Prettig eindejaar en gelukkig 2012!

Nog even een berichtje om jullie allen het volgende te wensen:

Ik wens jullie geen grote woorden…

Niets wat je koopt…

Maar alle kleine dingen,

Waar je stilletjes op hoopt!

Ik hoop dat het een gezond, gelukkig en mooi 2012 mag worden voor iedereen!

naamloos

Bij deze wil ik ook nog enkele mensen en instanties bedanken voor hun steun het afgelopen jaar en zeker ook tijdens m’n ziekte

Mijn sponsors:

  • Aeon gezondheidswinkel: Zij hebben mij altijd voorzien van de voedingssupplementen, en zeker nu tijdens m’n ziekte, zou dit kostenplaatje gigantisch oplopen. Dankzij hun sponsoring is dit een stuk minder en ook iets minder om me druk in te maken. Ze maken altijd dat ik mijn producten op tijd thuis heb en ik ben hen heel dankbaar, dat ze duidelijk hebben gezegd, me te blijven steunen, doorheen die ziekte en later in m’n topsportcarrière.
  • Nike: Dankzij m’n kledingsponsor hoef ik me geen zorgen te maken op vlak van loopkledij, loopschoenen, spikes,… Ik heb hen meteen op de hoogte gebracht toen ik ziek was, en het werd vrijwel meteen duidelijk dat de samenwerkingen verder werd gezet. Ze blijven geloven in mijn talent en capaciteiten en hopelijk kunnen we nog vele mooie jaren samen tegemoet gaan!
  • Topsport Vlaanderen: zij voorzien een budget voor stages en medische kosten. Het kostenplaatje loopt serieus op en zoveel geld valt er niet mee te verdienen. Zo kan ik een deel van mijn stages en kosten terug betaald krijgen door hen. Samen met de Vlaamse Atletiekfederatie stellen zij een budget ter beschikking. Ook het BOIC heeft mij laten mee gaan op de pre-olympische stage in Lanzarote.
  • Mijn ouders: Zij blijven m’n grootste sponsors, voeren me overal naar toe, trainingen , wedstrijden, … geen enkele afstand is te ver. Ze betalen bij in m’n stages, want de budgetten zijn wel mooi, maar zeker niet voldoende om alles te betalen. Ook in de jaren dat ik nog niets van steun kreeg, heb ik ze nooit horen praten over het geld dat ze in m’n sport moesten steken. Zonder hen had ik ook nooit door kunnen zetten om de top te bereiken.

Mijn medisch/ begeleidingsteam:

  • – Mijn sportdokter Vincent Vanbelle, die steeds voor me klaar staat, en heel actief aan het zoeken is naar oplossingen om mijn nevenwerkingen beter te maken.
  • – Mijn sportdokter/ federatiearts Kris Peeters, hij houdt contact met de hematologen en volgt m’n ziekte-evolutie van dichtbij op. Hij is diegene die het eerst alarm heeft geslagen omdat mijn WBC toch misschien niet zo gezond meer bleken uit mijn bloedresultaten.
  • – Gans de afdeling Hematologie in UZ Leuven. Het verplegend personeel, de dokters en professoren zijn allen even vriendelijk en weten toch steeds een lach om m’n gezicht te toveren, ondanks mijn controles en de huidige situatie.
  • – Mijn professor hematologie die me behandelt voor mijn Chronische Leukemie. Hij zoekt mee naar oplossingen en communiceert heel goed met de rest van mijn medisch team. Hij heeft oor naar mijn verhaal en helpt waar hij kan.
  • Professer Peers, hij is fysisch geneesheer en revalidatie arts en samen met Maarten Thysen (kinesitherapeut) kijkt hij waar hij kan helpen en bijsturen op vlak van belasting, training in combinatie met m’n behandeling.
  • Professor Bellemans en Dokter Van Grinsven. Zij waren mee tijdens de stage van het BOIC en volgen mijn situatie verder op.
  • Dr. Jan Olbrecht en z’n vrouw Pascale. Hij is inspanningsfysioloog en samen volgen ze mijn trainingen op, en dokteren ze al een plan uit samen met mijn trainer, hoe het verdere verloop de komende maanden zal zijn, wanneer ik de intensiteit mag opvoeren. Ik heb blindelings vertrouwen in hun aanpak.
  • Dirk De Maesschalck: mijn trainer, hij volgt ook m’n duurlopen op en blijft erin geloven dat alles goed komt en ik die top zal bereiken.
  • Sportpsycholoog Rudi Heylen, ik zie hem ongeveer maandelijks en hij leert me op een andere manier kijken naar m’n situatie, zodat ik soms nieuwe inzichten krijg en nieuwe moed om er verder voor te blijven gaan.
  • De Katholieke Universiteit Leuven die probeert te helpen waar mogelijk op vlak van examens, stageplaats, stagespreiding,…
  • High Performance Running team, het team waar ik bij hoor, met heel wat goede en gemotiveerde atleten.
  • – Voor iedereen die ik vergeten ben,  ik ben er zeker van dat jullie weten dat jullie hier ook thuis horen. Ik wil jullie zeggen dat ik enorm waardeer wat jullie voor me doen en dat ik dit nooit zal vergeten!

Hierbij wil ik ook even melden dat ik recent op www.thestick.nl een stick heb besteld om dagelijks mijn kuiten te behandelen. Natuurlijk is een goede kinesitherapeut heel belangrijk, maar daar kan je niet elke dag naartoe gaan. Met deze stick hoop ik mijn afvalstoffen sneller te kunnen ‘loswerken’ en mijn spierpijn binnen de perken te houden! Heel wat sporters gebruiken dit en vanaf nu zal ik hier ook gebruik van maken.

Mijn trouwste ‘clan’ die ik doodgraag zie!

  • – Mijn ouders: zonder hen zou ik zowel op vlak van topsport, studie, ziekte, maar gewoon ook in m’n leven, nooit zover geraakt zijn als ik nu al sta. Zij geven me elke keer opnieuw de moed, liefde, het vertrouwen, de middelen, om al m’n dromen waar te maken en zelfs de hoogste obstakels en Bergen te beklimmen en overwinnen.
  • – Mijn zus ,zij staat altijd voor me klaar, ze is m’n grote zus, waar ik echt naar op kijk. We zijn totaal verschillend, maar kunnen altijd bij elkaar terecht. Ze steunt me door dik en dun.
  • – Mijn vriend, hij gelooft in me, steunt me en helpt me in alles. We vullen elkaar aan en nu ik ziek ben, is hij er des te meer voor me, steeds paraat om te helpen waar hij kan. We zien elkaar heel graag en weten wat we aan elkaar hebben en dat is heel veel!
  • – Mijn familie en vrienden:ik heb soms niet veel tijd om hen te zien, maar ik weet dat ze er altijd voor me zijn en ik bij hen terecht kan!

21448909Alle mensen die iets gestuurd hebben via mail, facebook, sms, post,.. maar ook alle mensen die me steunen, aan me denken, voor me bidden of een kaarsje branden en in me geloven,… Bedankt hiervoor, ik geloof er echt in dat het allemaal mee helpt om sterker en beter te worden dan voorheen en m’n ziekte te verslaan!

Als slot wil ik me richten tot de mensen die momenteel door een zware periode gaan, en dat kan op heel veel vlakken zijn. Ik hoop echt dat ze de kracht mogen vinden om door te zetten, dat ze omringd mogen worden door mensen met heel veel liefde, dat ze heel wat reden hebben om er te blijven voor gaan en nooit op te geven, zodat ze, ongeacht de situatie, er uit geraken. Beter, sterker, gelukkiger en gezonder worden dan ooit tevoren! Dat hoop ik echt!

Liefs,
Lindsey
x

Met vallen en opstaan

wdbr9444Hallo iedereen

Het is alweer even geleden dat ik nog iets gepost heb hier. Ondertussen weet ik mijn uitslag van mijn beenmergpunctie en dat was positief nieuws. In het beenmerg zien we dat de medicatie ook z’n werk doet. De professor was tevreden met het resultaat en nu is het wachten tot februari alvorens de volgende punctie gebeurt. We hopen dat de resultaten dan nog beter zijn dan nu en ik tegen dan ook veel minder last heb van nevenwerkingen.
Mentaal is het best wel zwaar de laatste dagen en weken. Ik hoor wel positief nieuws over m’n ziekte. We zijn het goed aan het bestrijden en dat is zeer belangrijk. Maar het moeilijke is, dat ik dat vaak niet zo aanvoel. Voor mijn diagnose was ik wel vaak wat moe, maar goed. Ik trainde ook veel en daarnaast had ik nog heel wat andere zaken te doen.

Ik had wel eens hoofdpijn of ongemakken, maar nu gaat er geen dag voorbij, zonder dat ik geconfronteerd word met pijn of mijn beperkingen. En hoe hard ik ook probeer me vast te houden aan al de dingen dat ik wel nog kan, de afgelopen weken werd het steeds zwaarder om daar voldoening uit te halen. Ik voel me soms op een roller coaster van emoties. Het ene moment blij omwille van iets dat goed ging ,een goeie dag, of een goed moment. En het andere moment down, omdat er iets niet lukte, een pijnlijke dag en beperkte mogelijkheden.

Ik weet dat er veel mensen erger aan toe zijn, die ook door bijten en door vechten, maar sommige dagen is het niet voldoende dat te weten en te beseffen. Dan is het eens nodig voor mezelf om wat pissig,ambetant en verdrietig te zijn.

Al is het heel moeilijk voor mij om het te tonen. Ik heb de afgelopen maanden soms een harnas rond me gespannen, en het is pict00391moeilijk die nu stilaan maar zeker af te doen. Zo’n verdict horen is niet simpel en om ermee om te gaan, kan je niet alle emoties in een keer doorspartelen. Maar soms zou ik nu graag gewoon eens heel lang en hard willen wenen, het even loslaten. Maar momenteel is dat precies nog niet mogelijk. Het zit er wel in, maar het komt er nog niet uit. Dit is natuurlijk niet altijd gemakkelijk voor mijn dierbaren, maar ik ben zo dankbaar dat ze me ten alle tijde steunen en bijstaan.

We blijven zo positief als mogelijk. Al hoop ik heel hard dat ik me binnenkort terug wat beter voel, terug het gevoel heb dat ik echt kan genieten, met veel minder zorgen, pijn en last. Ik blijf me vasthouden aan m’n doelen en vooruitzichten en ze komen dichterbij, maar soms lijken het slakkenstapjes in vergelijking met de hazensprongen die ik zou willen maken.

Ik ben heel blij dat ik hier niet alleen voor sta. Heel veel mensen zorgen ervoor dat het allemaal toch iets vlotter, dragelijker en lichter aanvoelt en ik ben heel dankbaar voor al die steun en hulp!

Mijn medisch team blijft wel ontzettend hard hun best doen om te achterhalen wat de medicatie allemaal doet in m’n lichaam en wat ze kunnen doen om wat ondersteunend te werken. Ik ben heel dankbaar voor hun inzet en tijd die ze hierin steken!

pict0062Na mijn beenmergpunctie heb ik 2 weken enorm hevige spierpijn gehad. Ik ben blijven lopen, maar het deed even geen deugd meer. Ik deed het om m’n conditie te onderhouden en bezig te blijven, maar het was doorbijten van de eerste tem de laatste minuut. Ik wist wel dat ik er geen kwaad mee kon doen, anders had ik het zeker niet gedaan. Maar het was toch zwaar. Vorige week werd de spierpijn dan een stuk beter, ik kon terug echt genieten van het lopen en had zelfs een voldaan gevoel nadien.

Ik ben sinds vorige week maandag ook begonnen met halve dagen stage in het UZ Gasthuisberg, Pediatrie. Het doet wel vreemd, wetende dat je er zelf een patient bent, en er nu patiënten behandelt. Vroeger zag ik het ziekenhuis anders dan nu, nu staat de plaats ook symbool voor waar ik aan het vechten ben. De stage is heel zwaar. Ik had vorige week enorme hoofdijn en deze week veel last van ongemakken en zelf overgeven hoorde er een dag bij.

Het is echt op de tanden bijten en ik hoop dat ik mijn maand kan afwerken. Ik zit nu een maand op kot in leuven, tijdens de week. Mama zorgt voor maaltijden die ik enkel in de micro moet steken, dus daar verlies ik al geen tijd aan. Ik doe in de namiddag stage, zodat ik meer kans heb m’n dagen te volbrengen aangezien ik in de voormiddag vaker ongemakkelijk ben. Na m ‘n stage om 17u, eet ik iets, kijk ik nog naar een aflevering van een serie en tegen 20u ga ik slapen. In de voormiddag ontbijt ik, lig ik in bed, en probeer ik wat te lopen. De weekends heb ik volledig nodig om te recupereren en terug de maandag paraat te zijn voor de stage.

Als ik heel eerlijk nu mijn gevoel zou volgen, dan stop ik met de stage meteen. Maar ik wil komend zomerseizoen in de atletiek nietLana en Lindsey Lanzarote november 2011hypothiceren. Ik wil de kans nog altijd openlaten om door te trainen vanaf januari-februari en te pieken naar juni-juli-augustus. Op dit moment kunnen we nog steeds niet zeggen of dit haalbaar zal zijn of niet. Maar ik zal niet diegene zijn die het nu al op geeft. Vandaar nu al wat stage, zodat ik niet in april of mei stage moet doen en nog eens hard moet doortrainen. Want als ik kan doortrainen dan, zal mijn lichaam sowieso alle rust kunnen gebruiken!

Maar goed, als ik nu echt zou voelen dat ik helemaal niet meer herstel van m’n stage namiddagen, zal ik natuurlijk wel stoppen. Maar het zou mooi zijn als ik dit toch al achter de rug heb!

De laatste 2 weken was het lopen dus weer leuk. Het gaf me een vlot gevoel, ik had even minder hoofdpijn als ik kon uitwaaien buiten, even ook niet teveel piekeren en nadenken en gewoon lopen in de natuur, luisteren naar muziek of verhalen. Ik hoop dat ik dit de komende weken kan blijven doortrekken!

Het nieuwe jaar komt er stilaan maar zeker aan. Voor mij mag 2011 wel achter de rug zijn. Een journaliste vroeg me hoe ik het jaar het best kon omschrijven. Turbulent, was het eerste wat in me opkwam. Een jaar met hoogtepunten, zoals leuke momenten met m’n dierbaren, leuke trainigsstages, mijn Belgische records indoor en het EK indoor. Maar ook diepte punten, met m’n diagnose, de effecten ervan en de hele rollercoaster waar ik door ga. Kortom, turbulent dus.

Toch zie ik een beetje op tegen de feestdagen. Veel zin in feesten heb ik precies niet, maar ik zal er toch proberen van te genieten! Maar eerst nog die 2 weken stage goed doorkomen! Ik hou jullie zeker op de hoogte! De komende weken volgen er nog enkele controles bij m’n dokters, maar de grote controle naar evoluatie van m’n ziekte toe, is in februari.

Vele groetjes!

Lindsey