Don’t dig up in doubt, what you planted in faith

img_6616Ik had gehoopt hier ‘wilde’ verhalen te kunnen vertellen over de afgelopen 4 weken. 4 weken sinds ik niet meer werk als kiné. Wild vanuit het perspectief van een kreupele bejaarde, maar toch, de gedachte om even de ‘vrijgekomen’ energie te kunnen steken in wat ik wilde, wanneer ik wilde, leek me wel eens fijn. Alhoewel wat ik wilde, wanneer ik wilde, sowieso al in een dwangbuis verwrongen zit! Maar goed, we weten ondertussen wel al langer dan vandaag dat het niet altijd loopt zoals je het je al honderden keren hebt ingebeeld, zo vaak, tot je het echt gaat geloven ook.

Eerst hoopte ik nog dat de toegenomen vermoeidheid een weerbotsimg_6061 was. Dat de keelpijn een tegenreactie was en dat het gewoon wat de periode van het jaar was om boven de WC pot te bengelen. Of erop. Maar toen de vermoeidheid begon op te stapelen als het vuil op een vuilnisbelt, toen mijn keel verdacht veel op een vliegenzwammen plaag begon te gelijken en toen de WC pot m’n 2e thuis begon te worden, ging ik met veel tegenzin toch naar de dokter.

Aan m’n 11 jaar had ik al eens klierkoorts gehad… Hoewel er in de medische wereld wat onenigheid over is of je al dan niet een opstoot van klierkoorts kan krijgen, feit is dat mijn waarden terug fel verhoogd staan en het virus opnieuw lustig rond swingt in m’n lichaam. In plaats van leuke dingen doen, werd het dus vooral niets doen. En ik moet nu inderdaad minder plannen, niet omdat ik meer energie heb om even ‘hoe-komt-het-uit’ m’n ingevingen te volgen, maar omdat de planning gewoon leeg staat.

img_6552Het schrijven van een nieuwe blog heeft wat op zich laten wachten, net omdat ik gewoon pissig word, van dit pissige nieuws. En het weer, waarbij het lijkt alsof de wolken in een collectieve depressie vertoeven, maakt het er ook niet zoveel beter op. Toegegeven, mentaal is het niet altijd even evident. Je steekt soms zoveel energie en hoop in het fysieke. In de minieme verbeteringen, als die er al zijn. En die hoop doet goed, laat je vooruit gaan, waardoor uiteindelijk enkele stapjes van een millimeter plots een centimeter vormen. Waardoor de hoop op z’n beurt weer groeit. Maar als je dan fysiek enkele centimeters naar achter wordt gesmeten, is de impact mentaal niet in die grootorde uit te drukken. Het voelt eerder aan als meters, als het al geen kilometers zijn. En tegen dat je die twee terug op eenzelfde startpunt krijgt, fysiek en mentaal, ben je wel weer een tijdje bezig. Tijd, die enerzijds zo snel vooruit gaat, en anderzijds zo oer traag. Maar ik moet zeggen, toch geraak ik er getraind in. Even knock out watertrappelen om toch maar niet mee geslorpt te worden in het donkere moeras van twijfels, angsten, onzekerheden en wanhoop. Maar als het watertrappelen ook even niet meer lukt, merk je op een of andere manier toch zwembandjes aan te hebben. Een soort buffering die altijd rondom je gebolsterd zit. Just-in-case. En helaas zijn die toch vaak nodig.

Maar goed… Het moeras ben ik ondertussen wel weer uit. Terug aanimg_6577 het wandelen, voorwaarts. Wel nog wat glibberig, want de modder moet nog van m’n schoenen geraken. Maar toch wandelen. Millimeter per millimeter. Fysiek en mentaal. En ook al word ik dan soms centimeters of meer naar achter gesmeten, objectief gezien, blijf ik op het eind van de rit toch vooruit gaan. Alles is beter dan de bodem van het moeras een bezoekje te brengen. Dus ik hoop binnenkort toch leukere oorden of bezigheden op te kunnen zoeken en daar dan mijn volgende blog mee te vullen! Tot snel,

Liefs

Lindsey

Silence is not the absence of something, but the presence of everything

img_5648Slapen, zorgen en pijn, blijken nog steeds geen al te goeie combinatie. Vandaar dat ochtendloopjes om 6u30 ‘s morgens al wel eens voorvallen. Wanneer je dan vertrekt met lopen, helpt het kunstmatige licht je in deze ‘herfsturen’ wel een eindje op weg. Maar tegelijk besef je, dat als je de rustige, mooie, en uniekere plaatsjes wilt, je deze verlichte wegen best kunt verlaten.

img_5918Vertrouwend op de routine van het lopen, je lichaam, de omgeving, sla je de duisternis in. Je blijft wel lopen, maar het gaat toch langzamer. En ondanks dat je perfect elke bobbel of put weet liggen, besluipt je de schrik dat er nieuwe zouden bijgekomen zijn. Je verwacht geen mensen op dat uur, en toch heb je angst dat je je elk moment de daver uit het lijf zal schreeuwen, al is het maar van het zien van je eigen schaduw. Maar tegelijk besef je wel, dat je maar je schaduw kunt zien, omdat er ergens toch licht moet zijn. En dat de absolute duisternis, gaandeweg niet zo duister meer lijkt. Je begint structuren te herkennen, vormen, en je beseft dat je zelfs nieuw bijgekomen putten ook op tijd zou ontdekken, zolang je maar rust vindt, in die ‘duisternis’. Zolang je maar de tijd neemt, om je ogen te laten wennen aan die omgeving. Zolang je het maar een kans geeft om het kunstmatige licht achter je te laten en je zelf een weg te banen met behulp van wat je zelf aanvoelt en de natuur je aanbiedt. De maan, sterren, de weerkaatsing in het water. Je beseft plots ook de sterkte van je andere zintuigen. En behalve als je muziek kei luid in je oren weer klinkt, merk je toch dat je het zou horen, als er iets op je afkomt. Voel je, hoe de wind langs je suist. En weet je, dat de schrik, eigenlijk veel te grote proporties aan nam, dan in realiteit nodig blijkt.

Na enkele kilometers, waarvan de eerste dus best schrikwekkend,IMG_3881 loop je in de donkerte, alsof je nooit iets anders hebt gedaan. Tegelijk zie je het natuurlijke licht sterker worden, wanneer de maan op slaapmodus gaat en de zon aan z’n dagtaak begint. Je merkt hoe snel dit aan kracht en felheid kan winnen. En je merkt tegelijk dat je het kunstmatige licht zelf amper nog kan verdragen. Wat de eerste minuten verhelderend werkte, werkt nu juist verblindend. Maakt net dat je heel veel moois niet meer kunt zien, behalve dan de voor de hand liggende, platgelopen weg, die stilaan aan vernieuwing toe is. Zo’n loopjes geven me hoop en kracht. Zo’n loopjes doen me beseffen dat er vaak heel wat moed nodig is, maar het ook heel vaak de moeite loont. Zo’n loopjes, zijn voor mij vaak een weerspiegeling van m’n dagdagelijkse leven. Ik kan er helderder door denken en leer vanuit andere perspectieven naar hetzelfde kijken. Perspectieven die soms shockerend zijn in eerste instantie, maar verademend op langere termijn.

img_6171Vanuit die inzichten, heb ik besloten nu zelf ook even de natuurlijke duisternis in te gaan, en het kunstmatig licht achter me te laten. M’n 2 halve dagen als kiné, zal ik voor onbepaalde tijd stopzetten. Deze houvast moet ik durven loslaten, om open te kunnen staan voor andere invullingen. Een houvast die ik altijd met veel energie en voldoening heb gedaan, maar die tegelijk enorm veel van m’n lichaam vroeg, gezien m’n nevenwerkingen en ziekte. Een houvast, waarvan ik uiteindelijk moest constateren dat het in de huidige situatie, te veel van me vraagt. Het is een afscheid, maar dan wel een tijdelijke. Ik ben ervan overtuigd dat ik vroeg of laat deze job weer met al m’n inzet zal opnemen, maar nu kan ik met een gerust gemoed zeggen dat het goed is zo. De moeilijke beslissing is gevallen, financieel en praktisch liggen de obstakels bloot en nu moet ik er op vertrouwen dat ik in die duisternis de nieuwe putten wel op tijd zal ontdekken, maar ook de mooie wegen, die door het kunstmatig licht van m’n vertrouwde weg verblind werden, zal opmerken. En deze wegen wil ik inslaan. Tijd en energie in nieuwe dingen steken. Tijd en energie met m’n dierbaren doorbrengen. En ook, tijd en energie voor mezelf. Vroeger zou ik nooit zoiets durven zeggen. Als je veel tijd en energie in jezelf steekt, was je in mijn ogen vooral egoïstisch. Nu besef ik, dat als het binnen de juiste proporties is, het je juist realistisch maakt. Je kunt niet voor een ander zorgen, je kunt niet anderen gelukkig maken, als je niet zelf durft gelukkig zijn, en voor jezelf durft zorgen. Misschien dat er ergens op die weg, ook die nodige porties durf liggen, zodat ik voldoende kan bijtanken om de weg af te gaan! Om zelf m’n licht te zoeken en te vinden. Om te beseffen en realiseren dat het kunstmatige dan misschien wel veilig lijkt, maar tegelijk heel afstompend wordt. Om uiteindelijk te voelen, dat het niet de duisternis is die verblindt waardoor je heel wat moois mist, maar net dat kunstmatige licht. En ik hoop dat ieder van jullie in zichzelf en de mensen rondom zich, de moed vindt om ook op zoek te gaan naar al het moois wat om de hoek ligt, want dat is er zeker!

Liefs en tot snel,

Lindsey

Sometimes in life, there is no way out, but there is always a way through!

Hallo iedereen,

img_4643Ondertussen ben ik terug van een deugddoende vakantie in de bergen! Die natuur en de berglucht, weten me altijd tot rust te brengen en tegelijk betrap ik mezelf erop dat ik tijdens het wandelen, ook heel vaak een weerspiegeling van het leven herken. Zo deden we een wandeling, die voordien werd aangeduid als een van de mooiste in de omgeving,  compleet in de wolken. Wandelen, klauteren, barkoude zones, en soms een vleugje zon. Mist, donker, maar af en toe een vleugje licht. En toch waren het die vleugjes, die ervoor zorgden dat al de rest van de tocht ook z’n charmes had. De vleugjes, die door de duistere omgeving, zelfs nog veel mooier waren, dan ze op zichzelf al zijn.

En ondertussen blijf je stappen. Oorspronkelijk zouden we maar eenimg_4976 uurtje wandelen, een stukje dus, van wat een vier uur durende tocht was, op weg naar de hut. Na een uur, bleek dat we allebei wel nog wat energie over hadden, of frustraties te verwerken hadden, dus een uur extra, kon er wel bij. En na twee uur, wanneer we dachten omkeer te maken, bleek dat de hut op 20minuten van ons verwijderd was. Een ellenlange tocht, bleek plots veel realistischer en haalbaarder te zijn, ook al was de hut op dat moment nog steeds niet zichtbaar. En eenmaal we de laatste 5 minuten, doorheen een vleugje zon, de hut dan toch zagen liggen, was het geluk eigenlijk veel groter, dan moesten we die al de ganse 2 uur 20 zien liggen hebben. Gewoon door het onverwachtse geluk dat de eindbestemming tijdens de laatste vermoeide minuten, pal voor onze neus bleek te liggen. Weliswaar enkel de eindbestemming van die dag, weliswaar met nog de ganse terugweg voor de boeg, maar tegelijk met een mooie ervaring en herinnering rijker. Een mooie weerspiegeling van hoe m’n leven er ook zo’n beetje aan toe gaat, denk ik dan. Hoop ik dan. Klimmen, klauteren, mist, soms een stukje dalen en een vleugje zon, maar ook veel donkere wolken, met tegelijk het extra koesteren van de zon, de warmte, de tocht, de schoonheid onderweg, en zelfs de duisternis weten te waarderen. Niet weten hoe lang je zal stappen,  hoe ver, en zelfs als je het einddoel weet, niet weten waar het ligt. img_5134Blind wandelen, maar toch blijven wandelen. Wetende dat het geluk des te groter zal zijn, eenmaal de eindbestemming plots binnen handbereik blijkt te zijn. Want daar blijf ik in geloven. Ook al denk je onderweg meerdere keren, neen, dit is te gevaarlijk, hier moet ik omkeren. Maar toch telkens  de moed die het haalt, de moed om door te stappen en door te bijten naar dat doel. Bij momenten besluipt je de gedachte, dat blijven klimmen meer onzekerheid biedt, meer inspanningen en energie kost, letterlijke de moeilijke weg betekent. Terwijl het op het tussen plateau waar je onderweg zo nu en dan passeert, nog zo slecht niet lijkt. Je er misschien wel vrede zou kunnen mee nemen daar te vertoeven. Maar dan zou je nooit weten wat er hoger en verder op je ligt te wachten. Niet dat het altijd meer en beter moet zijn, maar toch dat gevoel dat de tussenstop, niet jouw bestemming is. Dus wat doe je dan…  Wetende dat verderop, ook geen definitieve eindbestemming zal zijn. Doelen, obstakels, wegen,… zullen altijd blijven opduiken op onze weg. Het zijn dus eerder tussenbestemmingen. Maar toch bestemmingen, die onderweg je stemming mee bepalen, en die tegelijk bestemd zijn om op je pad te doorkruisen. Waarheen dat ook mag leiden…

img_2765Op reis dus gewandeld, maar ook leren en durven rusten. Ook al weet ik dat rusten vaak meer pijn en ongemakken betekent, en ook meer het voelen van de vermoeidheid. Ook al weet ik dat rusten vaak meer piekeren betekent, en meer zorgen die aan de oppervlakte komen opborrelen. Maar ik leer de confrontatie er toch mee aangaan. Omdat ik merk dat het de enige manier is, om het ook te leren loslaten. Je kunt niet iets achterlaten, wanneer je het niet eerst ten volle hebt ontmoet en zo kan beseffen wat het inhoudt. Een glimp ervan is vaak al angstaanjagend, maar toch is de glimp zelf niet voldoende, omdat je het dan enkel op een hollen kan zetten, maar het meteen de achtervolging inzet. Je triggert het als het ware, zodat het je zeker blijft omringen. De volledige confrontatie met m’n angsten, leert me mezelf net beter te begrijpen. Dan moet ik niet hollen, maar kan ik juist weg wandelen, blijkt het soms ook minder angstaanjagend te zijn omdat je ook de zwaktes van die angstige gedachten leert zien. En wandelen vraagt minder energie dan hollen. Opluchting, vraagt minder energie dan angst. En wegwandelen, triggert de angst niet om je te blijven stalken. Al klinkt het allemaal veel simpeler dan het is, elke poging, is er eentje in de goeie richting uiteraard! En dat is het zeker waard als je beseft wat al die angsten, woede en frustraties aan energie kosten. We hebben op reis mogen genieten van stralende zon, een goed hotel, lekker eten en quality time samen, kortom een geslaagde vakantie! Terug iets meer energie in onze batterijen, en zo kunnen we er terug tegenaan voor de komende periode!

img_2756Op reis gaan betekent voor mij logischer wijs nadien ook meer controles omdat ze meer opgestapeld komen te zitten. Ik zal de energie dus al meteen goed weten te benutten de komende weken, maar ik moet het ook zo vaak doen zonder die extra batterijstreepjes, dus dat zal sowieso wel lukken! En naar welke tussenbestemming ik ook wandel, ik ben ervan overtuigd dat er wel altijd iets moois te zien zal zijn, iets uniek te beleven en iets leerrijks te ervaren. Dat zal de donkerte wel weten te overtreffen. Uiteindelijk dan toch. Dus blijven stappen, kruipen, lopen, hollen, slenteren, slepen, even stilstaan en uitrusten, maar erna weer doorgaan, is de boodschap… Zolang het maar voorwaarts is!

Liefs en tot snel!

Lindsey,x

The more anger towards the past you carry in your heart, the less capable you are of loving in the present.

Hallo iedereen

IMG_3872Ondertussen zijn we een maandje verder waarin veel ‘herinneringsverjaardagdagen’ de revue gepasseerd zijn. Of hoe noem je die dagen die gans je leven, stuk voor stuk overhoop wisten te halen? Die dagen waarop je dromen en doelen in 10.000 puzzelbrokken, en bij momenten minuscuul kleine brokjes, verbrijzeld werden. Meteen beginnen grabbelen, maar niet weten hoeveel (en in welke staat) van die brokjes je zou kunnen lijmen. Ooit. Wanneer dan ook.

IMG_3881M’n laatste internationale kampioenschap. M’n visite bij de sportdokter. M’n diagnose. M’n eerste beenmergpunctie. M’n eerste turmorremmer innemen. M’n eerste keer naar het toilet hollen om te kotsen, of de borstel vol met haar zien. En dan heb ik het enkel nog maar over de ‘grote’ momenten, terwijl het ook op dit vlak vaak in de vele, talrijke, kleintjes zit. 5 jaar, onafgebroken, is zowat de tijd die ik in het middelbaar, of in de lagere school heb doorgebracht als je even de vakanties weglaat. Vakanties, de broodnodige time-out van school. De time-out die je met kanker nooit krijgt. De tijd waarin ik startte als compleet analfabeet, om dat hoofdstuk af te sluiten met een ganse bagage aan kennis zoals Frans, Nederlands, WO,… om maar iets te noemen. Kennis die ik me nu maar deels meer kan herinneren, details die me al helemaal ontglippen, maar die toch een grote hap van m’n leven hebben ingenomen. Nu, zo’n 15à20 jaar geleden.

Maar als ik nadenk over de laatste 5 jaar, ook al zit het nog veelIMG_3641 verser in m’n geheugen, kan ik sommige details nog zo akelig goed herinneren. Details die ik liever in de diepste vergeetput zou steken, om deze dan nog eens dicht te smijten ook. Details die me in het holst van de nacht, of op de meest bizarre momenten overdag, compleet van slag kunnen maken. Details die me op kleine, gelukzalige momenten, compleet uit mijn lood kunnen brengen. Details, niet van één dag, maar van ontelbaar vele momenten uit die 5 jaar. Ieder op zich, op hun manier, verwoestend. Tegelijk zijn er details waar ik wél blij van word, dat ik het allemaal nog zo goed weet. Omdat ik er dan ook kan uit leren. Telkens opnieuw. Inzichten, bewuste keuzes voor wat écht belangrijk is. Details, omdat ze me doen herinneren aan leuke momenten. Aan keerpunten. Geen grote keerpunten waarin alles plots zoveel beter gaat, maar een millimeter in de goeie richting. Details waarin ik leer kiezen voor tijd én liefde, met de personen waar ik écht bij wil zijn.

Maar details zijn details. Ik heb vaak niet te kiezen welke ik plots opIMG_3820 m’n bord gesmeten krijg. Ik kan alleen maar kiezen, wat ik er mee doe, eenmaal we face-to face staan. Ze afwegen tegenover elkaar. En als er één iets positief is aan beide groepen herinneren en meemaken, is het wel dat je het contrast duidelijk kan zien, en kunt beslissen waar je echt voor wilt gaan! Waar je je energie in wilt steken. Welke je de hoofdrol in je leven wilt geven! Ik weet quasi zeker dat ik deze details binnen 15à20 jaar wél nog goed zal herinneren. En ik ben er nog niet volledig uit of ik hier dankbaar voor moet zijn, of dit juist uit het diepste van m’n hart moet vrezen.

IMG_3739Maar ik besef wel, dat het ongetwijfeld z’n nut heeft. Elke herinnering en stap uit het verleden, is er voor een reden geweest. En zolang je er uit leert, bestaat er geen slecht of goed. Het is een continu leerproces, eentje waar ik zelf ook volledig in zit. Ik probeer geen woede en verdriet te hebben ten opzichte van m’n verleden. Het is wat het is. Die woede zou er alleen voor zorgen dat ik minder liefde kan voelen voor het heden. De toekomst. Maar dat wilt niet zeggen dat die pijn, angst, woede,… niet soms de bovenhand haalt. Al is ook dat ok. Zolang het me niet blijft terugtrekken naar vroeger, naar wat was! Zolang de balans maar naar het goede overhelt. En dat doet ze gelukkig wel!

Nog elke dag probeer ik te leren geen veldslag te creëren tussen mezelf en m’n emoties. Tussen mezelf en m’n fysiek. M’n handelen, en m’n denken. M’n voelen en m’n doen. Die vele veldslagen zijn te uitputtend, dat heb ik ook al ondervonden. Soms is het gewoon beter de witte vlag te planten ergens tussenin, je strandstoel te nemen en te kijken hoe de vlag wappert, in plaats van naar de overkant te spurten en de tegenstander te lijf te gaan met alles wat je hebt. Wat zou er over blijven als je beiden aan de overkant geveld ligt?

De energie die je moet steken in jezelf bij elkaar rapen, kan je echtIMG_3475 wel beter benutten! En toch moet ik mezelf nog heel vaak bij elkaar rapen. Of bij elkaar laten rapen. Maar wat ik hier vooral aan onthoud, is dat het telkens weer lukt om tot mezelf te komen. Hoe vaak ‘mezelf’ dan ook verandert, leert, worstelt en zwoegt. Hoe vaak ik ook balanceer tussen neerslachtig en optimistisch, tussen slecht en goed, tussen ongelukkig en happy, maar vooral veel tijd doorbreng in de brede zone’s er tussen in. Het doet me telkens beseffen dat er keuzes zijn die kunnen gemaakt worden. Dat iets wat je triest maakt, vaak kan omgebogen worden. Dat de situatie waarin je zit, kan veranderen én verbeteren! Dat je het vaak moet doen met de middelen die je hebt, maar dat dit best wel een volle gereedschapskist kan zijn! Al is het handig om vindingrijk te blijven.

Dus natuurlijk doet het me keihard pijn dat de Olympische Spelen inIMG_3985 Rio bezig zijn en dat ik die vanuit de zetel volg. Natuurlijk doet het me pijn dat ik nog steeds heel wat medische controles moet inplannen en dat nevenwerkingen een grote rol in m’n leven innemen. Natuurlijk heb ik het moeilijk met de periode van het jaar waarop alles zich opnieuw als in een slow-motion-film- voor m’n ogen afspeelt. En natuurlijk heb ik het moeilijk met de domino effecten van m’n kanker in m’n leven. Nog dagelijks.

Maar moeilijk, betekent niet onmogelijk. En moeilijk, is ook geen eindpunt. Met slechts iets te veranderen, wordt moeilijk een ander woord. Mogelijk. En als ik één iets besef, is het wel dat er in het leven heel wat mogelijk is. Zolang je meer energie geeft aan je dromen en doelen, dan aan je angsten, zullen die mogelijkheden zich altijd in de positieve zin weten in te vullen!

Liefs, Lindsey

De zwarte cirkel, met het gouden randje

Lieve Thomas,

Schermafbeelding 2016-07-08 om 06.42.11Daar sta je dan, bovenaan het podium. Een eerste plaats. De mensen en de media hebben geen seconde nodig om je tot nationale held uit te roepen. Ik vraag me af hoeveel van die zelfde mensen geen seconde nodig hadden om je 2 jaar geleden meteen aan de schandpaal te hangen. Nu naast je in de zon staan, is niet moeilijk. Mee koud lijden en afzien in de schaduw, dat is een ander verhaal. Maar dat doet er niet toe, jij weet als geen ander te relativeren en dit een plaats te geven. Je hebt immers al genoeg écht erge dingen op je boterham gekregen. Je weet als geen ander, dat je je energie wel voor andere zaken kunt gebruiken.

Een nationale held, maar sorry Thomas, voor mij ben je dat niet. Voor mij ben je gewoon Thomas, en ik vind dit veel mooier dan een held. Thomas, die samen met z’n familie dag in, dag uit, er het beste van maakt. Waarin de downs ongelofelijk wild tekeer gingen, en de ups langzaam aan weer de bovenhand kregen. Thomas, die in stilte verder werkt, geen grootspraak, geen ego, wel inzetten en ervoor gaan. Geen held, want die zijn niet menselijk. En de wereld is vaak al onmenselijk genoeg. Ook daar kunnen we wel over meespreken.

Op het hoogste schavotje stond je. Nu wel Europees Kampioen, maar zoveel meer dan dat. Met een grote glimlach op het gezicht, groot genoeg, om heel wat moeilijks te verbergen dat daarachter schuilt. Nog steeds.

Dit is geen wonder, of iets wat je ‘verdient’, dit is iets wat je zelf naar je toegetrokken hebt, dag in, dag uit. Een hardnekkig lang touw, waarbij je handen vaak tot bloedens toe openlagen. Een touw, die je zonder je familie misschien al lang had moeten loslaten. Niet omdat jij niet sterk genoeg bent, wél omdat het gewoon te ruw én te hard was. Het is geen sprookje, jij weet even goed dat het vaak een regelrechte nachtmerrie was. Dit is geen happy end, want het is het einde helemaal nog niet!

De wereld heeft geen helden nodig, de wereld heeft mensen nodig. Van vlees en bloed. En daar ben jij een goed voorbeeld van! Niet dat alle mensen met kanker nu plots Europees Kampioen kunnen worden of weer helemaal top. Helaas zit het zo niet in elkaar. Helaas zijn er teveel factoren die daarin meespelen die je niet in de hand hebt. Appelen en peren vallen niet te vergelijken. En dat hoeft ook niet. Maar het biedt wel hoop, hoe deze dan ook ingevuld mag worden! Hoop op beterschap en vooruitgang! Hoop op een andere bladzijde in ons levensverhaal.

De cirkel is inderdaad rond. Een cirkel waarin je de ene moment in een ruk de hoogte ingaat, om niet veel later een vrije val in te gaan en niet te weten wanneer die zal stoppen. Een zware, lange cirkel, maar ook met een mooie top! Een cirkel, waarin je altijd een kampioen bent gebleven.

We weten beiden, de Olympische Ringen bestaan uit 5. De zwarte met een gouden randje, heb je nu wel gehad! Maar je hebt er dus nog wel enkele af te gaan! Cirkels hebben ups en downs, je bent realistisch genoeg om dat te weten, maar ik wens niet liever dan dat de ups gevuld zullen zijn met fantastische momenten en belevenissen, die de downs altijd zullen overheersen. Tijdens, en naast de sport.

 Liefs,

Lindsey