Alone, we are strong. Together, we are stronger!

Met Wereldkankerdag op 4 februari en het Toetiewoetie eetfestijn van 11 februari, is het tijd om nog eens in m’n pen te kruipen! Voor de derde keer ging het eetfestijn door en jammer genoeg was het al de tweede keer dat Anke er zelf niet meer in levende lijve bij kon zijn. In de aanloop naar dit festijn, dan de goed-nieuws-show- rond kanker en Wereldkankerdag lezen, voelt niet aan als zout in een open wonde, maar als gevild liggen in de dode zee. Er sterven dagelijks nog veel te veel mensen aan kanker. Er sterven dagelijks nog veel te veel mensen aan de gevolgen van kanker. Er sterven dagelijks nog veel te veel mensen aan de behandeling. En er sterven dagelijks nog veel te veel mensen aan de gevolgen van de behandeling. Daarnaast zijn er zovele mensen die er niet aan sterven, maar ‘chronisch ziek’ zijn, zoals de media het vaak noemt. Alsof het een Godsgeschenk is. Dag in, dag uit, ziek, moe, pijn. Deze geschenken mogen ze wat mij betreft op een raket naar de ruimte sturen en die dan even later definitief van de radar laten verdwijnen. Er is niets verkeerd aan om de realiteit te laten aan bod komen, er is niets verkeerd met te zeggen waar het écht op aan komt. Positieve verhalen horen daar uiteraard bij! Blij zijn met een nieuw product ook! Maar geef dan de ganse versie! Probeer te voorkomen dat een patiënt vol goede hoop z’n smartphone quasi in het gezicht van de behandelende dokter duwt, met een artikel van een nieuw ‘wondermiddel’ om 5 minuten later te wensen dat hij een roze staart, 4 pootjes en een spitsneus had, gewoon omdat het op mensen nog niet van toepassing is!

Zet er dan bij dat ‘chronisch ziek’ alles langer dan 6 weken betekent, en dus helemaal geen garantie op jaren, laat staan jaren geluk! Maar zet er gerust ook bij dat ze inderdaad progressie maken en dat er steeds meer mogelijkheden komen. Jammer genoeg nog niet voor iedereen. Jammer genoeg nog niet in elke situatie. Lang nog niet. Je mag dan wel niet langer de roze bril op hebben bij het lezen van zulk nieuws, je gaat je op z’n minst niet als een Pinguïn te midden van de woestijn voelen, wanneer er zich een ander scenario dan –de-goed-nieuws-show- afspeelt bij jezelf of je dierbaren! Want dat is misschien nog veel dodelijker dan eender welke behandeling, het gevoel van eenzaamheid en onbegrip. Begrijp me niet verkeerd…natuurlijk ben ik blij dat er behandelingen bestaan. Nog blijer dat er nieuwe op de markt komen! Nog blijer dat kanker niet sowieso een doodsvonnis betekent.

Maar ik zou pas echt blij zijn, als we de echte oorzaken van kanker zouden kennen. Niet alleen kennen, maar kunnen aanpakken. Zodat we preventief te werk kunnen gaan! Niet alleen met pillen, spuiten en medicatie, maar ook door de maatschappij en levensstijl te veranderen waar nodig. Het zal de farmacie misschien minder opbrengen, maar de mens wel veel gelukkiger maken.
Anke was ook ‘chronisch ziek’ zoals de media het zou noemen. Om uiteindelijk op haar 26ste, na een jarenlange strijd, te sterven. Aan de kanker. Een strijd die soms zichtbaar was, maar vaak ook niet. Een glimlach kan immers veel verbergen! En buitenkomen betekent voor de buitenwereld maar al te vaak, ‘goed en in orde zijn’. En ze heeft inderdaad het beste gemaakt van elke dag, maar niet elke dag was daarom best. Helemaal niet. En ook dat hoort erbij. Ook dat mag gehoord worden! Het eetfestijn en de inspanningen van het Toetiewoetie-team, hebben al weer heel wat geld in het laadje gebracht voor Kom op tegen Kanker en de 1000km tegen kanker.

Hoopgevend is het, dat ondanks dat er dagelijks mensen afzien en sterven aan kanker (en jammer genoeg ook aan vele andere ziektes), er zich ook dagelijks mensen inzetten om hier verandering in te brengen! Grote en kleine acties, die veel en weinig geld opbrengen, maar vooral verbondenheid en geborgenheid tonen. En zo wint het positieve altijd. Zo krijgt de hoop altijd meer kracht dan de wanhoop. En die kracht is sterker dan eender wat ter wereld. Hoop. Het doet echt leven. Ook bij mezelf. Ook bij m’n dierbaren.

Hoop geeft elke dag opnieuw m’n dromen voldoende voeding, m’n doelen voldoende energie, en mezelf voldoende houvast, om keer op keer ietsje meer te leven, dan te overleven. Hoop maakt, dat de media ooit, op een dag, de-echte-goed-nieuws-show zal kunnen schrijven. Niet omdat het verbloemd is, wel omdat het deze keer, de echte volledige waarheid is. Hoe sneller, hoe liever!

Liefs, Lindsey

Year’s end is neither an end nor a beginning but a going on, with all the wisdom that experience can instil in us

img_7181Met de feestdagen in aantocht is het vaak het moment van het jaar waarop mensen terugdenken aan het afgelopen jaar en waarop ze goede voornemens maken voor het nieuwe jaar. Het moment om je rugzak even van je schouders te halen en te kijken wat je in het voorbije jaar allemaal vergaard hebt. Leerrijke ervaringen, mooie herinneringen, harde dompers, intens geluk, … Bij mij vaak het moment van het jaar waarop ik extra worstel met m’n rugzak volgepropt met heel wat uit de afgelopen 5,5 jaar sinds m’n diagnose. En natuurlijk zijn er ook leukere rugzakken te dragen, of heupzakken, of welke vorm ook. Maar die ‘ziekte-rugzak’ blijft steeds aanwezig en komt steeds voller en voller te zitten. De rugzak heeft soms zo’n gewicht, dat hoe leuk die andere rugzakken dan ook zijn, de limiet van overbelasting heel snel om de hoek schuilt.

img_6820Het voelt alsof m’n ‘ziekte-rugzak’ het dichtst bij m’n lichaam bevestigd is. Gelijmd is. Als ik dus iets moet ‘lossen’ omdat het niet meer te dragen valt, moet het uit de andere rugzakken komen. Deze waar je sneller invloed op hebt. De leuke rugzakken. De spontane momenten. Maar terwijl ik daar zaken uithaal, steek ik onbewust een extra baksteen in de andere. En de eindejaars periode, is een moment waarop dit wel eens extra wringt. Alles lijkt zo zeemzoeterig, de media en maatschappij willen alles happy en zen. Maar zo is het vaak helemaal niet.

Nog steeds ben ik op zoek naar manieren om met m’n ziekte-rugzakimg_6971 om te gaan. De ene keer lukt dat al beter dan de andere. M’n ziekte is stabiel, en op dat vlak, bevind ik me niet meer in de open zee. Niet meer in het ijle, zonder houvast. Gelukkig maar. Niemand kan oneindig lang watertrappelen. Maar ik voel me met momenten uitgeteld op het strand liggen. Net op de grens, waar het aantal zandkorrels het wint, van het aantal waterdruppels. Ver genoeg uit zee om niet meer te moeten zwemmen, te dichtbij om in veiligheid te zijn. Want de golven van m’n ziekte, behandelingen, nevenwerkingen blijven komen. En deze zullen hoogstwaarschijnlijk altijd blijven komen. Soms rustig, soms heviger. Soms met lange intervallen om even op adem te komen. Soms zo snel na elkaar, dat het lijkt alsof ik toch verdrink. Want zelfs al zijn het kalme golven, ze blijven komen. Je kan wel verder op het strand proberen kruipen, maar heb je dan een oplossing voor het probleem gevonden? Want wat als er dan een obstakel van landinwaarts komt, waardoor je terug de waterlinie wordt ingeduwd? Dat laat me me extra realiseren dat ik echt moet leren surfen. En dat gaat in oneindig veel stappen, met als eerste stap, weten waarmee ik m’n surfplank kan maken. Wat kan m’n houvast zijn, wat kan ik doen, waar kan ik controle over krijgen, wanneer het gevoel van compleet controleverlies me overspoelt? Wanneer de angst en onzekerheden me volledig verlammen, op welke plank kan ik dan liggen, zonder te kapseizen? En eenmaal ik m’n plank heb en erop kan liggen. Hoe kan ik er dan op leren staan, laat staan surfen.

img_7115Wanneer de golven rustig op me af komen, zal het de kunst zijn om te leren rechtstaan op m’n surfplank. Te durven kijken richting open zee. Niet om de golven te zien, laat staan te voorspellen, want dat kan je toch niet. Maar wel om te beseffen dat het ok is. Dat ik me niet laat overspoelen door de golven, van welke grootorde die dan ook zijn. De golven komen, en gaan. Ook een kalme zee kan met verwoestende onderstroming zitten. Verwoestender en veel gevaarlijker dan de hevige golven die iedereen van meters afstand ziet aankomen. Maar met een plank bij de hand, heb ik altijd een houvast. En die plank heb ik al zo vaak proberen timmeren, maken en verbouwen. Om daarna nog eens de beste manier te zoeken om de plank altijd bij de hand te hebben, zonder dat het aanvoelt als ‘sleuren’. Zonder dat het de mooiste of de beste plank moet zijn, zolang het maar de goede plank is voor mij.

img_7066De controle-freak in mij probeert de golven toch te voorspellen, maar hoe meer k patronen denk te zien, hoe zwaarder de uppercuts wanneer de patronen totaal waardeloos blijken te zijn. En de grootste kunst is om in m’n geploeter door het controle-verlies, zelf geen extra golven te creëren! In het proberen controleren van m’n ziekte, kan ik soms zo rond me trappelen en zoeken, dat ik in een ware draaikolk dreig terecht te komen. Eentje die ik dan nog eens zelf creëer. En deze heb ik bovenop de golven, zeker niet nodig.

Met 61 (para)medische afspraken in het afgelopen jaar, waarvan 16 bloedafnames , 2 EMG’s , 3 echo’s en 4 scans en een punctie, is het ook best terug een ganse boterham geweest. Ik ben er niet rouwig om dat er een nieuw jaar aankomt, ook al betekent dit niet dat die teller op nul komt te staan. Ik hoop alleen dat deze trager zal oplopen. Dat de controles kunnen verminderen. Dat de golven rustig kabbelen. Want de golven die bij de controles gepaard gaan, en tussenin blijven kabbelen, zijn al heftig genoeg om te dragen. Zelfs met de beste conditie, wordt zwemmen soms moeilijk. Gelukkig bestaan er mede-zwemmers, reddingsboeien, plezierbootjes, redders, seekings, boeien,…en deze ben ik stuk voor stuk dankbaar! Stuk voor stuk, helpen ze er aan mee, dat ik het zie zitten om te proberen controle te krijgen, over het gevoel geen controle te hebben. Een van de moeilijkste opdrachten in m’n leven. Maar zeker een van de zinvolste.

img_7288Ik heb het niet voor ‘goeie’ voornemens voor een nieuw jaar. Elke dag is een mooie kans om iets te verwezenlijken. De stap van voornemens, kan je vaak zelfs meteen overslaan. En iets verwezenlijken hoeft helemaal niet groot te zijn, want het zijn vaak de kleine dingen, die de grootste impact hebben! Maar als ik dan toch een voornemen voor mezelf maak, dan is het aan die surfplank werken. En daar zal ik niet op 1 januari mee starten, neen, ik timmer er steeds verder aan… Dag in, dag uit.

Voor iedereen van jullie warme en liefdevolle feestdagen gewenst! En tegelijk veel moed in de letterlijk, maar vaak ook figuurlijk, donkerste periode van het jaar! Vanaf 21 december wint de dag het terug van de nacht en vergezelt de zon ons elke dag ietsje meer!

 Liefs

Lindsey

Don’t dig up in doubt, what you planted in faith

img_6616Ik had gehoopt hier ‘wilde’ verhalen te kunnen vertellen over de afgelopen 4 weken. 4 weken sinds ik niet meer werk als kiné. Wild vanuit het perspectief van een kreupele bejaarde, maar toch, de gedachte om even de ‘vrijgekomen’ energie te kunnen steken in wat ik wilde, wanneer ik wilde, leek me wel eens fijn. Alhoewel wat ik wilde, wanneer ik wilde, sowieso al in een dwangbuis verwrongen zit! Maar goed, we weten ondertussen wel al langer dan vandaag dat het niet altijd loopt zoals je het je al honderden keren hebt ingebeeld, zo vaak, tot je het echt gaat geloven ook.

Eerst hoopte ik nog dat de toegenomen vermoeidheid een weerbotsimg_6061 was. Dat de keelpijn een tegenreactie was en dat het gewoon wat de periode van het jaar was om boven de WC pot te bengelen. Of erop. Maar toen de vermoeidheid begon op te stapelen als het vuil op een vuilnisbelt, toen mijn keel verdacht veel op een vliegenzwammen plaag begon te gelijken en toen de WC pot m’n 2e thuis begon te worden, ging ik met veel tegenzin toch naar de dokter.

Aan m’n 11 jaar had ik al eens klierkoorts gehad… Hoewel er in de medische wereld wat onenigheid over is of je al dan niet een opstoot van klierkoorts kan krijgen, feit is dat mijn waarden terug fel verhoogd staan en het virus opnieuw lustig rond swingt in m’n lichaam. In plaats van leuke dingen doen, werd het dus vooral niets doen. En ik moet nu inderdaad minder plannen, niet omdat ik meer energie heb om even ‘hoe-komt-het-uit’ m’n ingevingen te volgen, maar omdat de planning gewoon leeg staat.

img_6552Het schrijven van een nieuwe blog heeft wat op zich laten wachten, net omdat ik gewoon pissig word, van dit pissige nieuws. En het weer, waarbij het lijkt alsof de wolken in een collectieve depressie vertoeven, maakt het er ook niet zoveel beter op. Toegegeven, mentaal is het niet altijd even evident. Je steekt soms zoveel energie en hoop in het fysieke. In de minieme verbeteringen, als die er al zijn. En die hoop doet goed, laat je vooruit gaan, waardoor uiteindelijk enkele stapjes van een millimeter plots een centimeter vormen. Waardoor de hoop op z’n beurt weer groeit. Maar als je dan fysiek enkele centimeters naar achter wordt gesmeten, is de impact mentaal niet in die grootorde uit te drukken. Het voelt eerder aan als meters, als het al geen kilometers zijn. En tegen dat je die twee terug op eenzelfde startpunt krijgt, fysiek en mentaal, ben je wel weer een tijdje bezig. Tijd, die enerzijds zo snel vooruit gaat, en anderzijds zo oer traag. Maar ik moet zeggen, toch geraak ik er getraind in. Even knock out watertrappelen om toch maar niet mee geslorpt te worden in het donkere moeras van twijfels, angsten, onzekerheden en wanhoop. Maar als het watertrappelen ook even niet meer lukt, merk je op een of andere manier toch zwembandjes aan te hebben. Een soort buffering die altijd rondom je gebolsterd zit. Just-in-case. En helaas zijn die toch vaak nodig.

Maar goed… Het moeras ben ik ondertussen wel weer uit. Terug aanimg_6577 het wandelen, voorwaarts. Wel nog wat glibberig, want de modder moet nog van m’n schoenen geraken. Maar toch wandelen. Millimeter per millimeter. Fysiek en mentaal. En ook al word ik dan soms centimeters of meer naar achter gesmeten, objectief gezien, blijf ik op het eind van de rit toch vooruit gaan. Alles is beter dan de bodem van het moeras een bezoekje te brengen. Dus ik hoop binnenkort toch leukere oorden of bezigheden op te kunnen zoeken en daar dan mijn volgende blog mee te vullen! Tot snel,

Liefs

Lindsey

Silence is not the absence of something, but the presence of everything

img_5648Slapen, zorgen en pijn, blijken nog steeds geen al te goeie combinatie. Vandaar dat ochtendloopjes om 6u30 ‘s morgens al wel eens voorvallen. Wanneer je dan vertrekt met lopen, helpt het kunstmatige licht je in deze ‘herfsturen’ wel een eindje op weg. Maar tegelijk besef je, dat als je de rustige, mooie, en uniekere plaatsjes wilt, je deze verlichte wegen best kunt verlaten.

img_5918Vertrouwend op de routine van het lopen, je lichaam, de omgeving, sla je de duisternis in. Je blijft wel lopen, maar het gaat toch langzamer. En ondanks dat je perfect elke bobbel of put weet liggen, besluipt je de schrik dat er nieuwe zouden bijgekomen zijn. Je verwacht geen mensen op dat uur, en toch heb je angst dat je je elk moment de daver uit het lijf zal schreeuwen, al is het maar van het zien van je eigen schaduw. Maar tegelijk besef je wel, dat je maar je schaduw kunt zien, omdat er ergens toch licht moet zijn. En dat de absolute duisternis, gaandeweg niet zo duister meer lijkt. Je begint structuren te herkennen, vormen, en je beseft dat je zelfs nieuw bijgekomen putten ook op tijd zou ontdekken, zolang je maar rust vindt, in die ‘duisternis’. Zolang je maar de tijd neemt, om je ogen te laten wennen aan die omgeving. Zolang je het maar een kans geeft om het kunstmatige licht achter je te laten en je zelf een weg te banen met behulp van wat je zelf aanvoelt en de natuur je aanbiedt. De maan, sterren, de weerkaatsing in het water. Je beseft plots ook de sterkte van je andere zintuigen. En behalve als je muziek kei luid in je oren weer klinkt, merk je toch dat je het zou horen, als er iets op je afkomt. Voel je, hoe de wind langs je suist. En weet je, dat de schrik, eigenlijk veel te grote proporties aan nam, dan in realiteit nodig blijkt.

Na enkele kilometers, waarvan de eerste dus best schrikwekkend,IMG_3881 loop je in de donkerte, alsof je nooit iets anders hebt gedaan. Tegelijk zie je het natuurlijke licht sterker worden, wanneer de maan op slaapmodus gaat en de zon aan z’n dagtaak begint. Je merkt hoe snel dit aan kracht en felheid kan winnen. En je merkt tegelijk dat je het kunstmatige licht zelf amper nog kan verdragen. Wat de eerste minuten verhelderend werkte, werkt nu juist verblindend. Maakt net dat je heel veel moois niet meer kunt zien, behalve dan de voor de hand liggende, platgelopen weg, die stilaan aan vernieuwing toe is. Zo’n loopjes geven me hoop en kracht. Zo’n loopjes doen me beseffen dat er vaak heel wat moed nodig is, maar het ook heel vaak de moeite loont. Zo’n loopjes, zijn voor mij vaak een weerspiegeling van m’n dagdagelijkse leven. Ik kan er helderder door denken en leer vanuit andere perspectieven naar hetzelfde kijken. Perspectieven die soms shockerend zijn in eerste instantie, maar verademend op langere termijn.

img_6171Vanuit die inzichten, heb ik besloten nu zelf ook even de natuurlijke duisternis in te gaan, en het kunstmatig licht achter me te laten. M’n 2 halve dagen als kiné, zal ik voor onbepaalde tijd stopzetten. Deze houvast moet ik durven loslaten, om open te kunnen staan voor andere invullingen. Een houvast die ik altijd met veel energie en voldoening heb gedaan, maar die tegelijk enorm veel van m’n lichaam vroeg, gezien m’n nevenwerkingen en ziekte. Een houvast, waarvan ik uiteindelijk moest constateren dat het in de huidige situatie, te veel van me vraagt. Het is een afscheid, maar dan wel een tijdelijke. Ik ben ervan overtuigd dat ik vroeg of laat deze job weer met al m’n inzet zal opnemen, maar nu kan ik met een gerust gemoed zeggen dat het goed is zo. De moeilijke beslissing is gevallen, financieel en praktisch liggen de obstakels bloot en nu moet ik er op vertrouwen dat ik in die duisternis de nieuwe putten wel op tijd zal ontdekken, maar ook de mooie wegen, die door het kunstmatig licht van m’n vertrouwde weg verblind werden, zal opmerken. En deze wegen wil ik inslaan. Tijd en energie in nieuwe dingen steken. Tijd en energie met m’n dierbaren doorbrengen. En ook, tijd en energie voor mezelf. Vroeger zou ik nooit zoiets durven zeggen. Als je veel tijd en energie in jezelf steekt, was je in mijn ogen vooral egoïstisch. Nu besef ik, dat als het binnen de juiste proporties is, het je juist realistisch maakt. Je kunt niet voor een ander zorgen, je kunt niet anderen gelukkig maken, als je niet zelf durft gelukkig zijn, en voor jezelf durft zorgen. Misschien dat er ergens op die weg, ook die nodige porties durf liggen, zodat ik voldoende kan bijtanken om de weg af te gaan! Om zelf m’n licht te zoeken en te vinden. Om te beseffen en realiseren dat het kunstmatige dan misschien wel veilig lijkt, maar tegelijk heel afstompend wordt. Om uiteindelijk te voelen, dat het niet de duisternis is die verblindt waardoor je heel wat moois mist, maar net dat kunstmatige licht. En ik hoop dat ieder van jullie in zichzelf en de mensen rondom zich, de moed vindt om ook op zoek te gaan naar al het moois wat om de hoek ligt, want dat is er zeker!

Liefs en tot snel,

Lindsey

Sometimes in life, there is no way out, but there is always a way through!

Hallo iedereen,

img_4643Ondertussen ben ik terug van een deugddoende vakantie in de bergen! Die natuur en de berglucht, weten me altijd tot rust te brengen en tegelijk betrap ik mezelf erop dat ik tijdens het wandelen, ook heel vaak een weerspiegeling van het leven herken. Zo deden we een wandeling, die voordien werd aangeduid als een van de mooiste in de omgeving,  compleet in de wolken. Wandelen, klauteren, barkoude zones, en soms een vleugje zon. Mist, donker, maar af en toe een vleugje licht. En toch waren het die vleugjes, die ervoor zorgden dat al de rest van de tocht ook z’n charmes had. De vleugjes, die door de duistere omgeving, zelfs nog veel mooier waren, dan ze op zichzelf al zijn.

En ondertussen blijf je stappen. Oorspronkelijk zouden we maar eenimg_4976 uurtje wandelen, een stukje dus, van wat een vier uur durende tocht was, op weg naar de hut. Na een uur, bleek dat we allebei wel nog wat energie over hadden, of frustraties te verwerken hadden, dus een uur extra, kon er wel bij. En na twee uur, wanneer we dachten omkeer te maken, bleek dat de hut op 20minuten van ons verwijderd was. Een ellenlange tocht, bleek plots veel realistischer en haalbaarder te zijn, ook al was de hut op dat moment nog steeds niet zichtbaar. En eenmaal we de laatste 5 minuten, doorheen een vleugje zon, de hut dan toch zagen liggen, was het geluk eigenlijk veel groter, dan moesten we die al de ganse 2 uur 20 zien liggen hebben. Gewoon door het onverwachtse geluk dat de eindbestemming tijdens de laatste vermoeide minuten, pal voor onze neus bleek te liggen. Weliswaar enkel de eindbestemming van die dag, weliswaar met nog de ganse terugweg voor de boeg, maar tegelijk met een mooie ervaring en herinnering rijker. Een mooie weerspiegeling van hoe m’n leven er ook zo’n beetje aan toe gaat, denk ik dan. Hoop ik dan. Klimmen, klauteren, mist, soms een stukje dalen en een vleugje zon, maar ook veel donkere wolken, met tegelijk het extra koesteren van de zon, de warmte, de tocht, de schoonheid onderweg, en zelfs de duisternis weten te waarderen. Niet weten hoe lang je zal stappen,  hoe ver, en zelfs als je het einddoel weet, niet weten waar het ligt. img_5134Blind wandelen, maar toch blijven wandelen. Wetende dat het geluk des te groter zal zijn, eenmaal de eindbestemming plots binnen handbereik blijkt te zijn. Want daar blijf ik in geloven. Ook al denk je onderweg meerdere keren, neen, dit is te gevaarlijk, hier moet ik omkeren. Maar toch telkens  de moed die het haalt, de moed om door te stappen en door te bijten naar dat doel. Bij momenten besluipt je de gedachte, dat blijven klimmen meer onzekerheid biedt, meer inspanningen en energie kost, letterlijke de moeilijke weg betekent. Terwijl het op het tussen plateau waar je onderweg zo nu en dan passeert, nog zo slecht niet lijkt. Je er misschien wel vrede zou kunnen mee nemen daar te vertoeven. Maar dan zou je nooit weten wat er hoger en verder op je ligt te wachten. Niet dat het altijd meer en beter moet zijn, maar toch dat gevoel dat de tussenstop, niet jouw bestemming is. Dus wat doe je dan…  Wetende dat verderop, ook geen definitieve eindbestemming zal zijn. Doelen, obstakels, wegen,… zullen altijd blijven opduiken op onze weg. Het zijn dus eerder tussenbestemmingen. Maar toch bestemmingen, die onderweg je stemming mee bepalen, en die tegelijk bestemd zijn om op je pad te doorkruisen. Waarheen dat ook mag leiden…

img_2765Op reis dus gewandeld, maar ook leren en durven rusten. Ook al weet ik dat rusten vaak meer pijn en ongemakken betekent, en ook meer het voelen van de vermoeidheid. Ook al weet ik dat rusten vaak meer piekeren betekent, en meer zorgen die aan de oppervlakte komen opborrelen. Maar ik leer de confrontatie er toch mee aangaan. Omdat ik merk dat het de enige manier is, om het ook te leren loslaten. Je kunt niet iets achterlaten, wanneer je het niet eerst ten volle hebt ontmoet en zo kan beseffen wat het inhoudt. Een glimp ervan is vaak al angstaanjagend, maar toch is de glimp zelf niet voldoende, omdat je het dan enkel op een hollen kan zetten, maar het meteen de achtervolging inzet. Je triggert het als het ware, zodat het je zeker blijft omringen. De volledige confrontatie met m’n angsten, leert me mezelf net beter te begrijpen. Dan moet ik niet hollen, maar kan ik juist weg wandelen, blijkt het soms ook minder angstaanjagend te zijn omdat je ook de zwaktes van die angstige gedachten leert zien. En wandelen vraagt minder energie dan hollen. Opluchting, vraagt minder energie dan angst. En wegwandelen, triggert de angst niet om je te blijven stalken. Al klinkt het allemaal veel simpeler dan het is, elke poging, is er eentje in de goeie richting uiteraard! En dat is het zeker waard als je beseft wat al die angsten, woede en frustraties aan energie kosten. We hebben op reis mogen genieten van stralende zon, een goed hotel, lekker eten en quality time samen, kortom een geslaagde vakantie! Terug iets meer energie in onze batterijen, en zo kunnen we er terug tegenaan voor de komende periode!

img_2756Op reis gaan betekent voor mij logischer wijs nadien ook meer controles omdat ze meer opgestapeld komen te zitten. Ik zal de energie dus al meteen goed weten te benutten de komende weken, maar ik moet het ook zo vaak doen zonder die extra batterijstreepjes, dus dat zal sowieso wel lukken! En naar welke tussenbestemming ik ook wandel, ik ben ervan overtuigd dat er wel altijd iets moois te zien zal zijn, iets uniek te beleven en iets leerrijks te ervaren. Dat zal de donkerte wel weten te overtreffen. Uiteindelijk dan toch. Dus blijven stappen, kruipen, lopen, hollen, slenteren, slepen, even stilstaan en uitrusten, maar erna weer doorgaan, is de boodschap… Zolang het maar voorwaarts is!

Liefs en tot snel!

Lindsey,x