anderen, heel dankbaar hiervoor. Als er mensen zich geroepen voelen, op de site is er meer info! De organisatie maakt er een mooi weekend van, want hoe erg kanker ook is, vele patiënten zullen me gelijk geven als ik zeg dat ze de nadruk willen leggen op de mooie dingen in het leven en dat de mogelijkheid om te kunnen leven, heel waardevol is!

foto-51Nog een maand en de grote controle komt er terug aan. Dit mag voor mij allemaal vlug achter de rug zijn met de gewenste resultaten als het even kan. Maar anderzijds mag ik zo niet denken en moet ik leren genieten van elke dag. Want elke dag is een nieuwe kans om iets moois en onvergetelijks mee te maken, om herinneringen te creëren en dingen op te bouwen. M’n vorige tussentijdse bloedtest bevatte enkele waarden waarin wel duidelijk was dat het studeren z’n impact had gehad en dat ik zeker niet mag forceren nu. Ik zal dus nogmaals mezelf moeten verplichten goed naar m’n lichaam te luisteren, iets waar ik beter en beter in aan het worden ben. Maar als er iemand een pak geduld teveel heeft, mogen ze me die altijd brengen!

Binnenkort komt nog een lactaattest, dan weten we weer hoe we de komende weken kunnen trainen. Met mijn nieuw Nike pakket ben ik er alvast klaar voor!
Vele groetjes
Lindsey
x